Μετά τον Παπαλουκά, το χάος

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου ή αν προτιμάτε «στο ίδιο έργο θεατές» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος που ταιριάζει γάντι στον Ολυμπιακό. Οι “ερυθρόλευκοι” φαίνεται να χάνουν έναν ακόμα τίτλο φέτος (με τον πιο επώδυνο τρόπο) από τον αιώνιο αντίπαλο: στις λεπτομέρειες, και χάνοντας το τελευταίο σουτ.

Ναι, έγινε ξεκάθαρο φάουλ του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στον Θοδωρή Παπαλουκά, το οποίο έπνιξε ο πολύ λίγος (όπως αποδείχθηκε και πάλι) για τέτοια παιχνίδια Σπύρος Γκόντας. Όμως, αν σταθούν μόνο εκεί οι “ερυθρόλευκοι”, τότε έχασαν ολόκληρο το δάσος. Και λέγοντας δάσος, εννοούμε τη φετινή παρουσία τους στα ντέρμπι με τους “πράσινους” όπου με εξαίρεση τη νίκη στην κανονική περίοδο (στο λιγότερο κρίσιμο ματς μαζί με αυτό του πρώτου γύρου) έχουν ηττηθεί σε όλες τις υπόλοιπες αναμετρήσεις, χωρίς να μπορέσουν να βρουν λύση στα κρίσιμα σημεία.

Το βασικότερο ίσως πρόβλημα που έκανε μπαμ και στον προχθεσινό πρώτο τελικό είναι το θέμα του πλέι μέικερ. Ο Θοδωρής Παπαλουκάς φέτος ανέβασε επίπεδο τον Ολυμπιακό, αλλά πίσω από αυτόν το χάος. Ο Μίλος Τεόντοσιτς ξεκίνησε πεντάδα, αλλά (όπως και ο Πάργκο στο Βερολίνο) δεν ξαναμπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Σαφώς και ο κόουτς δεν τον πίστευε, αλλά ουσιαστικά τον έχει χάσει από νωρίς στη σεζόν όπως και τον Σχορτσιανίτη. Και οι δύο αυτοί παίκτες έδωσαν πολλά δικαιώματα με την εξωαγωνιστική τους συμπεριφορά αλλά και ο “Δράκος” έπρεπε κάποια στιγμή να τελειώσει το θέμα.

Θα μπορούσε
Σε τελική ανάλυση (το έχουμε ξαναγράψει στην αρχή της σεζόν και ύστερα από νίκες της ομάδας,) θα μπορούσε να είχε κρατήσει τον “Λίρα-εκατό” και γνωστό του και από την κοινή θητεία τους στο Μαρούσι Ρόντνεϊ Μπλάκνεϊ που είχε και κοινοτικό διαβατήριο. Ή, αντί του Πάργκο, θα έπρεπε νωρίτερα να πάρει έναν ικανό πλέι μέικερ, που να μην πιάνει θέση Αμερικάνου για να μπορεί να παίξει και στα πλέι οφ. Ο Παπαλουκάς ήταν γνωστό ότι δεν είναι δυνατόν να παίζει για 40 λεπτά, αλλά το μπακ-απ του ήταν ανύπαρκτο.

Ο Σόφο και πάλι χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, αφού δεν κατάφερε ο “Δράκος” να πάρει κάτι από αυτόν, όσο και αν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης μέσα στη χρονιά ανήκει στον θηριώδη σέντερ.

Είχαμε πει ότι σε αυτό το πρώτο τελικό (που συνήθως δίνει τον μισό τίτλο) ο Ολυμπιακός θα βρεθεί έπειτα από καιρό και πάλι σε καθεστώς τρομερής πίεσης, ανάλογης (και μεγαλύτερης ίσως) από ό,τι αμέσως μετά τον χαμένο τελικό του Κυπέλλου. Ο Γιαννάκης είχε προσπαθήσει να αποφορτίσει τους παίκτες του, αλλά είναι φανερό ότι δεν τα κατάφερε και όσο έσφιγγαν τα γάλατα οι “ερυθρόλευκοι” πάθαιναν μπλακ-άουτ στην επίθεση (εκεί όπου χρειάζεται κυρίως καθαρό μυαλό).

Από καρδιά;
Τέλος, το πρόβλημα του περιφερειακού σουτ ήταν γνωστό από την αρχή. Όμως όταν οι δύο θεωρητικά καλύτεροί σου σουτέρ (ΧαλπερίνΓκριρ) έχουν 0/7 τρίποντα, εκ των οποίων τα περισσότερα αμαρκάριστα (!), τότε δεν πας πουθενά. Διότι σούτερ μπορεί να είναι, αλλά χρειάζεται και καρδιά (ο Ισραηλινός έχει αποδείξει ότι δεν διαθέτει). Όπως σούταρε ο Σιγάλας για παράδειγμα, που σαν τεχνική δεν είχε ούτε τη μισή του Χαλπερίν. Είχε όμως κότσια και ψυχή. Ο Ολυμπιακός εκτός από το ματς (και πιθανότατα το πρωτάθλημα) έχασε και κάτι εξίσου σημαντικό όπως όλα δείχνουν. Τον Τσίλντρες, ο οποίος με τα αίσχη που είδε μάλλον θα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια προς ΝΒΑ.