ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Κυβέρνηση κουμπάρων, κολλητών και φίλων

Σήμερα, λόγω της ημέρας, έλεγα να ασχοληθώ με διάφορα ιστορικού- θρησκευτικού περιεχομένου ερωτήματα, όπως για παράδειγμα είναι βέβαιο ότι ο Ιούδας πήρε τα 30 αργύρια για να «δώσει» τον Χριστό και όχι για να παραχωρήσει καμιά άγονη γραμμή στην Τιβεριάδα λίμνη;! Ή αν ο Παλαιοκώστας ήταν ας πούμε εις εκ των ληστών που βρίσκονταν εκατέρωθεν του Κυρίου, θα τον έπιανε η ΕΛ.ΑΣ. ή θα έψαχνε ακόμη τα ίχνη του σε τίποτε παραπλήσια του Γολγοθά βουνά. Αλλά λέω να μην το κάνω. Προτιμώ να ασχοληθώ με κάτι πιο ουσιαστικό. Να δηλώσω λ.χ. ότι εμένα μου αρέσει αυτό που γίνεται επί Νέας Δημοκρατίας. Αυτή η κυβέρνηση έχει, κατά τη γνώμη μου, έναν παιδευτικό χαρακτήρα. Δεν είναι μια απλή διακυβέρνηση, μια τυπική διαχείριση της εξουσίας, μια κυβέρνηση του είδους «εγώ τώρα κάνω τα κουμάντα, εσείς οι άλλοι απλώς κοιτάτε με και μην ακούω ανάσα». Όχι. Η Νέα Δημοκρατία είναι κάτι διαφορετικό. Είναι μια κυβέρνηση- δάσκαλος. Μια κυβέρνηση- καθηγητής. Μια κυβέρνηση που παίρνει τα παιδιά μας από το χέρι, τα καθίζει απέναντί της και τους διδάσκει με υπομονή και με μερικά εξαιρετικά εύπεπτα παραδείγματα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Πράγματα που θα τα βοηθήσουν στην υπόλοιπη ζωή τους να βγάλουν τα προς το ζην άκοπα. Χωρίς ιδρώτα. Χωρίς να χρειαστεί να αναλώσουν ούτε φυσικές δυνάμεις ούτε υλικά αγαθά. Αρκεί να ακολουθήσουν τη συνταγή. Να εφαρμόσουν ό,τι άκουσαν στο μάθημα. Ό,τι διδάχθηκαν από την κυβέρνηση…

Και αν σε πιάσουν, κανένα πρόβλημα…
Τώρα μη φανταστεί κανείς ότι μιλάμε και για τίποτε σοβαρά μαθήματανα πεις ότι διδάσκονται αλγόριθμους ή πυρηνική φυσική. Εκτός από το ότι διαφορετικό είναι το περιεχόμενο των μαθημάτων, υπάρχει και το ουσιαστικό πρόβλημα: ποιος από την κυβέρνηση θα μπορούσε να τα διδάξει αυτά; Εδώ αυτοί, που λέει ο λόγος, «δεν μπορούν να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρο», πυρηνική φυσική θα διδάξουν; Τέλος πάντων. Το μάθημα στις γενικές του γραμμές είναι το ακόλουθο: στην αρχή γίνεσαι κουμπάρος, κολλητός, φίλος, κάποιου με ισχυρές προσβάσεις στο κόμμα. Μετά, όταν το κόμμα γίνεται κυβέρνηση, κάνεις «παιχνίδι». Ό,τι σου κάτσει. Εκδούλευση, μεσολάβηση, μεσιτεία, εκβιασμό. Οτιδήποτε. Ό,τι βρεις εύκαιρο. Ό,τι πέσει στον δρόμο σου. Κάνε καριέρα σε «προστατευμένο» περιβάλλον. Κι αν παρ΄ ελπίδα κάτι πάει άσχημα και σε πιάσουν, κανένα πρόβλημα. Ο κουμπάρος, ο κολλητός, ο φίλος να΄ ναι καλά. Θα «καθαρίσει» για σένα, δεν πάει να σ΄ έχουν πιάσει με τα λεφτά στα χέρια. Με τη γίδα στην πλάτη. Γιατί ο κουμπάρος, ο κολλητός, ο φίλος στη δυσκολία φαίνεται…

Είχε καημό να μείνει σε «Four Seasons»
Κι αν πάλι παρ΄ ελπίδα, ο κουμπάρος, ο κολλητός, ο φίλος δεν τα καταφέρει, μη στενοχωριέσαι- υπάρχει και η Δικαιοσύνη. Αυτή η υποτιθέμενη τυφλή Δικαιοσύνη που κάθε τόσο σηκώνει το μαντίλι από το ένα μάτι, ρίχνει μια κλεφτή ματιά και βγάζει λάδι τους «δικούς» μας- τους κουμπάρους, τους κολλητούς, τους φίλους, εσένα! Γι΄ αυτό κατέληξα ότι εμένα μ΄ αρέσει η Νέα Δημοκρατία. Γιατί δεν είναι μια τυπική κυβέρνηση, όχι. Είναι μια κυβέρνηση που έχει «κάτι». Για παράδειγμα, αυτή η ιστορία με τον υπουργό που πήγε Παρίσι κι ήθελε τρομάρα του να μείνει σε «Four Seasons», λες και χάθηκαν τα καλά ξενοδοχεία στο Παρίσι να μείνει ο άνθρωπος και έπρεπε να μείνει στο συγκεκριμένο. Κι εντάξει πες ότι το είχε καημό μέσα του από μικρός εκεί στην Κομοτηνή που τον πλάκωνε στα χαστούκια η μαμά του, διότι την έπρηζε κάθε τόσο «θέλω Παρίσι, θέλω Παρίσι, θέλω Four Seasons». Έπρεπε να την πληρώσουμε εσείς κι εγώ τη σουίτα; Και τη λιμουζίνα; Θες κύριε όλα αυτά τα αρχοντιλίκια; Πλήρωσέ τα μόνος σου, να σου βγάλω το καπέλο που σε καιρούς κρίσης αψηφάς τον καημό της «πλέμπας» και την περνάς «πασάς στα Γιάννενα» που λέγανε παλιά. Αλλά εγώ ρε Ευριπίδη (Στυλιανίδη) γιατί να πληρώσω; Είμαστε τίποτε κουμπάροι και δεν το θυμάμαι; Βρίζει άλλον υπουργό για τη διαρροή
Κουμπάροι δεν είμαστε, φίλοι δεν είμαστε, κολλητοί ούτε κατά διάνοια- τι γίνεται ρε παιδιά; Πώς μένει στην κυβέρνηση ένας τέτοιος υπουργός που παραβιάζει τόσο ασύστολα την «επιταγή» του Πρωθυπουργού για «σεμνά και ταπεινά»; Απάντηση: γιατί έχει ΤΟΝ κουμπάρο! Τον Καραμανλή αυτοπροσώπως, που- τι έκπληξη!- ούτε κι αυτό το είδε γραμμένο στις εφημερίδες ούτε άκουσε να το λένε ούτε του το ψιθύρισε κανείς στ΄ αυτί- προφανώς για να μην τον αποσπάσουν από κανένα ενδιαφέρον DVD ή καμιά παρτίδα στο xΒox. Ως εκ τούτου, ο υπουργός παραμένει στην κυβέρνηση και βρίζει άλλον υπουργό ότι εκείνος διέρρευσε στον Τύπο τα στοιχεία για το ταξίδι στο Παρίσι, για να του κόψει τον δρόμο στην κούρσα της διαδοχής. Ωραία πράγματα δεν λέω και πολύ χριστιανικά, μέρες που είναι. Αλλά τι να περιμένεις από μια κυβέρνηση που είναι σε φάση «βαδίζω και παραμιλώ μ΄ αυτή τη συμφορά μου»- μόνο που συμφορά για τη χώρα κατάντησε η παραμονή τους στην εξουσία, αν ήταν δική της κανένα πρόβλημα…

Κανείς δεν συγκινήθηκε για το Πολυτεχνείο!

Στο μεταξύ, μ΄ αυτά και με εκείνα το ξεχάσαμε πάλι το θέμα της χρήσης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Όπως σωστά μου έλεγε μεσοβδόμαδα ένας κύριος της Αρχιτεκτονικής (;) που με πήρε στο τηλέφωνο (μάλλον κομπάζοντας), «κανείς δεν μπορεί να μας απομακρύνει από το κτίριο και σε λίγο ούτε και εσείς θα θυμάστε τι γράφατε». Εγώ πάλι λέω να μην το ξεχάσω. Να θυμίζω δηλαδή, μια και δεν είδα να συγκινείται κανείς από το υπουργείο Παιδείας, ότι ουσιαστικά το συγκρότημα του Πολυτεχνείου τελεί υπό την κυριαρχία των 65 καθηγητών της Αρχιτεκτονικής που αρνούνται να απομακρυνθούν, γιατί προφανώς έχουν πολλούς και ποικίλους λόγους να μην το κάνουν. Πρέπει πάντως εδώ για την τάξη του πράγματος να σημειώσω ότι πρόταση ανάλογη με της στήλης- να αποδοθεί δηλαδή το πίσω μέρος του κτιριακού συγκροτήματος στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο- έχει διατυπώσει από καιρό και ο πρώην υπουργός Γιάννης Βαρβιτσιώτης. Και φυσικά δεν εισακούστηκε. Γιατί έπεσε κι αυτός σε ύφαλο- της Αρχιτεκτονικής…
ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ξέχασε και την Ακαδημία Τεχνών

Υπάρχει πνευματικός κόσμος στη χώρα; Και με τι ασχολείται; Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να σας ενημερώσω επακριβώς. Μου διαφεύγει το θέμα. Την απουσία του όμως, από όσα συμβαίνουν, μπορώ να την επισημάνω. Δεν βλέπω τίποτε, δεν ακούω τίποτε, άρα υπάρχουν! Παράδειγμα: πάνε πέντε χρόνια από την ημέρα που ο Καραμανλής χρησιμοποίησε καμιά δεκαριά από αυτούς σαν γλάστρες στο σόου που του είχε ετοιμάσει ο Ρουσόπουλος με θέμα «ο Καραμανλής κουλτουριάρης». Πήγαν στο Μαξίμου, τους δέχθηκε στο γραφείο του και μετά βγήκε έξω και δήλωσε στα κανάλια ότι ιδρύει Ακαδημία Τεχνών, που τόσο λείπει από τη χώρα. Είπε πολλά και διάφορα ωραία για το πόσο η κυβέρνησή του μεριμνά και φροντίζει τον πολιτισμό και για το πόσο θα ανέβει το επίπεδό μας επί της πρωθυπουργίας του. Πέντε χρόνια μετά όχι Ακαδημία δεν ιδρύθηκε, αλλά η εξαγγελία παρέμεινε στα χαρτιά, κατά τη συνήθη πρακτική αυτού του Πρωθυπουργού που μας χόρτασε λόγια και που όταν είδαμε τα έργα του, δεν βλέπαμε την ώρα να (ξε)φύγουμε. Θα περίμενε κανείς ότι οι δέκα αυτοί πνευματικοί άνθρωποι, σκηνοθέτες, συνθέτες, ηθοποιοί, θα έβγαζαν μια ανακοίνωση να υπενθυμίσουν στον Καραμανλή την εξαγγελία που τόσο πομπωδώς έκανε. Αλλά αυτοί προτίμησαν τη βολική σιωπή…