«Καλή η νέα τεχνολογία, αλλά το λάιβ δεν… παίζεται»

Παραγωγοί ηλεκτρονικής μουσικής, o Δημήτρης Βόγλης και ο Κώστας Αποστολόπουλος (Stereomatic), με εμπειρία ντι τζέι, βουτούν στα πικάπ του «ελαφρού» και ανασύρουν ξεχασμένους θησαυρούς
Το «Club Cosmopolitan»τέσσερα χρόνια μετά το «Stereomatic Remixes, Νέο Κύμα»- είναι αφιερωμένο στους μεγάλους Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές του ΄50 και του ΄60 και κυρίως στον Γ. Μουζάκη (και κατά δεύτερο λόγο στον Μίμη Πλέσσα και τον Κώστα Καπνίση). Φωνές όπως της Τζένης Βάνου, της Αλέκας Κανελλίδου, της Γιοβάννας, της Ζωής Κουρούκλη κ.ά. ενδύονται τον «ανάλαφρο» μανδύα μιας σημερινής nu jazz αντίληψης και με το ελαφρύ ρυθμικό σουινγκάρισμα (που έχει ανάγκη η εποχή μας) φτάνουν στα ραδιόφωνά μας με έναν νοσταλγικό κοσμοπολίτικο αέρα.

«Το σκεπτικό μας ήταν απλό: πώς θα είχαν γίνει αυτά τα τραγούδια αν είχαν γραφτεί σήμερα;», λέει ο εις εκ των δύο Stereomatic, Κώστας Αποστολόπουλος. «Έχοντας αυτό στο μυαλό μας, και οδηγούμενοι από τις ίδιες τις μουσικές, φτιάξαμε ένα νέο περιβάλλον κρατώντας αναλλοίωτες τις φωνές».

Δεν πρόκειται για ένα απλό ρεμίξ. Σε πολλά κομμάτια έχει γίνει ένα «ζωντανό ρεμίξ», με τα πνευστά και το ακορντεόν να παίζουν λάιβ. «Δεν είναι απλό όταν έχεις να κάνεις με τις ορχήστρες του Μουζάκη», λέει. Καλή και άγια η τεχνολογία και τα τρικ της, αλλά ο ήχος του λάιβ είναι αναντικατάστατος. «Γι΄ αυτό, αυτή τη φορά γίναμε περισσότεροι», διευκρινίζει. Τα σαξόφωνα του Αντώνη Ντόντου και η τρομπέτα του Αντώνη Δράμπαλη θα είναι εκεί και στα πρώτα λάιβ των Stereomatic το καλοκαίρι.

Μπορεί η βάση των Stereomatic να είναι η Ελλάδα, αλλά η ψυχή τους (και κυρίως το αυτί τους) τρέχει εδώ και χρόνια στα μουσικά ρεύματα που περνούν από τις κεντρικές αρτηρίες της ευρωπαϊκής μουσικής. Ρεύματα που πολλές φορές περνούν απαρατήρητα στην Ελλάδα.

«Πόσοι είναι οι ακροατές του Νίκολα Κόντε στην Ελλάδα;», αναρωτιέται ο Κώστας Αποστολόπουλος. «Πόσοι μπορούν να ξεχωρίσουν τις αποχρώσεις της nu jazz; Να δουν τις διαφορές του σουίνγκ των Ρink Μartini με το σουίνγκ των Ρarov Stellar; Πράγματα που σήμερα έχουν καθιερωθεί στην Ευρώπη και έχουν γίνει μέινστριμ, εδώ γίνονται αντιληπτά από ένα μικρό κοινό. Και δεν το λέω απαξιωτικά. Απλά είναι θέμα πληθυσμικό. Στο εξωτερικό η τηλεόραση και το ραδιόφωνο διαμορφώνουν το βασικό γούστο και το ποσοστό που ξεφεύγει είναι μικρό. Άλλο όμως το μικρό ποσοστό στα 50 εκατομμύρια, άλλο στα 10».

Εκείνοι όμως ήθελαν να δοκιμάσουν. Να δώσουν ζωή σ΄ αυτό τον σύγχρονο τζαζ/σουίνγκ ήχο, που έχει πλέον ποτίσει ακόμα και τα μέινστριμ ραδιόφωνα της Ευρώπης, έναν ήχο που ενώ εμπεριέχει πολύ παρελθόν, ταυτόχρονα το… κοιτάζει από μακριά και μειδιά με παιχνιδιάρικη διάθεση.

«Ο Μουζάκης ταίριαξε τέλεια. Γιατί είναι κοντά σ΄ αυτή την αντίληψη. Πολύ μεγάλος μουσικός, πολύ μπροστά από την εποχή του. Ούτε ένα 10% του δεν έχει εκτιμηθεί ακόμα».

Τραγούδι όμως δεν είναι μόνο μουσική. Πώς ακούγονται σήμερα στίχοι όπως «η σκλάβα σου ήμουν, η σκλάβα σου είμαι και σκλάβα θα μείνω»;

Αυτό το τραγούδι ειδικά αρέσει πάρα πολύ. Ίσως γιατί οι άνθρωποι νιώθουν μια οικειότητα με ό,τι περιέχει παρελθόν κι αυτό αφορά και τον στίχο. Αν προσέξεις και τα τραγούδια των Ρink Μartini, τα νέα τραγούδια, θα δεις ότι ο στίχος είναι επίσης ρετρό. Είναι ένα κλίμα αυτό, και ο στίχος είναι μέρος του.

«Οι νέοι έχουν ανάγκη από περισσότερο beat»

Μάλλον η συγκυρία ευνοεί τους πειραματισμούς. Οι Ιmam Βaildi, λ.χ., έγιναν γνωστοί από έναν δίσκο που περιείχε ακόμα και Βέμπο…

Οι Ιmam Βaildi έκαναν εντελώς διαφορετική δουλειά από εμάς, αλλά το αποτέλεσμα μετράει- και το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά καλό. Από εκεί και πέρα, αν είναι καλή η συγκυρία θα δείξει. Γιατί ως dj ξέρουμε ότι τα νέα παιδιά έχουν ανάγκη από κάτι που έχει περισσότερο beat, που είναι πιο ηλεκτρονικό…