[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Κάτω απ΄ το χαλί της Ομόνοιας

Η ΜΥΡΩΔΙΑ δεν μεταφέρεται στο χαρτί. Μόνο το αίσθημα του κινδύνου που ένιωθα περπατώντας πριν από μερικές ημέρες στους δρόμους κάτω από την Ομόνοια μπορώ να επιχειρήσω να καταγράψω.

Ο αστυνομικός μαζί με τις οδηγίες για να βρω το στενάκι που γύρευα, μου έδωσε συμβουλήδώρο να προσέχω το πορτοφόλι στην τσάντα μου. Σιγά που το΄ χα πάρει μαζί μου.

Ξεκίνησα να περπατάω στο κέντρο της Αθήνας και διακόσια- τριακόσια μέτρα από τον σταθμό του Μετρό σχεδόν έτρεχα, αποφεύγοντας να κοιτάζω αριστερά- δεξιά. Ήταν ο φόβος να παρεξηγήσει κάποιος από τους εκατοντάδες «άθλιους του κέντρου» το βλέμμα μου και κυρίως η αίσθηση ότι κινδύνευα.

Κι ας ήταν καταμεσήμερο στην καρδιά της πρωτεύουσας.

Έξω από μια εγκαταλελειμμένη πολυκατοικία η βρώμα από τα περιττώματα με έκανε να σκεφτώ ότι τα παπούτσια μου δεν με προστάτευαν από τα μικρόβια.

Θυμήθηκα την απελπισία στη φωνή μιας αναγνώστριας από την Πάτρα που είχε τηλεφωνήσει προ ημερών για να περιγράψει την κατάσταση στον καταυλισμό του λιμανιού: «Κινδυνεύουν και κινδυνεύουμε» έλεγε. Έπρεπε να τελειώσω γρήγορα τη δουλειά μου και να φύγω. Όπως έκαναν οι περισσότεροι κάτοικοι του κέντρου, οι επαγγελματίες, οι επισκέπτες του.

Έφτασα ξανά στο Μετρό. Ο φόβος είχε δώσει τη θέση του στη στενοχώρια για τη ζωή χωρίς ελπίδα αυτών των χιλιάδων ανθρώπων, αλλά και για την ίδια την πόλη. Πώς και ποιος εγκατέλειψε έτσι την Αθήνα;

Τα σημάδια είχαν φανεί από καιρό. Πριν από πέντε χρόνια η επιλογή ήταν να κρύψουμε το πρόβλημα κάτω απ΄ το χαλί: οι άθλιοι μπήκαν στην αποθήκη όσο κρατούσαν τα φώτα των Ολυμπιακών, οι μάνικες έπλεναν με πίεση τους δρόμους ώστε το νερό να παρασύρει λίγο μακρύτερα και τους εξαρτημένους.

Τώρα πια δεν υπάρχει χαλί για να χωρέσει τους καταραμένους αυτής της πόλης. Είναι η στιγμή να παραδεχτούμε το πρόβλημα και να κάνουμε κάτι για να λυθεί. Αλλιώς θα εξακολουθήσουμε να δίνουμε πεδίο δράσης στους κάθε λογής «αγανακτισμένους», χωρίς ποτέ να μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στην πόλη μας.