Ντετέκτιβ γίνονται οι πιλότοι μέσα στις αναταράξεις

Συντρίμμια που πιστεύεται ότι ανήκουν στο μοιραίο Αirbus της Αir France εντόπισαν Βραζιλιάνοι πιλότοι στον Ατλαντικό Ωκεανό. Με εξανεμισμένες τις ελπίδες για τον εντοπισμό επιζώντων, η προσπάθεια επικεντρώνεται στον (δύσκολο)
εντοπισμό των μαύρων κουτιών, ώστε να λυθεί αυτό που ήδη αποκαλείται «το μυστήριο της πτήσης 447».

Μεταλλικά αντικείμενα, αεροπορικά καθίσματα, ένα σωσίβιο και αρκετές κηλίδες από καύσιμα εντόπισαν πιλότοι της βραζιλιάνικης πολεμικής αεροπορίας που συμμετέχουν στις έρευνες περίπου 400 μίλια βόρεια των νήσων Φερνάντο ντε Νορόνια, λίγο-πολύ πάνω στον δρόμο του αεροσκάφους που εκτελούσε την πτήση Ρίο ντε Τζανέιρο- Παρίσι. Αργά το βράδυ (ώρα Ελλάδας) ο υπουργός Άμυνας της Βραζιλίας Νέλσον Τζομπίμ δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι τα συντρίμμια που απλώνονται σε μια ζώνη μήκους 5 χλμ. είναι χωρίς αμφιβολία από το Αirbus της Αir France. Ίχνη ζωής δεν εντοπίστηκαν και οι 228 επιβαίνοντες θεωρούνται νεκροί. Ουσιαστικά, μάχη με τον χρόνο δίνεται πλέον για τον εντοπισμό των δύο μαύρων κουτιών του αεροσκάφους, που εκπέμπουν σήμα έως και 30 ημέρες- τα νερά όμως στην περιοχή φτάνουν σε βάθος ακόμα και τα 7.000 μέτρα…

Ερευνητές σε ολόκληρο τον κόσμο πασχίζουν να καταλάβουν τι συνέβη σε ένα αεροσκάφος με καλό ιστορικό ασφαλείας, όπως το Αirbus 330-200, και έμπειρους πιλότους και χάθηκαν τα ίχνη του χωρίς καν να στείλει κάποιο σήμα κινδύνου. Οι περισσότεροι συγκλίνουν στη θεωρία «μιας αλληλουχίας ασυνήθιστων γεγονότων». Η Μεσοτροπική Ζώνη Σύγκλισης, πάντως, στην οποία πετούσε όταν εξαφανίστηκε το γαλλικό Αirbus, είναι γνωστή για τις καταιγίδες και τις αναταράξεις της- αμφότερες αποτελούν τον εφιάλτη των πιλότων.

«Δεν μπαίνεις σε μια τέτοια καιρική ζώνη ελαφρά τη καρδία», δήλωσε ο Τιμ Άρμστρονγκ, βετεράνος πιλότος της Singapore Αirlines. «Είναι άσχημο για τους επιβάτες και μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε εμάς. Υπάρχει πολύ υγρασία και άνωση μέσα σε αυτά τα βουνά από σύννεφα, κάνεις λοιπόν ό,τι μπορείς για να τα αποφύγεις». «Μια φορά- και αυτό είναι το ατομικό μου ρεκόρ- έκανα επιπλέον 300 ναυτικά μίλια μόνο και μόνο για να παρακάμψω μια μεγάλη ζώνη καταιγίδων πάνω από τον Δυτικό Ατλαντικό Ωκεανό κοντά στη Φλόριντα», συνηγορεί ο Έβερτ βαν Ζουόλ, πρόεδρος της ολλανδικής ένωσης πιλότων VΝV. «Όποιος έχει ζήσει, και όλοι μας έχουμε ζήσει τουλάχιστον μια φορά σφοδρές αναταράξεις, ξέρει πως είναι ιδιαίτερα δυσάρεστες. Είναι δύσκολο να διαβάσεις τα όργανα του αεροσκάφους».

Στην πραγματικότητα οι αναταράξεις είναι αόρατες, οι πιλότοι λοιπόν καλούνται να παίξουν λίγο τους ντετέκτιβ, αξιοποιώντας ό,τι μπορούν να εντοπίσουν στο ραντάρ τους. «Αν υπάρχει μια γραμμή από σύννεφα, συνήθως ψάχνεις για κάποιο κενό. Όμως το ραντάρ ανιχνεύει μόνο τους υδρατμούς. Δεν μπορεί να δει τις αναταράξεις- και τη νύχτα δεν μπορείς να δεις καθόλου τα σύννεφα». Η πτήση 447 της Αir France εξαφανίστηκε μέσα σε βαθύ σκοτάδι για να γίνει, όπως όλα δείχνουν, η χειρότερη αεροπορική τραγωδία της τελευταίας οκταετίας.
[ ΓΝΩΜΗ ] Μια αλυσίδα προβλημάτων
ΤΗΕ ΤΙΜΕS , Του Charles Βremner

Υποψίες για «αντικανονική ενέργεια» και θεωρίες συνωμοσίας κυκλοφορούν ήδη πολλές γύρω από την πτήση ΑF447. Η πραγματικότητα, όμως, μάλλον είναι πιο πεζή. Οι αιθέρες είναι ένα δύσκολο μέρος και όταν τα πράγματα πάνε στραβά εκεί, εξελίσσονται στραβά πολύ γρήγορα. Ιδού, λοιπόν, τα πιθανά αίτια της συντριβής του Αirbus, με το πιθανότερο τελευταίο:

● Πύραυλος. Ιδιαίτερα απίθανο δεδομένου του υψομέτρου.

● Αεροπειρατεία. Έχει ουσιαστικά αποκλειστεί διότι δεν υπήρχαν ύποπτοι επιβάτες και το πλήρωμα θα είχε επικοινωνήσει.

● Σύγκρουση στον αέρα. Μάλλον απίθανη, δεδομένης της απόστασης των αεροσκαφών στους ωκεάνιους αεροδιαδρόμους. Δεν α γνοείται άλλο αεροσκάφος. ● Βόμβα. Αρχικά αποκλείστηκε, θεωρείται ωστόσο πιθανό. Τα μέτρα ασφαλείας στο Ρίο φέρεται να είναι χαλαρά. Μία έκρηξη θα μπορούσε να εξηγήσει την ξαφνική κατάρρευση όλων των συστημάτων (βλ. επόμενο). ● Φωτιά. Απίθανη από μόνη της. Μια πυρκαγιά στους κινητήρες θα ήταν ελέγξιμη και θα έδινε χρόνο στο πλήρωμα να επικοινωνήσει- το ίδιο και μια ηλεκτρολογική πυρκαγιά.

● Κεραυνός. Δεν είναι αρκετό ως αποκλειστικό αίτιο διότι τα αεροσκάφη πλήττονται συχνά από κεραυνούς, των οποίων το φορτίο εκκενώνεται κατά μήκος του σκελετού και από τα φτερά. Τα συστήματα πτήσης προστατεύονται με περίτεχνο τρόπο. Τίθενται εν τούτοις ερωτήματα για την αγωγιμότητα των σύνθετων, μη μεταλλικών τμημάτων των σύγχρονων αεροσκαφών.

● Ακραίες αναταράξεις. Πιθανώς ο σημαντικότερος παράγοντας. Το αεροσκάφος πετούσε σε ζώνη τροπικών καταιγίδων. Αυτές είναι όμως συνήθεις στην περιοχή του Ισημερινού και οι πιλότοι χρησιμοποιούν τα μετεωρολογικά ραντάρ ώστε να παρακάμψουν τους σωρειτομελανίες (πυκνά και βαριά σύννεφα μεγάλης, βίαιης κατακόρυφης ανάπτυξης που μοιάζουν με βουνά). Κανένας πιλότος δεν θα πετούσε εν γνώσει του μέσα σε ένα τέτοιο πλέγμα, που μπορεί να φέρει την ενέργεια πυρηνικών εκρήξεων.

Η πιθανότερη εξήγηση είναι να υπήρξε αλυσίδα προβλημάτων. Ηλεκτρονικά προβλήματα, ενδεχομένως εξαιτίας κεραυνού, μπορεί να επηρέασαν τα κομπιούτερ ελέγχου, τον εξοπλισμό πλοήγησης ή απλώς το μετεωρολογικό ραντάρ. Η προσοχή των πιλότων ίσως επίσης να αποσπάστηκε από κάποιο άλλο πρόβλημα που άφησε το αεροσκάφος να πετάξει στην καρδιά ενός σωρειτομελανία. Την αλήθεια μπορεί να την αποκαλύψουν τα μαύρα κουτιά, αυτά όμως μπορεί να μην εντοπιστούν ποτέ.

Ο Τσαρλς Μπρέμνερ είναι, εκτός από αρθρογράφος των «Τimes», και διπλωματούχος πιλότος.