[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Όταν ο Μίσα συνάντησε τον Σάκη

ΑΠΟ ΜΙΑ ΗΛΙΚΙΑ και μετά, ιστορικά γεγονότα- επειδή τα έχεις ζήσει- συνδέονται με προσωπικές μνήμες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Μόσχας, το ΄80, είναι ένα ιστορικό γεγονός. Για εμένα, όμως, που τότε ήμουν εννέα ετών, έχει συνδεθεί με τους γονείς της καλύτερης φίλης μου, μέλη (τότε)

του ΚΚΕ και οι δύο, που είχαν ταξιδέψει στη σοβιετική πρωτεύουσα: εξακολουθώ να έχω τις κονκάρδες με τον χαμογελαστό Μίσα σε ένα συρτάρι. Ίσως λόγω των συγκεκριμένων ανθρώπων, θυμάμαι πιο έντονα το μποϊκοτάζ των Αγώνων από τον Τζίμι Κάρτερ. Επί ένα μεγάλο διάστημα, με το μποϊκοτάζ και τον Κάρτερ κατανοούσα το περιεχόμενο του Ψυχρού Πολέμου.

Εννέα χρόνια αργότερα (ήμουν πια δεκαοκτώ χρονών) ζούσα το ελληνικό βρώμικο ΄89, ψήφιζα για πρώτη φορά και σκεφτόμουν τις αντιδράσεις του ίδιου ζευγαριού στην εικόνα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου, του συμβόλου της ψυχροπολεμικής περιόδου και της αποχώρησης των- ακόμησοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν: μιας αποχώρησης που ολοκληρωνόταν δέκα χρόνια μετά την εισβολή που είχε αντίποινα το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών και ενώ οι γκορμπατσοφικές έννοιες «περεστρόικα» και «γκλάσνοστ» έμπαιναν στο λεξιλόγιό μας. Στην Ελλάδα ο ενιαίος Συνασπισμός κέρδιζε- εκτός από τις ψήφους των γονιών της φίλης μου- 28 έδρες στη Βουλή.

Πλέον έχουν περάσει άλλα είκοσι χρόνια από τότε. Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει και σχετικά πρόσφατα, ύστερα από μια επιχείρηση εκκαθάρισης στο σπίτι, χάρισα σε έναν φίλο ένα σακουλάκι που περιείχε ένα κομματάκι μπετόν βαμμένο από τη μια μεριά με παχύ στρώμα σκούρας πράσινης μπογιάς (κάποτε ήταν τμήμα γκράφιτι), με πιστοποιητικό ότι προερχόταν από το Τείχος του Βερολίνου.

Τώρα ετοιμάζεται η παιδική μου φίλη να πάει στη Μόσχα. Εκτός από τον προορισμό, μοιράζεται με τους γονείς της τον ενθουσιασμό για το ταξίδι. Τη φίλη μου, όμως, δεν την περιμένει ο Μίσα. Θα την…

υποδεχθεί ο Σάκης στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον.

Για φαντάσου…