Νεότερα για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας
Πάσχετε από Σκλήρυνση κατά Πλάκας: αυτή είναι η διάγνωση για 2 εκατομμύρια ανθρώπους που πάσχουν από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Μόνον στο άκουσμα της, πολλοί είναι αυτοί που τρομοκρατούνται. Οι επιστήμονες ωστόσο, στέκονται αισιόδοξοι μελετώντας συνεχώς νέους τρόπους για να φρενάρουν την εξέλιξη της.
«Πάσχετε από Σκλήρυνση κατά Πλάκας»: αυτή είναι η διάγνωση για 2 εκατομμύρια ανθρώπους που πάσχουν από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Μόνον στο άκουσμα της, πολλοί είναι αυτοί που τρομοκρατούνται. Οι επιστήμονες ωστόσο, στέκονται αισιόδοξοι μελετώντας συνεχώς νέους τρόπους για να φρενάρουν την εξέλιξη της.
Άλλωστε, το στοίχημα που έχουν βάλει γιατροί και ερευνητές είναι μεγάλης σημασίας εάν αναλογιστεί κανείς πως μόνον στις χώρες – μέλη της Ε.Ε 500.000 άνθρωποι έχουν ήδη διαγνωστεί, ενώ στην Ελλάδα βάσει στατιστικών ο αριθμός τους υπολογίζεται σε 7.000 -10.000 ασθενείς.
Τα δεδομένα αυτά αιτιολογούν το λόγο που η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι η πιο διαδεδομένη νευρολογική νόσος που προσβάλλει νέους ενήλικες από 20 – 40 ετών. Και όπως φαίνεται η συγκεκριμένη πάθηση «χτυπάει» περισσότερο τις γυναίκες – η αναλογία σε σχέση με τους άνδρες είναι δύο προς ένα.
«Είναι μια αρρώστια που έως σήμερα αποτελεί στίγμα, ταλαιπωρώντας διπλά τους ασθενείς αφού αποτελεί σημείο κοινωνικού αποκλεισμού και απόρριψης. Κι όμως, πρόκειται για ανθρώπους που μπορούν να υπάρχουν και να δρουν ενεργά μέσα στην κοινωνία, να εργάζονται και να απολαμβάνουν τη ζωή τους», υπογράμμισε σε συνέντευξη Τύπου η νευρολόγος – διευθύντρια της Νευρολογικής κλινικής του «Γεννηματά», κ. Κλημεντίνη Καραγεωργίου.
Την πεποίθηση της αυτή η κ. Καραγεωργίου τη στηρίζει και στο γεγονός ότι σταδιακά σημειώνονται σημαντικές εξελίξεις σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση των ασθενών αυτών. «Αυτό που πρέπει όλοι να συγκρατήσουμε είναι πως υπάρχει ελπίδα με τις νέες μεθόδους αλλά και με την έρευνα που συνεχίζεται στοχεύοντας σε ακόμη καλύτερα αποτελέσματα».
Ειδικότερα, από το 2010 και μετά όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες, αναμένεται να κυκλοφορήσουν νέα φαρμακευτικά σκευάσματα που θα λαμβάνονται από το στόμα και συνεπώς η αγωγή θα είναι πλέον ανώδυνη. Όπως υπογράμμισαν οι ειδικοί, οι φαρμακευτικές αυτές ουσίες θα χρησιμοποιούνται εκεί που οι ιντερφερόνες δεν μπορούν να βοηθήσουν και συνεπώς να χαλιναγωγήσουν τη νόσο.
Στόχος είναι η αναστολή των υποτροπών, η καθυστέρηση της επιδείνωσης και συνεπώς της αναπηρίας.
Σημειώνεται ωστόσο, πως τα σκευάσματα αυτά (Μονοκλωνικά Αντισώματα που έως σήμερα εφαρμόζονταν κυρίως σε αιματολογικές και ρευματολογικές παθήσεις) έχουν και ανεπιθύμητες ενέργειες που είναι πιθανόν να εμφανισθούν όπως λοιμώξεις αναπνευστικού, ουροποιογεννητικού συστήματος ή σοβαρότερες όπως προϊούσα πολυεστιακή λευκοεγκεφαλοπάθεια απλασία, αιμορραγική διάθεση.
Οι ασθενείς ενώνουν τις φωνές τους
Φέτος, για πρώτη φορά διεθνώς, θεσπίζεται Παγκόσμια Ημέρα για τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας την Τετάρτη 27 Μαΐου. Ο παγκόσμιος εορτασμός αναμένεται να δώσει ώθηση στο παγκόσμιο κίνημα για τη ΣΚΠ, όπου μεμονωμένα άτομα, ομάδες και οργανώσεις – σωματεία πασχόντων θα δράσουν παράλληλα με στόχο την προώθηση ευαισθητοποίησης γύρω από το θέμα της συγκεκριμένης ασθένειας.
Στο πλαίσιο αυτό από τις 9 το πρωί θα λειτουργεί περίπτερο στον εξωτερικό χώρο του Ζαππείου, όπου θα βρίσκονται εθελοντές που θα ενημερώνουν τους ενδιαφερόμενους επισκέπτες για την ασθένεια και τις επιπτώσεις της, ενώ θα διανέμεται έντυπο ενημερωτικό υλικό.
«Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας δεν είναι μεταδοτική ασθένεια, κι όμως ακόμη και σήμερα κάποιοι άνθρωποι τραβιούνται μακριά μήπως και κολλήσουν. Ούτε όμως και οι ασθενείς πρέπει να κρύβονται. Οφείλουν στον εαυτό τους να είναι ενεργά μέλη. Αυτός είναι και ο στόχος του Συλλόγου μας – να πείσει τους πάσχοντες πως η ζωή τους συνεχίζεται», τόνισε από τη πλευρά του ο πρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με Σκλήρυνση κατά Πλάκας κ. Γιάννης Θεοδωράκης.
Ο ίδιος ωστόσο, επισήμανε ότι στο πλευρό τους πρέπει να σταθούν και οι γιατροί: « δεν υπάρχει υποστήριξη ψυχολογική. Η αντιμετώπιση και η εμψύχωση που λαμβάνει κανείς επαφίεται στην ευαισθησία του γιατρού. Κι όμως, εάν οι ασθενείς καταφέρουν να μην κλειστούν στον εαυτό τους, επιμένοντας πεισματικά απέναντι στην ασθένεια τους τότε η ζωή τους θα κυλούσε καλύτερα ενώ παράλληλα θα στοίχιζαν λιγότερο και στο κράτος».














