Συμπεριφορά υψηλού ρίσκου

Στους ελληνικούς δρόμους βασιλεύει ο ανταγωνισμός, καθώς έχουν σχηματιστεί πολλά αντίπαλα στρατόπεδα. Αυτοκίνητα εναντίον πεζών, Ι.Χ. εναντίον ταξί, φορτηγά εναντίον όλων και τετράτροχα εναντίον δικύκλων. Ειδικά η τελευταία κόντρα ευδοκιμεί εδώ και πολλά χρόνια με τραγικές συνέπειες, συνήθως για την πιο αδύναμη πλευρά, δηλαδή εκείνη των μοτοσυκλετιστών. Αφορμή για το σημερινό σχόλιο απετέλεσε η άποψη του αναγνώστη των «ΝΕΩΝ», κ. Πάνου Κοτρώτσου, ο οποίος καυτηριάζει ορισμένες από τις κακές συνήθειες των μοτοσυκλετιστών, όπως είναι οι συνεχείς και απότομοι ελιγμοί και η προσπάθειά τους να περάσουν από την… τρύπα της βελόνας προκειμένου να βρεθούν μπροστά. Όντως η συμπεριφορά κάποιων δικυκλιστών αντικρούει τη λογική, καθώς δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι θα βγουν χαμένοι από μία σύγκρουση με αυτοκίνητο, οποιουδήποτε μεγέθους και κυβισμού. Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει λοιπόν ο συνειδητοποιημένος μοτοσυκλετιστής, είναι να οδηγεί αμυντικά και να μην επιμένει, ακόμη και αν έχει το δίκιο με το μέρος του. Αυτή είναι όμως η ιδανική περίπτωση. Στην πράξη βλέπουμε ανθρώπους να οδηγούν μοτοσυκλέτα με πλήρη άγνοια κινδύνου, να κάνουν σφήνες και να αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα μέσα στην πόλη βασισμένοι στην προτεραιότητα του δρόμου τους ή ακόμη και χωρίς προτεραιότητα. Μία συμπεριφορά υψηλού ρίσκου σε ένα άθλιο οδηγικό περιβάλλον, την οποία θα περίμενε κάποιος μόνον από χειριστές… τεθωρακισμένων, που δεν θα τους ένοιαζαν οι συνέπειες μιας σύγκρουσης. Όμως και τα στατιστικά στοιχεία είναι εξαιρετικά εύγλωττα. Το ποσοστό των θανατηφόρων δυστυχημάτων με εμπλοκή δικύκλων είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερο από το συνολικό ποσοστό των μοτοσυκλετών στην κυκλοφορία. Μάλιστα στις μισές περιπτώσεις προκαλείται το δυστύχημα από λάθος και αμέλεια ενός οδηγού αυτοκινήτου (αναμενόμενο με βάση την εικόνα των δρόμων μας), όμως στα άλλα μισά ευθύνεται ο ίδιος ο μοτοσυκλετιστής. Με άλλα λόγια, το 50% παίζει τη ζωή του κορόνα-γράμματα και αυτό θα πρέπει σίγουρα να μας απασχολεί ως κοινωνία, αφού πολλοί από τους μοτοσυκλετιστές είναι και νεαρής ηλικίας. Κατά καιρούς έχει εξαπολυθεί σαφάρι για τη χρήση του κράνους, για τις κομμένες εξατμίσεις που προκαλούν ηχορρύπανση κ.λπ. Επίσης αναβαθμίστηκε το σύστημα εκπαίδευσης, προφανώς όμως όχι στον απαιτούμενο βαθμό. Το εύκρατο κλίμα, το επίπεδο της οικονομίας, το μποτιλιάρισμα και η έλλειψη θέσεων στάθμευσης καθιστούν την Ελλάδα ιδανικό τόπο για τις μοτοσυκλέτες, οι οποίες αποτελούν βασικό μέσον μετακίνησης και όχι χόμπι, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες. Πρέπει λοιπόν να περιλάβουμε και τους δύο τροχούς στον σχεδιασμό του οδικού δικτύου μας και των πόλεών μας. Οι μπαριέρες των δρόμων π.χ. έχουν μετατραπεί σε γκιλοτίνες για αρκετούς δικυκλιστές, επειδή τις κατασκευάζουμε με αποκλειστικά «τετράτροχα» κριτήρια. Ακόμη και η ύλη των εξετάσεων για δίπλωμα αυτοκινήτου θα έπρεπε να περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα κεφάλαιο για τις δυσκολίες της κίνησης σε δύο τροχούς, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα κατανόησης μεταξύ των δύο πλευρών και να τελειώσουν οι… εχθροπραξίες.