[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Έλλειμμα ελπίδας

Meatpacking District, ώρα 11 το βράδυ. Είχα βγει για τσιγάρο. Η ζωή σε μια smoking free πόλη δεν αποδείχθηκε τόσο δύσκολη. Αλλά το βράδυ με το ποτό μού έλειπε. Ωστόσο, η απαγόρευση μου έδωσε την ευκαιρία, όταν έβγαινα να απολαύσω το αντικείμενο της εξάρτησής μου, να παρατηρώ τη μητρόπολη και τους ανθρώπους της.

Σφαγεία από τα 1900. Ναρκωτικά, οίκοι του αγοραίου έρωτα και καταφύγιο μιας αδελφότητας, των ομοφυλοφίλων, τη δεκαετία του ΄80 συνέθεταν την ταυτότητα του Μeatpacking στο δυτικό Μanhattan. Η ανάπλαση άρχισε στα τέλη των 90s. Το 2003 χαρακτηρίστηκε «ιστορική» περιοχή. Όταν εγώ βρέθηκα εκεί, ήταν μια από τις πιο ζωντανές γειτονιές της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται. Παρατηρούσα το πλακόστρωτο στους δρόμους. Είχε παραμείνει- παρότι επικίνδυνο για γυναίκες με ψηλοτάκουνα που πάσχιζαν να διατηρήσουν τον απαιτούμενο αέρα ή για μεθυσμένους που παραπατούσαν- συμβάλλοντας στη γοητεία της περιοχής. Ήταν αδύνατον να μην πλάσεις στη φαντασία σου την πορεία της στον χρόνο. Ήταν αναμενόμενο να αναλογιστείς πώς συνδύασαν τα όμορφα στοιχεία του παρελθόντος με τους ρυθμούς του παρόντος. Πώς κατάφεραν να αλλάξουν την ασχήμια.

Και ξαφνικά πέφτει το μάτι μου στον Leonard. Αφροαμερικανός, γύρω στα 65 με μια Κodak του ΄45 κρεμασμένη στον λαιμό. Ρωτούσε τους περαστικούς αν θέλουν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Συνάντησε τον John που είχε πιει το τελευταίο ποτό του. Λευκός, γύρω στα 50 και γιάπης. Ήταν φίλοι χρόνια, όπως έμαθα μετά. «Λατρεύω τον πρόεδρό σου στα οικονομικά. Έχει μυαλό και όραμα. Αλλά να σφίξει το χέρι του Τσάβες; Δεν το έχει στην εξωτερική πολιτική», του είπε. Ο Leonard χαμογελαστός αποκρίθηκε: «Γιατί να μην το σφίξει; Πες μου έναν καλό λόγο. Είπε ότι θα αλλάξουμε και το κάνει».

Γύρισε προς το μέρος μου. Είχαμε συστηθεί όταν άναβα το τσιγάρο μου. «Δεν τον ψήφισα επειδή είναι ένας από εμάς, αλλά γιατί μας υποσχέθηκε την αλλαγή. Δεν είναι το άνοιγμα στον κόσμο αλλαγή;», αναρωτήθηκε. «Μπορεί να χάσαμε τον δρόμο τα περασμένα χρόνια, ξέρω όμως ότι μπορούμε να αλλάξουμε ό,τι μας δυσαρεστούσε. Και θα το κάνουμε», συνέχισε. Ναι μπορούν, σκέφτηκα, όπως μεταμόρφωσαν το Μeatpacking District.

Σβήνοντας το τσιγάρο δεν απέφυγα μια μελαγχολική σκέψη. Συγκρίνοντας καταστάσεις ένιωσα ότι εμείς στερούμαστε ελπίδας. Λίγοι πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τη δυσάρεστη πλευρά της πόλης και του ήθους μας και ακόμη λιγότεροι ότι δύνανται να μεταμορφώσουν την κυρίαρχη νοοτροπία που ευθύνεται για τόσες από τις ασχήμιες μας.