[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όταν το διαφημιζόμενο είδος είναι κακής ποιότητας

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι πως σε κάθε προεκλογική περίοδο ανυπομονούσα να μεγαλώσω για να βρεθώ μόνη πίσω από το παραβάν. Να μην αρκούμαι στη μοναδική βοήθεια που μπορούσα να προσφέρω στον πατέρα μου, να ρίχνω στην κάλπη τον φάκελο, όταν με έπαιρνε μαζί του για να μου διδάξει στην πράξη- όπως συνήθιζε να διατείνεται- ότι πρέπει να αποδίδω τη δέουσα σημασία στην ιδιότητα του πολίτη.

Παρατηρώντας τον κοινωνικό περίγυρο αντιλαμβανόμουν τις εκλογές ως μια γιορτή που όλοι ήθελαν να συμμετάσχουν. Ακόμη θυμάμαι την προσήλωσή τους όταν εμφανιζόταν στην οθόνη το «ακολουθεί πολιτική διαφήμιση». Αναλογιζόμενη τώρα εκείνα τα χρόνια, δεν ξέρω αν επηρεάζομαι ακόμη από την παιδική αφέλεια, αλλά νομίζω πως οι αντιδράσεις των τηλεθεατών φανέρωναν την αναγνώριση ενός- έστω λανθάνοντος- ιδεολογικού προτάγματος στις διαφημίσεις και τα συνθήματα.

Τώρα που τις σκέφτομαι υπό το πρίσμα της απαραίτητης χρονικής απόστασης, καταλήγω ότι μάλλον ήταν το ίδιο άσχημες με αυτές του 2009, μιας και η αλήθεια δεν είχε θέση στη σύστασή τους. Ωστόσο, τα πολιτικά σποτάκια της παιδικής μου ηλικίας επιτύγχαναν τουλάχιστον έναν από τους στόχους, συσπείρωναν «τον κυρίαρχο λαό» γύρω από τον πράσινο, τον γαλάζιο ή τον κόκκινο αρχηγό. Βέβαια τότε η διαφήμιση ήταν απλά το μέσο.

Από την προεκλογική περίοδο του 2004 το πολιτικό marketing είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Ωστόσο, η αίσθηση της γιορτής που μου δημιουργούσαν οι εκλογές που έζησα ως παιδί έχει χαθεί. Η επικοινωνιακή διαχείριση έχει πάρει τα σκήπτρα από την πολιτική ουσία και το αποτέλεσμα αναγκαζόμαστε να το παρακολουθούμε σε δίλεπτες δόσεις επί της οθόνης.

Και η «παράπλευρη απώλεια»; Εισήλθαμε στην εποχή όπου η πολιτική δεν είναι απλά διαφημιζόμενη, είναι προϊόν. Τι συνεπάγεται αυτό; Δεν είναι μόνο δύσκολο να πιστέψεις σε ένα σύνθημα, αποδεικνύεται εξίσου περίπλοκο να το βρεις. Από τα διαβόητα πλέον παπαγαλάκια μέχρι το υποψήφιο για Χρυσό Βατόμουρο σποτάκι με τον ταξιτζή να απαντά «πάμε αγώνα» στην ερώτηση της κοπέλας «Βρυξέλλες;» είναι εμφανές ότι το προϊόν δεν είναι καλό και ο διαφημιστής στερείται εμπνεύσεως. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι, μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης φέρει το προϊόν. Όταν το διαφημιζόμενο είδος είναι κακής ποιότητας και ο καταναλωτής το γνωρίζει, ο marketeer παραδίδει τα όπλα και εύχεται καληνύχτα και καλή τύχη…