800.000 νέοι πρόσφυγες

Μάλλον δεν γνωρίζουν τίποτα για τη συνάντηση του πρόεδρου τής χώρας τους και του Αφγανού ομολόγου του με τον Ομπάμα στην Ουάσιγκτον. Ούτε άκουσαν καμία από τις δηλώσεις περί «πλήρους στήριξης» και «δύσκολου δρόμου». Οι άμαχοι (πρώην) κάτοικοι του Βορειοδυτικού Πακιστάν ξέρουν μόνο τη διπλή φρίκη των Ταλιμπάν και των βομβαρδισμών.

O Χατζί Καρίμ και η μεγάλη του οικογένεια- 70 άνθρωποι στο σύνολοέχουν στρατοπεδεύσει σε έναν βρώμικο στάβλο λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ισλαμαμπάντ, όσο πιο μακριά κατάφεραν να φτάσουν από την Κοιλάδα Σουάτ, στο Βορειοδυτικό Πακιστάν, εκεί όπου διεξάγεται τις τελευταίες ημέρες ένας άγριος πόλεμος ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τους Ταλιμπάν.

Όταν οι Ταλιμπάν πρωτομπήκαν στο χωριό του Καρίμ, τον περασμένο μήνα- αφηγείται ο ίδιος στη «Washington Ρost» – είπαν πως ήρθαν για να φέρουν την ειρήνη και τον ισλαμικό νόμο, τη σαρία. Την επομένη, όμως, δύο από αυτούς τράβηξαν βίαια έναν αστυνομικό έξω από το φορτηγό του και προσπάθησαν να του κόψουν τον λαιμό. Τρομοκρατημένοι, οι χωρικοί έσπευσαν να τον προστατεύσουν. Τελικά, οι Ταλιμπάν τον άφησαν να φύγει, το περιστατικό όμως επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των κατοίκων: «Λέγαμε όλοι μεταξύ μας, τι άνθρωποι είναι αυτοί; Και τι είδους σαρία είναι αυτή; Το να κόβεις τον λαιμό ανθρώπων δεν έχει καμία σχέση με το Ισλάμ. Ο κόσμος γέμισε οργή και τρόμο». Στους καταυλισμούς
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, άμαχοι κάτοικοι της Κοιλάδας Σουάτ, τρέπονται σε φυγή τις τελευταίες ημέρες, άλλοι με αυτοκίνητα, λεωφορεία και τρακτέρ, και άλλοι πεζή, μερικοί έχοντας μαζί μόνο τα ρούχα που φοράνε. Οι πιο τυχεροί καταλήγουν σε σπίτια συγγενών και φίλων. Οι περισσότεροι, σε προσφυγικούς καταυλισμούς, νοσοκομεία ή και εγκαταλελειμμένους στάβλους, όπως η οικογένεια του Καρίμ. Η «ειρηνευτική συμφωνία» που είχε συνάψει με τους Ταλιμπάν η κυβέρνηση (επιτρέποντάς τους να επιβάλουν τη σαρία στην Κοιλάδα Σουάτ, σε αντάλλαγμα για τον αφοπλισμό τους…) κατέρρευσε πρόσφατα, καθώς οι Ταλιμπάν όχι μόνο αρνήθηκαν να καταθέσουν τα όπλα, αλλά επέκτειναν τη δυναστική παρουσία τους στις γύρω περιοχές, φτάνοντας σε απόσταση μόλις 100 χιλιομέτρων από το Ισλαμαμπάντ.

Δεχόμενη έντονες πιέσεις από τις ΗΠΑ να λάβει μέτρα, η κυβέρνηση του Αλί Ζαρντάρι άρχισε μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση στην περιοχή, βομβαρδίζοντας θέσεις των Ταλιμπάν- και μαζί με αυτές, θέσεις αμάχων. Εγκαταλείποντας την Κοιλάδα Σουάτ, οι κάτοικοι έχουν να διηγηθούν ιστορίες αφανισμού ολόκληρων οικογενειών, από «αδέσποτα» βλήματα, όλμους και βόμβες. Η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού προειδοποιεί για εντεινόμενη ανθρωπιστική κρίση στην περιοχή. Ο Γάλλος ειδικός απεσταλμένος Πιερ Λελούς προειδοποιεί για «σταδιακή ταλιμπανοποίηση» ολόκληρου του Πακιστάν. Και οι τοπικές αρχές προειδοποιούν ότι έως και 800.000 από τους 1,6 εκατ. κατοίκους της Κοιλάδας Σουάτ θα καταλήξουν πρόσφυγες.


[ΓΝΩΜΗ] Εμείς ζούμε, αυτοί πεθαίνουν
/ TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ , Toυ , Robert Fisk

Φυσικά και θα γίνει έρευνα για τον χαμό δεκάδων Αφγανών αμάχων σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην επαρχία Φαράχ. Και στο μεταξύ, θα μας πούνε πως οι νεκροί χρησιμοποιούνταν ως «ανθρώπινες ασπίδες» από τους Ταλιμπάν και θα πούμε ότι «λυπούμαστε βαθιά» που χάθηκαν αθώες ζωές. Αλλά θα πούμε και ότι για όλα φταίνε οι τρομοκράτες, όχι οι ηρωικοί πιλότοι μας και οι ειδικές δυνάμεις των Αμερικανών πεζοναυτών που βομβάρδισαν την περιοχή.

Η ιστορία της σύγχρονης Μέσης Ανατολής. Έχουμε πάντα δίκιο και, όταν δεν έχουμε, απολογούμαστε (ενίοτε)

και έπειτα τα ρίχνουμε όλα στους «τρομοκράτες». Ναι, ξέρουμε πως αυτοί που αποκεφαλίζουν και πραγματοποιούν επιθέσεις αυτοκτονίας είναι πάντα πρόθυμοι να σφάξουν αμάχους.

Ως επιβεβαίωση τού πόσο φριχτή ήταν η αφγανική σφαγή, ο ανίσχυρος πρόεδρος Καρζάι ακούστηκε την Τετάρτη στη Ουάσιγκτον σαν ένας φάρος αγαθότητας να απευθύνει έκκληση για «υψηλότερο επίπεδο ηθικότητας» στη διεξαγωγή του πολέμου. Ο λόγος είναι απλός. Εμείς ζούμε, αυτοί πεθαίνουν. Δεν διακινδυνεύουμε τους θαρραλέους άνδρες μας σε χερσαίες επιχειρήσεις- όχι για χάρη των αμάχων. Ρίξτε βλήματα φωσφόρου στη Φαλούτζα, όλμους πυροβολικού στη Νατζάφ. Ξέρουμε πως σκοτώνουμε αθώους. Οι στρατιωτικές τακτικές μας είναι πλέον πλήρως εναρμονισμένες με εκείνες του Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, το διεθνές δίκαιο απαγορεύει στους στρατούς να ανοίγουν πυρ στα τυφλά σε πυκνοκατοικημένες περιοχές και να βομβαρδίζουν χωριά, ακόμα και όταν υπάρχουν εχθρικές δυνάμεις, αλλά ο κανονισμός αυτός μπήκε στο συρτάρι στον βομβαρδισμό του 1991 στο Ιράκ, και στη Βοσνία, και στον ΝΑΤΟϊκό πόλεμο στη Σερβία, και στην αφγανική περιπέτεια του 2001, και το 2003 στο Ιράκ. Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, με την έρευνα.