«Έχω ξεχάσει τι θα πει χειμώνας»

«Σχεδόν είκοσι χρόνια μπορώ και απολαμβάνω μόνο τον ήλιο του καλοκαιριού. Είμαι τυχερή γιατί μπορώ και φεύγω από την Ελλάδα μόλις τελειώσει το καλοκαίρι και πηγαίνω στην Αυστραλία. Τότε εκεί αρχίζει η ίδια εποχή».

Από το 1990 η κ. Μαρία Βουτσαλά είναι συνταξιούχος και τους μισούς μήνες του χρόνου φεύγει από την Καλλικράτεια Χαλκιδικής όπου ζει και μετακομίζει στο Νιούκαστλ της Αυστραλίας. Θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που έχει αυτήν τη δυνατότητα επιλογής, γιατί όπως λέει «ο χειμώνας δεν είναι η καλύτερη εποχή μου. Δεν μου αρέσει το κρύο και βρήκα τρόπο να το αποφεύγω. Μόλις αρχίζει και πέφτει η θερμοκρασία, σαν αποδημητικό πουλί, ξεκινάω για κλίματα πιο ζεστά». Από μικρό παιδί ήξερε ότι το ιδανικό μέρος για να ζήσει θα ήταν μια χώρα όπου θα είχε πάντα ζέστη και θα μπορούσε να απολαμβάνει τη θάλασσα. Τελικά, όπως τονίζει, μπορεί να μην κατάφερε να μετακομίσει στην ιδανική γι΄ αυτή χώρα που ονειρευόταν, αλλά βρήκε τρόπο να ζει σε τόπους όπου ο υδράργυρος ανεβαίνει. «Διαμορφώθηκε έτσι η ζωή μου ώστε μπορώ να ζω σε χώρες με το κλίμα που μου αρέσει». Ο γιος της ζει στη Θεσσαλονίκη και η κόρη της στο Νιούκαστλ της Αυστραλίας, μια πόλη κοντά στο Σίδνεϊ. «Την πρώτη επίσκεψή μου στη μακρινή αυτή ήπειρο την έκανα όταν η κόρη μου ετοιμαζόταν να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Τότε έφυγα τον Νοέμβριο και επέστρεψα στο τέλος Μαρτίου. Δεν είχα υπολογίσει ότι θα έκανα δύο καλοκαίρια. Διαπίστωσα όμως ότι δεν φόρεσα καθόλου βαριά χειμωνιάτικα ρούχα και μου άρεσε πολύ».

Η κ. Μαρία εκείνο τον χρόνο έχασε και τον σύζυγό της, οπότε η μετακίνησή της στην Αυστραλία ήταν πιο εύκολη. «Όταν δεν έχεις πολλά πράγματα να αφήσεις πίσω σου, δεν είναι δύσκολο να ταξιδέψεις και να κάνεις αυτά που θες. Στην Αυστραλία δεν έχω μόνο την κόρη μου, αλλά και τα τρία αδέλφια μου. Πηγαίνω σε ένα μέρος όπου υπάρχουν πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα», εξηγεί. Το μόνο που αφήνει πίσω της η κ. Μαρία είναι τα ζώα της, αλλά όπως εξηγεί έχει βρει τρόπο για να τους παρέχει τη φροντίδα που έχουν ανάγκη. «Όταν φεύγω υπάρχουν οι γείτονες που δίνουν μία χείρα βοηθείας, αφού κοιτάζουν τα ζωντανά μου και τα λουλούδια μου όπως θα το έκανα εγώ».

ΠΑΛΙΩΣΕ ΤΟ ΠΑΛΤΟ ΣΤΟ ΠΑΤΑΡΙ

Εδώ και είκοσι χρόνια, η κ. Βουτσαλά ζει μόνο… καλοκαίρια

«Άκουγα τα κάλαντα και έξω είχε 32 C»

ΑΥΤΗΝ την περίοδο η κ. Μαρία απολαμβάνει την ησυχία της Καλλικράτειας και τον Νοέμβριο θα ετοιμάζει τις βαλίτσες της για να φύγει- πάλι για την Αυστραλία. Και μπορεί με τις μετακινήσεις να ζει τα… καλοκαίρια της ζωής της, όμως θεωρεί ότι αυτή η εποχή δεν είναι ίδια σε όλες τις χώρες του κόσμου και πιστεύει ότι στην Ελλάδα βρίσκεται η καλύτερή της εκδοχή. «Πριν αρχίσω να ταξιδεύω, φανταζόμουν ότι παντού είναι καλύτερα από την Ελλάδα. Τώρα είμαι πια πεισμένη ότι οι ομορφιές της δικής μας χώρας είναι ασυναγώνιστες. Επίσης το καλοκαίρι στην πατρίδα μας είναι πολύ καλύτερο από αυτό που ζω στην Αυστραλία. Οι λόγοι είναι πολλοί: από τη θερμοκρασία και την υγρασία μέχρι τις θάλασσες. Επίσης νομίζω ότι και το τι έχουμε συνηθίσει να ζούμε σε κάθε εποχή παίζει σημαντικό ρόλο: Με ξένιζε στην αρχή όταν άκουγα τα κάλαντα και έξω η θερμοκρασία ήταν στους 32 C». Και μπορεί οι μέρες των διακοπών της στο Νιούκαστλ να είναι ηλιόλουστες, όμως οι απολαύσεις της περιορίζονται. Η θάλασσα εκεί δεν έχει καμία σχέση με αυτήν της Καλλικράτειας: «Αν τολμήσεις και βάλεις το πόδι σου μέσα στο νερό μελανιάζει. Είναι πολύ παγωμένα τα νερά, αφού είναι ωκεανός. Μόνο αν πας πιο βόρεια, π.χ. στην Αδελαΐδα, είναι πιο ζεστά».