[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ευρωβουλευτές α λα καρτ

ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ κανείς στην Ευρωβουλή ή να μη μείνει; Πριν καλά καλά κλείσουν οι κάμερες και ολοκληρωθούν οι βαρύγδουπες δηλώσεις και οι ζωντανές μεταδόσεις για τα ευρωψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων, προέκυψε αμείλικτο το δίλημμα των υποψηφίων που, ως άλλοι Άμλετ, αντιμετωπίζουν το δικό τους υπαρξιακό ζήτημα μη γνωρίζοντας τι πρέπει να πάρουν και τι να αφήσουν.

Το διακύβευμα, δηλαδή, των εκλογών της 7ης Ιουνίου δεν είναι η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης ούτε η οικονομική κρίση και τι πρέπει να γίνει σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Καμιά συζήτηση δεν γίνεται γι΄ αυτά. Αντιθέτως, οι πάντες ασχολούνται με το αν θα μείνουν ή όχι οι επικεφαλής των ψηφοδελτίων στις Βρυξέλλες ή θα επιστρέψουν στην Αθήνα μόλις τελειώσει η μάχη των ευρωεκλογών, για να διεκδικήσουν κάτι μεγαλύτερο στην εσωτερική πολιτική σκηνή.

Θεμιτές είναι οι πολιτικές φιλοδοξίες, όμως τα κόμματα ζητούν την ψήφο των πολιτών, ενός τύπου «κοινωνικού συμβολαίου» χωρίς να δεσμεύονται ότι θα το τηρήσουν στο μέρος που τους αναλογεί. Ψηφίστε μας, δηλαδή, λένε, παρότι στις Βρυξέλλες μπορεί κατόπιν να δείτε μιαν άλλη ομάδα.

Έτσι, υποτιμούν για ακόμη μια φορά τη νοημοσύνη των ψηφοφόρων, όπως και τις διαθέσεις των αναποφάσιστων και όσων έχουν ήδη αποφασίσει να απόσχουν και να πάρουν τους δρόμους για τις παραλίες.

Παραδοσιακά, η αποχή είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των ευρωεκλογών και κάθε φορά αυξάνεται. Τα κομματικά επιτελεία, ωστόσο, δεν προσφέρουν στους ψηφοφόρους συμβόλαιο, αλλά ευρωβουλευτές- συμβασιούχους.

Αν οι πολίτες πιστεύουν ότι θα έχουν ευρωβουλευτές α λα καρτ, τότε ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει αν και οι ίδιοι ψηφίσουν α λα καρτ;

Εκτός αν δεν καλούνται να ψηφίσουν πρόσωπα, κι αυτά αποτελούν απλώς το δόλωμα για εφήμερα εκλογικά κέρδη. Τότε, προς τι η όλη μυστικοπάθεια και το μυστήριο γύρω από τα ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων που αναμένονταν με αγωνία, αν είναι τα πρόσωπα να αντικατασταθούν από επιλαχόντες; Γιατί τόση φασαρία αν πρόκειται να έχουμε ευρωβουλευτές αορίστου χρόνου; Πάντως, ακόμη κι αν οι «εκλεκτοί» ξεπεράσουν το δίλημμα του Άμλετ, μάλλον πάλι στον Σαίξπηρ καταλήγουμε: πολύ κακό για το τίποτα.