ΕΨΕ: «Μπορούμε να κατανοήσουμε τους νέους;»

Αθήνα, 5 Μαϊου 2009

Εκδήλωση έντονων συμβολισμών με πολλούς αποδέκτες και μεγάλης κοινωνικής σημασίας διοργανώνει στις 8 Μαΐου 2009, στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, στην αίθουσα «Λεωνίδας Ζέρβας», η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία. Στις προθέσεις των διοργανωτών είναι η ανάδειξη αλλά και η ανάλυση του φαινομένου των εκτεταμένων επεισοδίων που συγκλόνισαν τον περασμένο Δεκέμβρη την Αθήνα & την Ελλάδα ολόκληρη και έγιναν αντικείμενο σχολίων σ’ολόκληρη την Ευρώπη.

Η εκδήλωση της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας επιδιώκει την πληρέστερη κατανόηση των αιτίων και αφορμών που οδήγησαν τον περασμένο Δεκέμβριο στην ανάδειξη ιδιαίτερων μορφών διεκδικήσεων της Ελληνικής νεολαίας. Εκείνη την περίοδο εκφράστηκε με καθολικότητα η ηθική ευαισθησία μαθητών και μαθητριών που συνοδεύει στην εποχή μας τόσο την διεύρυνση των κοινωνικών τους ρόλων όσο και την επιταχυνόμενη ψυχική ωρίμανση τους.

Πρόθεση των ομιλητών που συμμετέχουν στην δημόσια συνάντηση δεν είναι ο εκψυχιατρισμός ενός εξαιρετικά σημαντικού φαινομένου – το οποίο αποτέλεσε ένα κεντρικής σημασίας θέμα του δημόσιου διαλόγου και το οποίο δεν πρέπει να λησμονηθεί – αλλά η επαναπροσέγγισή του με τα εργαλεία που διαθέτει η επιστήμη μας και που δεν μπορεί παρά να έχει έναν συμπληρωματικό ερμηνευτικό χαρακτήρα. Όπως άλλωστε ο τίτλος της εκδήλωσης προδίδει, είμαστε της γνώμης πως η απαρχή ενός διαλόγου ανάμεσα σε επιστήμονες και εν γένει ενδιαφερόμενους πολίτες οφείλει να επικεντρωθεί κατ’ αρχήν στις απορίες που έχουν προκαλέσει οι κινητοποιήσεις παιδιών, προεφήβων και εφήβων.

Είναι δυνατή η κατανόηση των μεταβολών που έχουν επέλθει στη συμπεριφορά τους; Ποια είναι η σχέση της ραγδαία εξελισσόμενης ψυχοσεξουαλικής τους χειραφέτησης με τις γονεϊκές μορφές; Πως αντιμετωπίζουν και συνδιαμορφώνουν την έλξη μαζικότερων, συντροφικών αναζητήσεων; Σχετίζεται ίσως ο πρώιμα απολεσμένος παράδεισος της παιδικής ηλικίας με την επιθετική άρνηση της αποξένωσης που χαρακτηρίζει τα αστικά κέντρα; Είναι οι γονείς απογοητευμένοι ή υπερήφανοι για την άρνηση της πραγματικότητας που διατυπώνουν τα παιδιά τους; Και ακόμη ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στην δική τους εφηβεία και την εφηβεία των νεώτερων;