ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Εδώ ο χοίρος, εκεί ο χοίρος, πού είναι ο χοίρος;

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος από την αρχή, γιατί όπου να ΄ναι θα μας το σκάσουν το μυστικό, ότι η γρίπη των χοίρων πέρασε τον Ατλαντικό κι έχει εγκατασταθεί στην ωραία μας χώρα, ότι «όλα τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη»! Επίσης επειδή όπου να ΄ναι δαιμόνιοι κυβερνοπαράγοντες θα βρουν τίποτε κρούσματα για να ΄χουν να μας παραμυθιάζουν, τώρα, που σφίγγουν τρομακτικά τα πράγματα για την κυβέρνηση τού «πάρτε-μια-πετσέτα-ναμου-σκουπίσετε-τον ιδρώτα-τού κουρασμένου» Κώστα, προειδοποιώ ότι αυτή τη φορά δεν θα μασήσουμε όπως τότε με τη γαλοπούλα, που τη χάσανε κάπου στα αζήτητα των ΚΤΕΛ. Όχι. Διότι αυτοί είναι ικανοί να οργανώσουν πάλι κάνα σαφάρι του είδους «εδώ ο χοίρος, εκεί ο χοίρος, πού είναι ο χοίρος», να μας βάλουν όλους στο κόλπο, και να ξεχάσουμε τον κακό χαμό που γίνεται στη χώρα. Να ξεχάσουμε δηλαδή ότι την ίδια ώρα που εμείς τρελαινόμαστε από τον φόβο της γρίπης, το έλλειμμα έχει φτάσει στο 6,5%, και ανεβαίνει, ανεβαίνει, και να δούμε πού θα σταματήσει- άλλη μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή…

Γουρούνια σαν κατσαρίδες!

Πάντως, προσωπικά ξέρω κάτι γουρούνια, μα κάτι γουρούνια- με κάτι γουρουνοκεφαλές ναααα-, τα οποία όχι γρίπη δεν τα πιάνει αλλά ούτε καν πυρηνικός πόλεμος. Χειρότερα από τις κατσαρίδες είναι- τόσο ανθεκτικά! Αφού τα βλέπεις χωμένα όλη τη μέρα μέσα στη λάσπη είναι, εκεί τρώνε, εκεί πίνουν, και πού και πού βγάζουν το κεφάλι έξω απ΄ τον βούρκο μόνο για να αναπνεύσουν. Κι ύστερα το χώνουν ακόμη πιο βαθιά. Ή, πάλι, όταν τα πιάνεις με τη ρίζα στο στόμα, την καταπίνουν αμάσητη, μόνο και μόνο για να κατηγορήσουν τους άλλους ότι δήθεν τα συκοφαντούν ενώ πρόκειται για γουρούνια με καταγωγή. Που είναι με τα γαλλικά τους, δεν κάνουν γρουτς- γρουτς, αλλά είναι όλο με τα «σεις» και με τα «σας», φέρουν σινιέ γουρουνότριχες, και διαθέτουν εκλεπτυσμένους τρόπους. Ήτοι, δεν κυλιούνται όλη μέρα στις λάσπες και δεν τρώνε ό,τι υπάρχει, αλλά μασουλάνε μόνο επιλεγμένες τροφές. Αυτά τα γουρούνια είναι που δεν τα πιάνει τίποτα.

«Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι μου»
Αλλά επειδή εκτός από τα γουρούνια, που είναι μειοψηφία, υπάρχουν και άνθρωποι σ΄ αυτή τη χώρα, σκέφτομαι καμιά φορά ότι είναι κρίμα κάποιοι να μας θεωρούν ομοίους τους και να μας συμπεριφέρονται ως «ζωντανά». Το λέω αυτό, διότι παρατηρώ τελευταία κάτι δημοσκοπήσεις οι οποίες μου δημιουργούν την αίσθηση ότι είτε γίνονται πέριξ της Ρηγίλλης είτε γίνονται μεταξύ τουριστών που συχνάζουν στο τρίγωνο Πλάκα- Σύνταγμα- Μοναστηράκι, κι έγιναν σε φάση «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι μου». Άλλη εξήγηση δεν βρίσκω, όταν ακούω ότι ο Καραμανλής θεωρείται καταλληλότερος για πρωθυπουργός της χώρας, και μάλιστα αυξάνει τη διαφορά του από τον Γιώργο, την ίδια ώρα που η Νέα Δημοκρατία του καταποντίζεται! Και πραγματικά θα ήθελα να γνωρίσω κι εγώ αυτούς τους Έλληνες που (υποτίθεται ότι) απάντησαν στις ερωτήσεις των δημοσκόπων και δήλωσαν ότι «ναι, θέλουμε τον Καραμανλή Πρωθυπουργό», ενώ ο άνθρωπος έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι νιώθει κουρασμένος- και άρα αυτό που του χρειάζεται είναι να τον στείλουμε οριστικά για διακοπές. Να παίζει πλέι στέισον και να βλέπει dvd απ΄ το πρωί ώς το βράδυ…

Υπάρχει έστω κι ένας;
Επαναλαμβάνω την ερώτηση, διότι πιθανώς να μην έγινε κατανοητή: υπάρχει έστω και ένας Έλληνας που θέλει Πρωθυπουργό τον… κουρασμένο Κώστα; Δείξτε τον, ρε παιδιά, να δούμε τον άνθρωπο που είναι για το βιβλίο Γκίνες, να πάρει τη θέση του δίπλα στη γυναίκα- λάστιχο, στον άνθρωπο- σαύρα και στο δικέφαλο μωρό! Τα επισημαίνω αυτά, διότι καταλαβαίνω τους ανθρώπους να προσπαθούν να στήσουν στα πόδια του τον Καραμανλή, αλλά πρέπει να τους προειδοποιήσω ότι η τελευταία φορά που τα κατάφερε ο Ελ Σιντ δεμένος στ΄ άλογο να οδηγήσει το στράτευμα στη νίκη ήταν στον κινηματογράφο, όταν τον έπαιζε ο Τσάρλτον Ίστον! Εδώ το πράγμα δεν σώζεται με τίποτε, και πρώτος απ΄ όλους το ξέρει ο «ωχ-τι κούραση-είναι-αυτή» Κώστας. Γιατί, αν υπήρχε έστω και μία περίπτωση να νικήσει, όπως περίπου περιγράφουν οι δημοσκόποι, θα τις είχε ήδη προκηρύξει τις εκλογές, και δεν θα περίμενε τον κάθε Παυλίδη να τον τραβάει απ΄ το μαΕίπα νίκι. Ξέρει ο Τέλης…
Παυλίδη, και θέλω να εκφράσω τη… συμπαράστασή μου στον ατυχή Τέλη, που έχει όλα τα δίκια του κόσμου να φωνάζει. Γνωρίζοντας από μέσα τι έχει γίνει αυτά τα 5 χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία η παράταξή του, και ξέροντας ότι και ο τελευταίος κομματικός κουμπάρος, φίλος κολλητός, έχει κάνει «ταμείο», σου λέει, είναι δυνατόν να βρίσκομαι εγώ στο προαύλιο του Ειδικού Δικαστηρίου για 100 ψωροχιλιάρικα; Όχι, δεν είναι, το λέω κι εγώ. Και επισημαίνω επίσης ότι όσοι θεωρούν ότι ο Τέλης είναι εύκολη ιστορία να τον παραπέμψουν, να θυμηθούν μόνο ότι ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και έχων όλα τα «κονέ» με τους εφοπλιστές, προφανώς ξέρει πράματα και θάματα για τους αφανείς «αγωνιστές» του κόμματος που «ΣΤΗΡΙΞΑΝ» τον αγώνα για την ανάληψη της εξουσίας το 2004 και τη διαιώνισή της (μαύρη ώρα) το 2007. Ελπίζω να έγινα κατανοητός, γιατί εκείνος έχει γίνει όπου πρέπει εν όψει ψηφοφορίας της Δευτέρας.

«Τα πάντα, όλα…»
Ολοκληρώνοντας τη σημερινή διατριβή περί γουρουνολογίας (επιστήμη κανονική, κι ας μην την πιάνει το μάτι σας), οφείλω να προειδοποιήσω κι εγώ με τη σειρά μου ότι από μικρός απέφευγα να αγοράζω γουρούνι στο σακί. Και τώρα που μεγάλωσα, το ίδιο κάνω. Ψάχνω το πράγμα απ΄ όλες τις πλευρές. «Τα πάντα, όλα…» ρε παιδί μου, πώς το λένε. Συνιστώ ανεπιφύλακτα να κάνετε το ίδιο. Διότι δυστυχώς, μεταξύ μας, κυκλοφορούν πολλοί πονηροί που θεωρούν ότι μπορούν να μας πλασάρουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, και να ΄χουν και την απαίτηση από πάνω, να πανηγυρίζουμε για την «προσφορά». Και είναι παντού: στην οικονομία, στην πολιτική, στα μέσα. Πρόκειται για την ανίκητη συμμαχία των «πονηρών», που επιβιώνουν σε κάθε κατάσταση- σαν τις κατσαρίδες που λέγαμε στην αρχή, ανθεκτικές και στον πυρηνικό όλεθρο. Γιατί τα λέω αυτά; Διότι τώρα που η κλεψύδρα για τις εκλογές μετράει αντίστροφα, πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η «συμμαχία» άρχισε να κατηφορίζει με αλαλαγμούς την Ιπποκράτους, για να σταματήσει στο νούμερο 22…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Άμυνα, παιδεία, αξιοκρατία

Η πέτσα του γουρουνιού δεν έχει την ανθεκτικότητα εκείνης που φέρει ένα παχύδερμο, λ.χ. ο ρινόκερος. Και υπό προϋποθέσεις (η πέτσα από γουρνοπούλα ψητή, έξω απ΄ την Καλαμάτα, για παράδειγμα, δεν παίζεται) μπορεί και να αρέσει. Υπό προϋποθέσεις όμως. Γιατί στην πολιτική, δύσκολα μπορείς να την αποδεχτείς. Παράδειγμα: σε σημαντική θέση στο υπουργείο Παιδείας εξακολουθεί να παραμένει άτομο που αποκαλύφθηκε ότι περιλαμβανόταν στους 55 σκανδαλώδεις διορισμούς γαλαζοπαίδων που έκανε από το παράθυρο στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας ο Μεϊμαράκης. Θέλω να ρωτήσω τον υπουργό Άρη, αφού το συγκεκριμένο άτομο δεν έχει τη στοιχειώδη ευθιξία να παραιτηθεί από τη θέση του, γιατί δεν το στέλνει σπίτι του; Αυτός, ένας φέρελπις πολιτικός (από τέτοιους έχουν δει έναν σωρό τα μάτια μουξεκινούν υπό τις καλύτερες συνθήκες και καταλήγουν σαν τους ποδοσφαιριστές- ταλέντα: μια ζωή γυαλίζουν τον πάγκο!), πώς δέχεται αυτό τον εξευτελισμό κάθε έννοιας αξιοκρατίας; Επιτέλους, του υπουργείου Παιδείας προΐσταται. Του υπουργείου που εποπτεύει την εκπαίδευση των παιδιών μας. Και στο κάτω κάτω, τι τυπικά προσόντα διαθέτει το συγκεκριμένο άτομο; Έχει έναν τοίχο πτυχία; Έχει γράψει καμιά 50αριά βιβλία για την εκπαίδευση; Είναι συνάδελφος του Μπαμπινιώτη και του Βερέμη; Τι ακριβώς είναι, κύριε Άρη; Εκτός, πια, και αν αρκεί ότι είναι μόνο γαλάζιου χρώματος. Οπότε, θερμά συγχαρητήρια, και «πού ΄σαι νιότη, που ΄δειχνες πως θα γινόμουν άλλος»…