Το Πνεύμα του Τόνου

Ο φιλικός δοκιμιογράφος
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Η γνωριμία μου με τον αθόρυβο, διακριτικό, λάθρα βιούντα Κώστα Σφήκα, υπήρξε πράγματι εξωκαλλιτεχνική.

Υπάλληλος στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που έδρευε τότε στην Πλατεία Κοτζιά, όπου σήμερα το ανακαινισμένο Μέγαρο Μελά της Εθνικής Τράπεζας, εργαζόταν στο ίδιο γραφείο με τον πεθερό μου προϊστάμενο του Τμήματος Επιταγών.

Όταν μου τον συνέστησε, αναγνώρισα τον σκιώδη εκείνο πανταχού παρόντα κύριο που συναντούσαμε φοιτητές μανιακοί για σινεμά στο υπόγειο του κινηματογράφου «Άστυ», όπου κάθε Κυριακή η Μητροπούλου μάς μυούσε στην ιστορία του σινεμά. Ώσπου να συνταξιοδοτηθεί ο πεθερός μου συναντούσα φιλικά τον Σφήκα, ενώ είχε ήδη ανοιχτεί πρώτα στο ντοκιμαντέρ και αργότερα στα φιλμικά του δοκίμια (γιατί υπήρξε σχεδόν διεθνώς πρωτοπόρος σ΄ αυτό το κινηματογραφικό είδος). Άνθρωπος χαμηλών τόνων, με ένα υπόγειο χιούμορ βιτριολικό συχνά, με απέραντη συγκατάβαση για τα ανθρώπινα και απεριόριστη ανοχή για τη βλακεία των ανθρώπων και μάλιστα των πνευματικών. Είχε κάτι το καρυωτακικό στη συμπεριφορά του κι όταν κάποτε το συζητήσαμε, μου είπε με το χαμόγελο του κούρου που είχε καρφωμένο στα χείλη του: «Εγώ αυτοκτονώ εξακολουθητικά (παραπέμποντας στον χαρακτηρισμό του Τ. Άγρα για τον Καρυωτάκη) κάνοντας ταινίες»!