Επένδυση χωρίς ρίσκο

Οι διακοπές του Πάσχα, που έδωσαν την ευκαιρία για αργία και στο ποδόσφαιρο της χώρας μας, μας έδωσαν το κοντράστ της μελαγχολίας σε σχέση με τις υπόλοιπες δυνάμεις των ευρωπαϊκών συλλόγων.

Όταν βλέπεις αυτά τα ματς, με τους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και τους ημιτελικούς του Κυπέλλου Αγγλίας, τότε κάνεις τον σταυρό σου που είναι κλειστά τα δικά μας γήπεδα και δεν μπαίνεις στον πειρασμό να χαραμίσεις τον προϋπολογισμό της ψυχαγωγίας σου.

Το υψηλό μπάτζετ των Ευρωπαίων ανταγωνιστών μας προβάλλεται ως μόνιμο άλλοθι από τους δικούς μας επενδυτές αλλά αυτή δεν είναι η μοναδική αλήθεια, αφού υπάρχουν κι άλλες παράμετροι οι οποίες δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.

ΤΟ ΠΡΩΤΟπράγμα που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς είναι ότι οι ομάδες της πρώτης διαλογής από την ευρωπαϊκή κοινότητα είναι μία ταχύτητα μπροστά από τις δικές μας και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την αντοχή των παικτών αλλά και με τον τρόπο των αυτοματισμών της ενδεκάδας, που βγάζουν στο πράσινο τερέν αυτές που ονομάζουμε δουλεμένες φάσεις στην προπόνηση.

Με εξαίρεση την Τσέλσι που αλλάζει συχνά προπονητή, οι υπόλοιπες έχουν εμπιστευτεί συγκεκριμένους ανθρώπους για πολλά χρόνια και έχουν στηρίξει το οικοδόμημα της ενδεκάδας τους στη δουλειά του προπονητή. Κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί με ακρίβεια πόσα χρόνια είναι προπονητής στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ενώ περίπου το ίδιο ισχύει και για τον Αρσέν Βενγκέρ στην Άρσεναλ. Η Λίβερπουλ κάνει δουλειά με τον Μπενίτεθ όπως και η Σαχτάρ Ντόνετσκ με τον Μίρτσεα Λουτσέσκου, ενώ η Μπαρτσελόνα έχει το δικό της μοτίβο με έναν προπονητή που προέρχεται από τη δική της ομάδα, τον Πέπε Γκουαρντιόλα.

Στη δική μας πραγματικότητα οι προπονητές μπορεί να έρχονται στις ομάδες με τον ρόλο του Μεσσία, αλλά στο τέλος οδηγούνται στη δική τους «σταύρωση» με σκοπό να άρουν όλες τις αμαρτίες των παραγόντων για τις όποιες αποτυχίες της ομάδας.

Δεν αλλάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο που απλά περιορίζεται στον ρόλο του καλού αμυντικού ο οποίος προσπαθεί να αποφύγει τα χτυπήματα του αντιπάλου χωρίς όμως να έχει την ικανότητα να ρίξει και τη δική του γροθιά.

ΚΑΛΗ Η ΑΜΥΝΑπου μας έδωσε μέχρι και ένα ευρωπαϊκό κύπελλο σε επίπεδο εθνικής ομάδας στα γήπεδα της Πορτογαλίας, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να παίξουμε κι εμείς στην επίθεση.

Ακόμη και η αντίληψη των παραγόντων μας έχει να κάνει με το πώς να μην κλείσει με αρνητικό πρόσημο ο ετήσιος προϋπολογισμός και όχι με το πώς θα γίνει η επένδυση που θα αποδώσει σε βάθος χρό νου.

Τι ζητούν σχεδόν όλοι; Να κλείσουν τις συμφωνίες για τα τηλεοπτικά δικαιώματα και τον χορηγό ΟΠΑΠ ώστε να μην εξαρτώνται από τα έσοδα μόνο των εισιτηρίων αφού αυτά εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την καλή πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις όπου συμμετέχει.

ΑΚΟΜΗ ΟΜΩΣκαι οι μεγάλοι του ποδοσφαίρου μας, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός που συμμετέχουν συχνά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, αυτό που έχουν στο μυαλό τους είναι πρωτίστως να μπουν στον όμιλο όπου τα μπόνους είναι εξασφαλισμένα και από ΄κει και πέρα ό,τι προκύψει. Αυτό μας δείχνει η συμπεριφορά τους τον μήνα Ιανουάριο, καθώς απέφυγαν την ενίσχυση των ομάδων τους ακόμη και τις χρονιές που είχαν εξασφαλίσει την πρόκρισή τους για να διεκδικήσουν το κάτι παραπάνω.

Βλέπετε, τώρα που έχουν αρχίσει μέσω των δημοσιευμάτων του Τύπου την καλοκαιρινή τους εξόρμηση για τις επόμενες μεταγραφές είναι φανερό ότι απουσιάζει ο σχεδιασμός. Μεγάλα ονόματα υπάρχουν αλλά το θέμα είναι αν βρίσκονται σε θέση να προσφέρουν στην ομάδα, ανάλογα με τις ανάγκες που έχει αυτή αλλά και με την τακτική που θέλει να εφαρμόσει ο προπονητής της.

Η εξήγηση άλλωστε για το γεγονός ότι δεν έχουν προσφέρει στις ομάδες της χώρας μας παίκτες που είχαν σημαντική καριέρα σε μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ δεν είναι και τόσο δύσκολη.

Ιδιαίτερα όταν επαναλαμβάνεται με αυτήν τη συχνότητα…