Όταν η έγκυος έχει ηπατίτιδα…

Η ηπατίτιδα Β είναι επικίνδυνη για τα νεογέννητα και τα μωρά. Εάν μία έγκυος είναι φορέας του ιού που την προκαλεί, μπορεί να την μεταδώσει στο μωρό της, υπονομεύοντας έτσι τη μελλοντική του υγεία. Ευτυχώς, με την έγκαιρη ανίχνευση του προβλήματος και την κατάλληλη θεραπεία, η μετάδοση αυτή μπορεί να αποτραπεί.

Όπως αναφέρουν επιστήμονες από το Ίδρυμα Ηπατίτιδας Β και τα Κέντρα Ελέγχου και Προλήψεως των Ασθενειών (CDC) των ΗΠΑ, η αναζήτηση αντισωμάτων στον ιό της ηπατίτιδας Β συμπεριλαμβάνεται στις αιματολογικές εξετάσεις που συνιστώνται στις εγκύους, κατά την πρώτη τους επίσκεψη στον μαιευτήρα.

Η ένταξη της εξέτασης για την ηπατίτιδα Β στον προγεννητικό έλεγχο έγινε για την προστασία του μωρού. Η ύπαρξη του ιού HBV δεν επηρεάζει την ίδια την έγκυο ή την κύηση, αλλά το μωρό μπορεί να έχει πρόβλημα χρόνια μετά τη γέννησή του.

Εάν ένα μωρό μολυνθεί από τον ιό της ηπατίτιδας Β και δεν υποβληθεί στην απαιτούμενη θεραπεία, η μόλυνσή του δεν θα γίνει αντιληπτή για πολύ καιρό, καθώς η ηπατίτιδα Β σπανίως προκαλεί συμπτώματα στα πρώτα χρόνια της ζωής. Ωστόσο, η ανίχνευση της μόλυνσης νωρίς είναι πολύ σημαντική, διότι ένα μωρό – φορέας του ιού HBV έχει 90% πιθανότητες να αναπτύξει μεγαλώνοντας χρόνια ηπατίτιδα Β.
 
Και πάλι, όμως, η χρόνια ηπατίτιδα μπορεί να μην γίνει αμέσως αντιληπτή αλλά να ανιχνευθεί όταν εκδηλωθούν ύποπτα συμπτώματα, όπως ο ίκτερος _ αλλά έως ότου συμβεί αυτό, μπορεί να έχουν περάσει μία, δύο ή περισσότερες δεκαετίες από τη μόλυνση. Δίχως την ενδεδειγμένη θεραπεία, η χρόνια ηπατίτιδα Β προκαλεί βλάβες στο ήπαρ, οι οποίες μακροπρόθεσμα εξελίσσονται σε κίρρωση ή και σε καρκίνο του ήπατος.

Σύμφωνα με τους δύο οργανισμούς, η μετάδοση του ιού HBV από την μολυσμένη έγκυο στο μωρό της συνήθως γίνεται στη διάρκεια του τοκετού. Επειδή, όμως, οι γιατροί γνωρίζουν εκ των προτέρων (χάρη στον προγεννητικό έλεγχο) ότι η μητέρα είναι φορέας, μπορούν να αρχίσουν αμέσως μετά τη γέννηση την κατάλληλη θεραπεία στο μωρό, η οποία θα αποτρέψει την ανάπτυξη ηπατίτιδας Β.

Η θεραπεία αυτή συνίσταται σε μια σειρά εμβολιασμών κατά της νόσου και στη χορήγηση μιας ουσίας που λέγεται ανοσοσφαιρίνη της ηπατίτιδας Β (HBIG). Ο πρώτος εμβολιασμός και η χορήγηση της HBIG γίνονται μέσα σε 12 ώρες από την στιγμή της γέννησης, ενώ τους επόμενους 1 έως 15 μήνες, θα γίνουν στο παιδί δύο ή τρεις πρόσθετοι εμβολιασμοί.

Το «κοκτέιλ» αυτό θα εμποδίσει την ανάπτυξη της νόσου, διαφυλάσσοντας έτσι τη μελλοντική υγεία του παιδιού. Υπολογίζεται πως η συνδυασμένη θεραπεία έχει περισσότερες από 90% πιθανότητες να προφυλάξει το μωρό από τη χρόνια ηπατίτιδα Β.

Η χρονική συγκυρία και ο συνολικός αριθμός των εμβολιασμών που θα γίνουν εξαρτώνται από αρκετούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται το είδος του χρησιμοποιούμενου εμβολίου και η ηλικία και το βάρος του μωρού.

Μετά την ολοκλήρωση των εμβολιασμών, οι γιατροί συνιστούν εξετάσεις, ώστε να εξασφαλιστεί ότι το μωρό είναι προστατευμένο από τη νόσο.

Σημειώνεται, πως εάν μία γυναίκα είναι φορέας της ηπατίτιδας Β, δεν απαγορεύεται να θηλάσει το μωρό της, σύμφωνα με τα CDC. Και αυτό, διότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μεταδοθεί ο ιός HBV μέσω του γάλακτος, ενώ τα οφέλη του θηλασμού σαφώς υπερκαλύπτουν αυτόν τον ελάχιστο κίνδυνο.