[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω…

Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω κατεβαίνω απ΄ το βουνό, περνάω μέσα απ΄ την παραθαλάσσια πόλη, βγαίνω στην Εθνική. Δεν έχει σημασία ποια πόλη, δεν έχει σημασία ποιο βουνό.

Όταν ο προορισμός είναι η Αθήνα, όλα τα βουνά κι όλες οι πόλεις που έχεις αφήσει πίσω σου συμπυκνώνονται στην τωρινή ουρά των διοδίων. Η γεύση της επιστροφής είναι μία. Κι είναι δυνατή γιατί περιέχει εκατοντάδες επιστροφές.

Τo ραδιόφωνο (που πιάνει από δημοτικά μέχρι χιπ χοπ), νανουρίζει την σκέψη μου, τα μάτια είναι κολλημένα στην άσφαλτο μπροστά, αλλά (με τον τρόπο που έχουν μόνο τα μάτια), κοιτάζουν ταυτόχρονα και προς τα πίσω.

Πότε ήταν μωρέ που έμπαινα σε εκείνο το άθλιο καράβι για Πειραιά, γιατί την επόμενη άρχιζε το σχολείο;

Τα παιδιά στο πίσω κάθισμα, λυσσάνε στο μπουρ μπουρ (βάλτε και λίγο τα iΡod, έλεος) το σκυλί… νιαουρίζει εδώ και ώρα (παρακαλάει για μια σύντομη στάση) ενώ μια ηλεκτρική καύτρα ενός πλαστικού (δήθεν) τσιγάρου με κατακόκκινο αποτύπωμα κραγιόν στο δήθεν φίλτρο του, πηγαινόρχεται ορεξάτα και φλυαρεί διαρκώς. Δεν ανάβεις κανένα τσιγαράκι κανονικό να ησυχάσουμε; Άλλωστε το ντουμάνι ήταν ανέκαθεν μέρος της τελετουργίας του ταξιδιού. Το σήμα κατατεθέν της παρέας. Και του καβγά- που πήγαινε πακέτο με το ταξίδι. Πότε ήταν μωρέ που το μωρό έβγαλε το σοκολατούχο στην πλάτη μου (γιατί ήταν μωρό και δεν μπορούσε να μιλήσει);

Την ίδια ακριβώς διαδρομή είχαμε κάνει και τότε- μόνο που τώρα είναι τώρα και τότε ήταν τότε.

«Σταμάτα, please, ο Μπρούνο θα τα κάνει πάνω στα πόδια μας»- οι μικρές στο πίσω κάθισμα χαχανίζουν από την ώρα που μπήκαν στο αυτοκίνητο. Γελάνε σε υψηλές συχνότητες (θα σπάσετε τα τζάμια παιδιά, κόφτε το) και μάλλον κάνουν βουντού στο σκυλί να τα κάνει εκεί- έτσι, για να διακοπεί με κάτι απρόβλεπτο το αναπόφευκτο της επιστροφής.

Ποια χρονιά ήταν μωρέ που γυρίζαμε από τα Κουφονήσια για Πειραιά και κατεβήκαμε απ΄ το πλοίο άρον άρον στη Σύρο; Που παίζαμε από το πρωί μέχρι το βράδυ ουίστ;

Πόσα Πάσχα θυμάσαι;

Πόσες επιστροφές είναι καθαρές και κάνουν τη διαφορά μέσα στα χρόνια; «Θα σταματήσεις επιτέλους;» (θυμωμένα). «Είσαι διαρκώς αλλού και δεν ακούς όταν σου μιλάνε» (μεγάλωσε και έμαθε να μιλάει). Τo τότε και το τώρα εις σάρκα μία. Η σάρκα ενός άχρονου χρόνου που δεν καταλαβαίνει από ημερολόγια. Η…

σάρκα της επιστροφής. Πάντα με γεύση έντονη γιατί περιέχει δεκάδες άλλες.