[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Μια αξέχαστη νύχτα…

Xθες βράδυ πέρασα μιαν αξέχαστη νύχτα. Στον Ερυθρό Σταυρό. Σε εφημερία, για ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο.

Για πολλές ώρες, έως τα ξημερώματα, έζησα σε μιαν ατμόσφαιρα που έμοιαζε εξωπραγματική, με το σαιξπηρικό δίλημμα της ζωής να ζωντανεύει κάθε τόσο μπροστά μου. Πόνος, πολύς πόνος. Αγώνας, πολύς αγώνας. Δεν ήταν απλώς επείγοντα ιατρεία νοσοκομείου.

Ήταν μια αληθινή μάχη για την ανθρώπινη επιβίωση, με την αξιοπρέπεια να κρέμεται ανά πάσα στιγμή από μια λεπτή κλωστή.

Οι γιατροί, νέοι στην πλειοψηφία τους, να μπαινοβγαίνουν τρέχοντας στα ιατρεία, προσπαθώντας να ζυγίσουν και να επιλέξουν κατά προτεραιότητα τα πολύ σοβαρά περιστατικά από τα λίγο λιγότερο (τι ευθύνη κι αυτή από μόνη της!). Και να ζητούν ή να κάνουν εξετάσεις, να γράφουν με ταχύτητα χαρτιά με εντολές και φάρμακα, να ενημερώνουν τους συγγενείς, να τους εξηγούν ξανά και ξανά για τις καθυστερήσεις, να προσπαθούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους μέσα σε μια απίστευτη οχλαγωγία.

Οι τραυματιοφορείς να ανοίγουν με κόπο δρόμο ανάμεσα στο πλήθος για να περάσουν τα φορεία. Στο γραφείο κίνησης και στο λογιστήριο να δίνεται ολονύκτιο ματς για να βρεθεί κρεβάτι. Σύζυγοι, θυγατέρες και γιοι, μανάδες και πατεράδες να στέκουν μαραμένοι στην άκρη των τοίχων, στα πεζούλια, στα σκαλιά. Οι μετανάστες- γεμάτο το νοσοκομείο- να θέλουν να διεκδικήσουν με επιμονή μια θέση στον ήλιο του ελληνικού συστήματος υγείας και να διαμαρτύρονται έντονα όταν δεν το πετύχαιναν, μερικές φορές μάλιστα με άγαρμπο τρόπο.

Και τις μεταμεσονύκτιες ώρες, στο πολυπόθητο δωμάτιο (επιτέλους!), ούτε μια απλή καρέκλα δεν υπήρχε διαθέσιμη στον όροφο ολόκληρο για να «φιλοξενήσει» τον συγγενή που θα αναπλήρωνε το απαραίτητο νοσηλευτικό προσωπικό. Τα παλιά σώματα του καλοριφέρ στον διάδρομο υποβάσταξαν γενναία την πολύωρη κούραση των ποδιών.

Κατά σύμπτωση, λίγες ημέρες πριν είχα μάθει για την παραίτηση ενός διευθυντή στο ίδιο νοσοκομείο, γιατί δεν άντεχε άλλο τις τραγικές συνθήκες εργασίας (εξιστορούσε πως, ελλείψει γαζών, έδενε με πανιά τους ασθενείς). Και μερικούς μήνες πριν, μια άλλη εξαίρετη γιατρός και φίλη, διευθύντρια Παθολογίας στο ΕΣΥ, είχε φύγει επίσης για τους ίδιους λόγους από μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας «για να μην τρελαθεί».

Έχω ζήσει και τα καλά ιδιωτικά νοσοκομεία σε ανάλογες συνθήκες. Η σύγκριση κόστους- αποτελεσματικότητας είναι συντριπτική υπέρ των δημοσίων. Είναι ήρωες. Χωρίς διάθεση για κολακείες, χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς κλισέ. Απλά και ξεκάθαρα. Βρείτε και δώστε τους ό,τι περισσότερο μπορείτε: χρήμα, ανθρώπους, υλικά, εξοπλισμό, χρόνο. Αξίζει. Περάστε μια νύχτα εφημερίας στον Ερυθρό (ή σε άλλο κεντρικό νοσοκομείο της Αττικής) και θα καταλάβετε!