«Έχω την ψυχολογία του πρωτοπόρου»
«Πιστεύω ότι ο Σαίξπηρ αποτελεί θεμέλιο λίθο στην κουλτούρα ενός Βρετανού ηθοποιού, όπως ο Γκολντόνι ή ο Πιραντέλο για έναν Ιταλό», λέει ο σερ Άντονι Χόπκινς
Η μεγάλη οθόνη δεν τον χωρά πλέον. Γι΄ αυτό και ο σερ Άντονι Χόπκινς ακολουθεί άλλες δύο παράλληλες καριέρες: εκείνη του μουσικού και εκείνη του ζωγράφου. Ο λόγος; «Διότι έχω την ψυχολογία του πρωτοπόρου», υποστηρίζει ο βραβευμένος με Όσκαρ (και άλλες τρεις φορές υποψήφιος για το βραβείο) ηθοποιός.
Οι καλλιτεχνικές του ευαισθησίες που απλώνονται στον καμβά είναι έτοιμες να εκτεθούν και ενώπιον κοινού από τις 3 Αυγούστου στο Παλάτσο Καζάλι, υπό τον τίτλο «Μάσκες».
«Στα έργα μου επιχειρώ να περιγράψω εικόνες που έχω δει στα όνειρά μου. Ο κόσμος των ονείρων με συναρπάζει. Τα όνειρά μου είναι τόσο ζωντανά, ώστε πολλές φορές ζωγραφίζω τις εικόνες που έχουν μείνει στη μνήμη μου. Μου αρέσει να παρακολουθώ όσα κρύβονται πίσω από άλλα πράγματα, ασυνείδητα. Έχω επιχειρήσει να εκφράσω πράγματα που μου έκαναν εντύπωση όταν ήμουν παιδί, αλλά μόλις τα τελευταία 45 χρόνια κατάφερα να δώσω καλλιτεχνική υπόσταση σε όσα είχα στο μυαλό μου», λέει ο Άντονι Χόπκινς.
Στις μεγάλες του αγάπες όμως δεν συγκαταλέγεται μόνο η ζωγραφική, αλλά και η μουσική. «Δεν είμαι από τους πιανίστες που έχουν καθιερωθεί στα ρεσιτάλ ούτε έχω σπουδές ακαδημαϊκού επιπέδου. Και, παραδόξως, ακριβώς αυτή η έλλειψη της στόφας του επαγγελματία είναι που μου έδωσε μια δημιουργική ελευθερία», υποστηρίζει ο ηθοποιός που τιμάται φέτος από το Τuscan Sun Festival στην Κορτόνα, το οποίο πέρυσι τίμησε τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και χάρη στο οποίο το κοινό θα γνωρίσει τόσο τη μουσική όσο και την εικαστική του πλευρά.
Κατά τα άλλα ο 72χρονος ηθοποιός, που άρχισε την καριέρα του έχοντας ως μέντορα τον σερ Λόρενς Ολίβιε- «δεν συμβαίνει κάθε μέρα να έχεις μέντορα κάποιον σαν τον σερ Λόρενς Ολίβιε, πρότυπο και ένας από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους επί σκηνής»μπορεί να γνωρίζει μεγάλες επιτυχίες, αλλά εκείνος επιλέγει να μη βάζει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, όπως για παράδειγμα τον ρόλο του Χάνιμπαλ Λέκτερ στη «Σιωπή των Αμνών», που τον καθιέρωσε στο ευρύ κοινό.
«Για εμένα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας φανταστικός ήρωας και διασκέδασα πολύ ερμηνεύοντάς τον. Εξ άλλου, όλους μου τους ρόλους τους αγάπησα. Είμαι επαγγελματίας και μου αρέσει η δουλειά που κάνω, ειδικά όταν καλούμαι να προετοιμαστώ για μια ταινία».












