«Το θέατρο πρέπει να πάει να βρει τους νέους»

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ Η ΚΑΘΡΙΝ ΧΑΝΤΕΡ ΕΠΑΙΞΕ
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ
ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ
«Τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκα. Εντυπωσιάστηκα, συγκινήθηκα πολύ με την υποδοχή. Γιατί το έργο δεν ήταν συνηθισμένο. Ήταν απαιτητικό».

«Ο πίθηκος του Κάφκα», ο μονόλογος- διάλεξη στην Ακαδημία ενός «εξανθρωπισμένου» χιμπαντζή-, τρεις βραδιές στην Αθήνα, ήταν η αφορμή: το κοινό ανακάλυψε μία σπουδαία ηθοποιό που στην Αγγλία ανήκει στην τάξη των διακεκριμένων και αναγνωρισμένων του θεάτρου εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά εδώ ελάχιστοι γνώριζαν. Την ερμηνεία της- την ευελιξία της, το έξυπνο υποκριτικό της στίγμα, την αμεσότητα, την ανοιχτή καρδιά της…- την ένιωσε. Και αυτή, την άγνωστή του, την αποθέωσε.

Τιμημένη με το Βραβείο «Ολίβιε» Καλύτερης Ηθοποιού, άλλες δύο φορές υποψήφια για το ίδιο Βραβείο, τιμημένη και με άλλα βραβεία, με ρόλους σπουδαίους στο βιογραφικό της, από τη Σελεστίνα μέχρι τη Μάνα Κουράγιο, από την Κατερίνα στο «Ημέρωμα της στρίγγλας» μέχρι τη Σεραφίνα στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από Ηλέκτρα του Σοφοκλή και Κασσάνδρα στις «Τρωάδες» μέχρι Λαίδη Μακμπέθ αλλά και από Βασιλιά Ληρ μέχρι Ριχάρδο Γ΄, πλάι σε πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες με κορυφαίο τον Πίτερ Μπρουκ, σκηνοθέτρια και η ίδια εδώ και αρκετά χρόνια, έχει κάνει τηλεόραση, έχει κάνει κινηματογράφο- πιο πρόσφατη ταινία της «Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα»και τι δεν έχει κάνει…

Η «λεπτομέρεια» που φορτίζει την πρώτη παρουσία της στην Ελλάδα είναι πως η Κάθριν Χάντερ είναι Ελληνίδα. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη αλλά από Έλληνες γονείς- κλάδος της μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας από τις Οινούσσες της Χίου- με το όνομα Αικατερίνη Χατζηπατέρα. Αδελφός της μεγαλύτερος, ο διεθνής εικαστικός Μαρκ Χατζηπατέρας. Στο σπίτι του, στο Παλαιό Ψυχικό, τη συνάντησα. Ήρθε τρέχοντας η ίδια να μου ανοίξει την αυλόπορτα. Ένα κοριτσάκι: λεπτή, μικροκαμωμένη, πολύ μελαχρινή, σκούρα, πυκνά μαλλιά αφημένα γύρω από το πρόσωπο, τζιν, ένα μακό μαύρο μπλουζάκι που έγραφε «Υoung Vic»…

Το θέατρο στη ζωή σας πώς μπήκε;
«Στο πανεπιστήμιο. Μπήκα στο τμήμα δράματος και γαλλικής φιλολογίας. Κάναμε τότε το έργο του Μπρεχτ ΄΄Στη ζούγκλα των πόλεων΄΄. Δεν ήξερα καθόλου από θέατρο. Εκείνο που με συνεπήρε ήταν οι τεχνικές πρόβες. Και με ενθουσίασε η ομαδικότητα: όλοι μαζί να ράβουμε τα κοστούμια, να κάνουμε τους φωτισμούς… Ήταν μια φυσική ευχαρίστηση. Μετά παίξαμε ένα έργο του Ανούιγ. Σε κάποια ατάκα σκάσανε από κάτω στα γέλια. Αυτό με γέμισε. Έτσι βρέθηκα στο θέατρο.

Όταν είπα στη γιαγιά μου στα είκοσι ένα ΄΄γιαγιά, θέλω να γίνω θεατρίνα΄΄ και όχι ΄΄ηθοποιός΄΄ γιατί δεν είναι καλά τα ελληνικά μου, η γιαγιά μου κάτι έπαθε. Ύστερα έμαθα πως η λέξη θεατρίνα δεν είχε καλή έννοια». Γελάει. «Μετά όμως όλοι στην οικογένεια με υποστήριξαν πολύ».

Πηγαίνει στην RΑDΑ- τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. «Η μεγάλη έκρηξη έγινε όταν συνάντησα τους ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ (σ.σ.: την ομάδα που βρέθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 στην πρώτη γραμμή της βρετανικής θεατρικής πρωτοπορίας). Ήταν σαν μία δεύτερη εκπαίδευση. Μου δόθηκαν άλλες δυνατότητες, μια τεράστια ελευθερία, μια καινούργια γλώσσα για το σώμα και τον χώρο. Αλλά δεν ήταν η μέθοδος μόνο, ήταν και τα μέλη του ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι και πολύ αναρχικοί. Μου ανέθεσαν να παίξω την Κλερ Ζαχανασιάν στην ΄΄Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας΄΄ στα 33 μου. Δεν υπήρχαν όρια ηλικίας».

Εκεί θα γνωρίσει και τον Ιταλό Μαρτσέλο Μάνι, συνιδρυτή των «Κομπλισιτέ». Επίσης εξαιρετικό ηθοποιό, που τον είδαμε πριν από λίγες μέρες στην παράσταση «Θραύσματα» του Πίτερ Μπρουκ, και ειδικευμένο σε θέματα κίνησης. Είναι μαζί δεκαεννιά χρόνια. Και «Ο πίθηκος του Κάφκα»;
«Προσπαθήσαμε να μην είναι απλώς μία αναφορά στην Ακαδημία γιατί θα ήταν πολύ στεγνό, αλλά να υπάρχουν και αναμνήσεις του, να ξαναζεί την παλιά ζωή του. Σιχαίνεται τους ανθρώπους αλλά και ελκύεται από αυτούς. Αυτό που ήθελα να δώσω είναι αυτό που λέει η Μιράντα στην ΄΄Τρικυμία΄΄ του Σαίξπηρ: ΄΄Τι υπέροχος, καινούργιος κόσμος που έχει τέτοιους ανθρώπους΄΄».

Τα επόμενα δυόμισι χρόνια θα είναι στον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο ως καλλιτεχνική συνεργάτρια με ευθύνη για τον προγραμματισμό και με τη δυνατότητα να κάνει δύο σκηνοθεσίες, ενώ παράλληλα ανήκει στο ανσάμπλ των 44 ηθοποιών του. Είναι προγραμματισμένο να παίξει σε ένα σύγχρονο ουκρανικό έργο- πάνω στο τραπέζι βρίσκεται το κείμενο που ήδη το μελετάει- την Ιουλιέτα σε μία μεταγραφή από έναν νέο συγγραφέα του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με μόνα πρόσωπα τους δύο ήρωες σε μεγάλη ηλικία, Τρελό σε ένα καινούργιο ανέβασμα του «Βασιλιά Ληρ» και Κλεοπάτρα στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα»- «όχι, δεν θα παίξω τον Αντώνιο» λέει και γελάει.

Κυρία Χάντερ, αν δεν είχατε την οικονομική άνεση που έχετε θα μπορούσατε να ακολουθήσετε την πορεία που έχετε κάνει στο θέατρο;

«Θα ήταν διαφορετικά ίσως, αλλά πιστεύω πως το αποτέλεσμα το ίδιο θα ήταν. Γιατί είχα ένα πείσμα γι΄ αυτό, μία έντονη περιέργεια, μία πείνα, μία παρόρμηση…».