Το Πνεύμα του Τόνου

Ιππείς και πεζικάριοι
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ακόμη κι όταν το Δ.Σ. των κρατικών θεάτρων είχε διοικητικά το πάνω χέρι, κανένα Δ.Σ. ή ο πρόεδρός του δεν έμεινε στην ιστορία των θεάτρων αυτών για να χαρακτηρίζει την περίοδο που το διοίκησαν. Εκείνοι που συνέδεσαν το όνομά τους με την περίοδο που καθόρισε το καλλιτεχνικό έργο τους ήταν οι διευθυντές του. Παρ΄ όλο που σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης διετέλεσαν μέλη των Δ.Σ., τη σφραγίδα στην εποχή τους έδωσαν οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, θετική ή αρνητική, μικρή ή μεγάλη, ασήμαντη ή ένδοξη. Ποιος, αλήθεια, αναφέρεται στην περίοδο που ακόμη και διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου ήταν ο Ιωάννης Γρυπάρης; Μιλάμε και γράφουμε για την περίοδο του Φώτου Πολίτη που ήταν απλός σκηνοθέτης και μάλιστα άμισθος! Ποιος θυμάται ποιος ήταν πρόεδρος του Δ.Σ.

του Εθνικού, όταν κυριαρχούσαν οι ένδοξες και διεθνώς παραστάσεις του Δημήτρη Ροντήρη; Ποιος θυμάται ποιος διοίκησε το Εθνικό Θέατρο όταν καλλιτεχνικοί διευθυντές ήταν ο Θεοτοκάς, ο Χουρμούζιος, ο Μινωτής, ο Σολομός, ο Κούρκουλος.

Και να ήταν αμελητέοι οι σύμβουλοι Ελύτης, Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Π. Χάρης, Άλκης Θρύλος, Μ. Χατζηδάκις, Χαρατσίδης, Βολανάκης κ.λπ.!

Ποιος θυμάται τα Δ.Σ. του ΚΘΒΕ όταν διευθυντές υπήρξαν ο Καραντινός, ο Θ. Κωτσόπουλος, ο Κιτσόπουλος, ο Ευαγγελάτος, ο Χουρμουζιάδης, ο Βολανάκης, ο Μαρωνίτης, ο Παπαβασιλείου, ο Μπακόλας κ.ά.;

Έτσι και η πενταετία που πέρασε θα κριθεί από την ιστορία ως περίοδος Τσακίρογλου και θα πάρει τη θέση της στην αξιολόγηση του θεσμού. Ο πρόεδρος και το Δ.Σ. του ΚΘΒΕ είναι προβληματικό αν θα αναφέρονται στα ψιλά!