«Ενώνω τα καλά της Αμερικής και της Ελλάδας»

Στα 22 μου χρόνια ήρθα για να ζήσω μόνιμα στην Ελλάδα. Από τη μια μέρα στην άλλη βρέθηκα από το πατρικό μου σπίτι στο Σιάτλ, στην Ουάσινγκτον, μόνη μου σε μια ξένη πόλη, χωρίς να μιλάω τη γλώσσα. Μέσα σε μια μόνο μέρα βρέθηκα με τους ταξιτζήδες να απεργούν και να με κατσαδιάζουν όχι μόνο οι εργοδότες μου αλλά ακόμη και ηλικιωμένες κυρίες στο σούπερ μάρκετ.

Ήταν μία περίοδος πλήρους σύγχυσης και δικαιολογημένα, καθώς ήμουν έτοιμη έτοιμη για αλλαγές και νέες εμπειρίες στη ζωή μου. Το πρώτο μου βήμα μακριά από τη Βόρεια Αμερική έγινε όταν προσγειώθηκα στην Αθήνα. Το πρώτο μου διαμέρισμα ήταν στα Άνω Πατήσια. Ο πρώτος μου σύντροφος μετά το κολέγιο ήταν Έλληνας και η πρώτη μου δουλειά, ως ενήλικη πια, ήταν σε μια ελληνική ομάδα μπάσκετ όπου έπαιζα. Η Αθήνα λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά ένα ορόσημο στη ζωή μου.

Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή δεν μου άρεσε η πόλη, παραδέχομαι όμως ότι έπιανα τον εαυτό μου να έχει λάθος συναισθήματα: κατηγορούσα για τη μοναξιά που ένιωθα τους υπαλλήλους στην καθαριότητα του δήμου που απεργούσαν. Γινόμουν έξαλλη με τους οδηγούς που έπεφταν σε παραπτώματα, ενώ στην πραγματικότητα μου έλειπε η οικογένειά μου. Τελικά, διαπίστωσα ότι δεν έπρεπε να κατηγορώ τους οδοκαθαριστές για το γεγονός ότι δεν είχα κανέναν αληθινό φίλο, ούτε τους οδηγούς αυτοκινήτων καθώς δεν ήταν υπεύθυνοι για το ότι η οικογένειά μου βρισκόταν 6.000 μίλια μακριά. Η απόκτηση πείρας εξάλλου είναι μια διαδικασία που διαρκεί πολύ. Μου πήρε περίπου πέντε χρόνια για να αντιληφθώ τον στρεβλό τρόπο με τον οποίο σκεφτόμουν.

Τον δεύτερο χρόνο στην Αθήνα κολυμπούσα στην αντίθετη ακριβώς κατεύθυνση. Είχα την κλασική, στερεότυπη νοοτροπία ενός Αμερικανού: δηλαδή ότι καθετί ευρωπαϊκό ήταν τέλειο τη στιγμή που καθετί αμερικανικό ήταν μια απαίσια ιδέα, την οποία σκέφτηκαν κάποιοι εργασιομανείς που δεν έχουν πάθος για τη ζωή. Αποδέχτηκα μάλιστα και το να καπνίζουν γύρω μου, παρ΄ όλο που είναι ένα από τα πιο ανόητα πράγματα, αλλά δεν είχα κι άλλη επιλογή.

Διασκέδαζα. Όλα όσα με εκνεύριζαν τον πρώτο χρόνο παραμονής μου στην Ελλάδα είχα μάθει πια κατά τη διάρκεια του δεύτερου χρόνου να μην τα παίρνω στα σοβαρά και απλά να γελάω. Οι Έλληνες είχαν γίνει πλέον πολύ διασκεδαστικοί. Γελούσα όταν οι συζητήσεις για τους Αμερικανούς πολιτικούς κατέληγαν σε διάλεξη. Κάποιοι Έλληνες μεγάλης ηλικίας μού έλεγαν τα πάντα για τον χαζό πρώην πρόεδρο της Αμερικής, τα οποία βέβαια ήδη ήξερα. Καθόμουν στην άκρη και πραγματικά διασκέδαζα όταν οι συναντήσεις δύο ομάδων μετατρέπονταν σε παιχνίδια όπου όλοι έβριζαν και ούρλιαζαν. Οι πιο «φλογερές» συμπαίκτριές μου φώναζαν με όλη τους τη δύναμη στους προπονητές και τους μάνατζερ, κάτι που κανένας δεν θα μπορούσε να κάνει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Κουνούσα το κεφάλι μου με μεγάλη διάθεση για γέλιο κάθε φορά που πήγαινα στο μανάβικο κι έμπαινε μπροστά μου στην ουρά κάποια γιαγιά, αφού ήταν εμφανές ότι δεν αντιλαμβανόταν τι πάει να πει «κάθομαι στην ουρά». Έφτασα στο σημείο να νευριάζω με τους οδηγούς που ήταν τυπικοί με τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας: ο άξεστος και αγενής τρόπος οδήγησης είναι στην πραγματικότητα πιο διασκεδαστικός. Οι πρόγονοι. Τον τρίτο χρόνο στην Αθήνα βρήκα κυριολεκτικά την ελληνική μου πλευρά. Όχι μόνο ζούσα σαν ντόπια, αλλά ερευνώντας την ιστορία της οικογένειάς μου ανακάλυψα πίσω στον 19ο αιώνα Έλληνες προγόνους. Είχα επιτέλους μια εξήγηση για το γεγονός ότι συνέχιζα να μένω στην Αθήνα και στοιχεία που εξηγούσαν γιατί ένιωθα έτσι: είμαι κατά το 1/32ο Ελληνίδα. Αυτή η αποκάλυψη βέβαια έκανε τους Έλληνες γνωστούς μου να κάνουν εντελώς λανθασμένα σχόλια, όπως «μοιάζεις με Ελληνίδα»- κι όμως δεν μοιάζωή «πρέπει να παντρευτείς έναν Έλληνα και να ζήσεις για πάντα εδώ», κάτι το οποίο πιθανότατα δεν θα συμβεί, ή «μπορείς να αποκτήσεις ελληνικό διαβατήριο»- μακάρι. Οι περισσότεροι Έλληνες πάντως επιδεικνύουν το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα που μου αρέσει πιο πολύ: περηφάνια για τον πολιτισμό τους και ενθουσιασμό για την ξαφνική μου ένταξη στον… κόσμο τους.

Τιμητικά με θεωρούσαν Ελληνίδα γιατί καταλάβαινα και εκτιμούσα την ελληνική κουλτούρα. Αυτό το κατόρθωσα με το να τα κάνω… θάλασσα με τις ελληνικές λέξεις και φυσικά όλοι γύρω μου το διασκέδαζαν, με το να τρώω κοκορέτσι- παρ΄ όλο που αναρωτιέμαι ακόμη γι΄ αυτήν μου την απόφαση- και με το να μην παραγγέλνω συχνά καφέ χωρίς καφεΐνη. Πήγα ακόμη και στην Έφεσο και «στρίμωξα» τους ξεναγούς προκειμένου να είμαι σίγουρη ότι δί νεται η απαιτούμενη τιμή στους Έλληνες. Μου λείπει η Αμερική. Μη με παρεξηγείτε, μου λείπει ακόμη η Αμερική, αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα χωρίς τα οποία μπορώ να ζήσω, π.χ. το βιομηχανοποιημένο στρες, τα κακής ποιότητας φρούτα και το αποβουτυρωμένο γάλα. Εάν εξαιρέσει κανείς αυτά όμως, είναι η πατρίδα μου και το μέρος όπου πάντα θα θέλω να επιστρέψω. Γι΄ αυτό και έχω μια έξυπνη ιδέα που είμαι σίγουρη ότι κανένας δεν έχει σκεφτεί. Το σχέδιό μου είναι να ενώσω τα καλά της Αμερικής με τα καλά της Ελλάδας.

Θα συνδυάσω λοιπόν την τακτική τού να πίνει κανείς καφέ σε καφετέριες για πολλές ώρες ακόμη και τις καθημερινές με τους μισθούς που παίρνει ένας Αμερικανός που εργάζεται πολύ. Θα πάρω τα πλεονεκτήματα της ρουσφετολογίας όταν πρόκειται να αποφύγει κανείς κάτι που δεν λειτουργεί με βάση το δικό του συμφέρον. Θα ακολουθήσω απλή, υγιεινή και φρέσκια μεσογειακή διατροφή αλλά παράλληλα θα απολαμβάνω την ποικιλία όταν πρόκειται για εξωτικής προελεύσεως πιάτα. Θα υιοθετήσω την τακτική «έτσι είναι η ζωή» όταν χρειάζομαι περισσότερο χρόνο, αλλά θα χρησιμοποιώ και την τάση των Αμερικανών να θέτουν χρονικά όρια στην περίπτωση που θα χρειάζομαι κάποιος να κάνει κάτι για μένα. Όταν θα είμαι στο τιμόνι θα οδηγώ σαν Ευρωπαία αλλά όταν θα είμαι πεζή θα το εκτιμώ εάν οι άνθρωποι οδηγούν σαν καλοί και νομοταγείς Αμερικανοί. Το σχέδιό μου είναι φαινομενικά άψογο και μου αρέσει να λέω στον εαυτό μου ότι θα δουλέψει. Πείτε με τρελή αν θέλετε, αλλά θα φταίει το 1/32ο του ελληνικού αίματος που κυλάει στις φλέβες μου!

Η Λίντζι Γουίλσον είναι επαγγελματίας παίκτρια του μπάσκετ, έπαιζε την προηγούμενη περίοδο στον Πανιώνιο και διατηρεί το blog: www.lindseywilson.blogspot.com, που φιλοξενείται στους «Νew Υork Τimes» ως «Αθηναϊκό Ημερολόγιο». Η μαρτυρία της για τη ζωή της στην Αθήνα γράφτηκε για «ΤΑ ΝΕΑ»

«Μπορώ να ζήσω και χωρίς το βιομηχανοποιημένο στρες, τα κακής ποιότητας φρούτα και το αποβουτυρωμένο γάλα στην Αμερική»