[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τι έχουν τα έρμα και ψοφούν

Κατόπιν όλων αυτών έχω, νομίζω, το δικαίωμα να ανησυχώ και να αισθάνομαι βαθύτατα απογοητευμένη κι ας μη μου επιτρέπει το φύλο μου να δίνω άφεση αμαρτιών και να ιερουργώ. Έστω κι έτσι, μ΄ αυτό το φυσικό έλλειμμα και μ΄ αυτή τη μειωμένη αξία ενώπιον της Εκκλησίας του Θεού, δικαιούμαι να φωνάξω και να ουρλιάξω, έλεος.

Πού είναι ο Αρχιεπίσκοπος, αυτός ο καλός ποιμένας που τόσες ελπίδες σκόρπισε όταν επιτέλους εκλέχτηκε στη θέση που όλοι θέλαμε, αμνοί τε και ερίφια;

Τι ακριβώς κάνει τόσον καιρό εκτός από το να μετράει τις ώρες διδασκαλίας των Θρησκευτικών και να μοιράζει εικονίτσες και γαλήνια χαμόγελα; Για όλα αυτά, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν οι παιδαγωγοί, οι ιατροί, οι νοσηλευτές. Αλλού θα ΄πρεπε κατά τη γνώμη μου, να αναλώσει τις δυνάμεις του, την πειθώ και την επιρροή του αφού, έστω και με καθυστέρηση, μας το ξεφούρνισε ότι εν τέλει είναι εναντίον του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας. Θα την καταλάβαινα απολύτως αυτή τη διπλή ιδιότητα αν έστω και στο ελάχιστο είχε πιέσει, ευνοήσει, εισηγηθεί τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού τεμένους, να τελειώνουμε. Τι περιμένει δηλαδή για να ευλογήσει το οικόπεδο; Να γίνουμε μήπως μαλλιά- κουβάρια, να πέσει κανένα αεροπλάνο στα πολυώροφα της Αθήνας ή να αιματοκυλιστεί η μείζων περιοχή του Αγίου Παντελεήμονος; Κι αν μιλάμε για κοινωνική αποσταθεροποίηση και λοιπά δαιμόνια, δυστυχώς πάτερ μου, Λεγεών…