Ημερολόγιο Συνόρων «Σχολείο για μένα σημαίνει καταφύγιο»

Με λένε Ισμαήλ.
Το όνομά μου είναι του προπάππου μου από την πλευρά της μητέρας μου. Την ημέρα που γεννήθηκα εγώ ο προπάππος μου νοσηλευόταν στο ίδιο νοσοκομείο…

«ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑσχεδόν τη στιγμή που εκείνος πέθανε. Γι΄ αυτό πήρα το όνομά του. Μου αρέσει το όνομά μου. Είναι εύκολο και εύηχο. Υπάρχουν άλλα μουσουλμανικά ονόματα που είναι δύσκολα στην προφορά. Το τι σημαίνει το έμαθα στο σχολείο. Εγώ δεν έκανα θρησκευτικά αλλά ένας φίλος μου μού είπε ότι τους είχε πει ο δάσκαλος πως Ισμαήλ στα εβραϊκά σημαίνει «ο Θεός σε ακούει».

●●●

ΔΥΟ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣμετά τη γέννησή μου οι γονείς μου ήρθαν στην Αθήνα. Ο πατέρας μου ήταν από την Αθήνα. Μέναμε στον Κολωνό. Μικρός θυμάμαι πολύ καλά μια εικόνα, ένα πράσινο πλαστικό ανθρωπάκι, ήταν ήρωας Ρower Rangers. Μου το είχε αγοράσει η μητέρα μου. Θυμάμαι και τον παππού που ερχόταν με ένα θαλασσί Νissan. Τον αγαπούσα πάρα πολύ.

Με έβαζε πάντα στο τιμόνι και έπαιζα.

Στο νηπιαγωγείο έκανα τους πρώτους μου φίλους. Αλλά τότε μετακομίσαμε πάλι. Πήγαμε στα Άνω Πετράλωνα. Εκεί έκανα τρεις καινούργιους φίλους.

Έκανα ιδιαίτερα παρέα με τον Αργύρη.

Εκεί πήγα στο δημοτικό. Η πρώτη γλώσσα που μίλησα ήταν τα τούρκικα. Τα ελληνικά τα έμαθα στο σχολείο.

Αγαπούσα πολύ μια καθηγήτρια, την κυρία Χαρά. Μας δίδασκε Ιστορία. Θυμάμαι ότι έμεινε έγκυος και αναγκάστηκε να φύγει από το σχολείο. Στεναχωρήθηκα πολύ. Αισθάνθηκα σαν να έμεινα ορφανός. Τότε μετακομίσαμε ξανά, στο Γκάζι αυτή τη φορά. Μέναμε σε μια παλιά μονοκατοικία. Είχαμε πολλούς γείτονες. Οι γονείς μου δεν τα πήγαιναν καλά μαζί τους. Υπήρχε πολλή φασαρία και τα βράδια ερχόταν πολύς κόσμος στο σπίτι μας.

●●●

ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣφιλίες τις απόκτησα στο Γκάζι. Ο πιο στενός μου φίλος ήταν από την Αλβανία, ο Ερμίρ. Εκείνο τον καιρό οι γονείς μου μάλωναν συνέχεια. Και οι γονείς του Ερμίρ το ίδιο. Νομίζω πως γι΄ αυτό γίναμε οι καλύτεροι φίλοι. Γιατί είχαμε την ίδια οικογένεια. Μας άρεσαν και ακούγαμε συνέχεια λαϊκά τραγούδια. Καζαντζίδη ειδικά. Δεν μας άρεσαν καθόλου τα μαμμόθρεφτα παιδιά. Μισούσαμε το γεγονός ότι τα είχαν βρει όλα έτοιμα. Εμείς από τη στιγμή που γεννηθήκαμε τα βρήκαμε από την ανάποδη. Όχι, δεν ήταν μίσος. Ήταν περισσότερο λύπη και θυμός για τις δικές μας ζωές. Στο βάθος θέλαμε να ήμασταν στη θέση τους αλλά δεν μπορούσαμε. Επιθυμούσαμε να είχαμε μια οικογένεια όπου οι γονείς δεν θα μάλωναν.

●●●

Ο ΕΡΜΙΡήταν πιο τυχερός από μένα. Η οικογένειά του σε κάποιο σημείο συμφιλιώθηκε. Η δική μου δεν άλλαξε καθόλου. Οι γονείς μου λογομαχούσαν συνέχεια. Το θυμάμαι από μικρός αυτό. Ο πατέρας μου ξεσπούσε στη μητέρα μου για όλα τα προβλήματά του. Έτσι άρχισα να τον αντιπαθώ. Δεν μιλούσα ποτέ μαζί του, ούτε συζητούσα. Η κατάσταση στο σπίτι και η σχέση με τον πατέρα μου μού δημιούργησε πολύ άγχος. Κάθε φορά που λογομαχούσαν με πόναγε πάρα πολύ η κοιλιά. Μετά ολόκληρο το σώμα. Νομίζω ότι από την ημέρα που γεννήθηκα είχα αυτό τον πόνο. Σταμάτησε πρόσφατα όταν χώρισαν οι γονείς μου. Εγώ χάρηκα όταν χώρισαν. Δεν ένιωσα ποτέ την αγάπη του πατέρα μου. Δεν θυμάμαι να με έχει αγκαλιάσει ποτέ. Μελαγχολώ κάθε φορά που βλέπω παιδιά να παίζουν με τους πατεράδες τους…

●●●

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟήταν για μένα καταφύγιο. Το πραγματικό μου σπίτι ήταν εκεί. Περίμενα πώς και πώς την ώρα για να πάω. Η πιο δύσκολη στιγμή για μένα ήταν όταν γυρνούσα στο σπίτι. Για μένα ο χώρος του σχολείου είναι ο τελειότερος όλων. Για μένα σχολείο δεν σημαίνει τείχη και κάγκελα. Σημαίνει ελευθερία και καταφύγιο. Μόνο στο σχολείο χαμογελούσα. Δυστυχώς, λόγω της κατάστασης στο σπίτι είχα γίνει πολύ σοβαρό και σκυθρωπό παιδί. Όταν έκλεινε το σχολείο τα άλλα παιδιά τρελαίνονταν από την χαρά και εγώ θρηνούσα…

●●●

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟη παρέα μου άρχισε να μεγαλώνει. Εκεί γνώρισα τον Παναγιώτη, και αυτός από την Αλβανία. Αλλά ο Παναγιώτης δεν ήταν σαν τον Ερμίρ. Ζούσε καλά. Οι γονείς του είχαν δυο τρία αυτοκίνητα. Ήταν από τα παιδιά που τα είχαν βρει όλα έτοιμα. Συχνάζαμε συνήθως στην Πλατεία Φλέμιγκ στον Βοτανικό. Συζητούσαμε για διάφορα, για κοπέλες, για το πώς κάνεις καμάκι. Εγώ απόφευγα τις συζητήσεις για τους γονείς μας, γιατί με έπιανε άγχος. Παίζαμε πολύ με το ποδήλατο. Λατρεύω το ποδήλατο. Κάποια στιγμή ο Παναγιώτης απομακρύνθηκε γιατί πήγαινε σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών. Έμεινα εγώ και ο Ερμίρ. Για μας δεν υπήρχαν χρήματα για φροντιστήριο και ξένες γλώσσες. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο, άρχισα να πηγαίνω στο κέντρο Δρόμοι Ζωής. Ήταν πολύτιμη βοήθεια για μένα. Βελτιώθηκα πολύ στα μαθήματα τότε. Κατά κάποιον τρόπο εκεί βρήκα τον πατέρα που μου έλειπε. Ό,τι πρόβλημα είχα μπορούσα να το συζητήσω.

●●●

ΤΗΝ ΑΘΗΝΑδεν την ξέρω καλά. Την ξέρω μέχρι το Σύνταγμα. Παραπάνω δεν ξέρω. Δεν έχει προκύψει να πάω σε άλλα μέρη. Θα ήθελα πάρα πολύ να την γνωρίσω περισσότερα. Θα μ΄ άρεσε να πάω σινεμά. Αλλά δεν έχω παρέα και μόνος μου διστάζω να πάω. Έτσι όταν έχω ελεύθερο χρόνο παίζω μπάσκετ. Αυτό τον καιρό είμαι ευτυχισμένος. Είμαι ερωτευμένος με μια συμμαθήτριά μου.

●●●

ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝπολλά πράγματα. Μου λείπει ένας χώρος δικός μου. Μου λείπει ένας υπολογιστής. Δεν έχω χρήματα να τον αγοράσω. Το όνειρό μου είναι να απομακρυνθώ από το περιβάλλον μου. Να βρω μια γκαρσονιέρα και να μείνω μόνος μου. Αυτό θα μου έκανε πολύ καλά νομίζω. Για να είμαι ειλικρινής νιώθω όλο και πιο ξένος με τους συγγενείς μου. Είναι άνθρωποι με πολλές προκαταλήψεις. Όταν με βλέπουν να διαβάζω, με κοροϊδεύουν. Μου κάνει εντύπωση η αδιαφορία και η περιφρόνησή τους για τα γράμματα. Ίσως γιατί έτσι μεγάλωσαν. Ίσως γιατί δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να δουν τη ζωή τους αλλιώς. Γιατί ήταν πολύ σκληρή, απάνθρωπη, η ζωή τους.

●●●

ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙστη Β΄ λυκείου. Δεν είμαι ο καλύτερος μαθητής της τάξης. Είμαι μέσος μαθητής. Αλλά βελτιώνομαι συνεχώς. Θα ήθελα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Να έχω μια κανονική ζωή και να βοηθήσω τη μητέρα μου. Θέλω να δω τη μητέρα μου να χαμογελάσει γιατί είναι πολύ μελαγχολική. Αυτά που έζησα με έκαναν να σκέφτομαι αλλιώς από τους συγγενείς μου. Π.χ. ότι ο χωρισμός δεν είναι ταμπού. Όταν δυο άνθρωποι δεν ταιριάζουν μαζί, τότε είναι καλύτερα να χωρίσουν. Έμαθα να είμαι σκληρός με τον εαυτό μου και να αντέχω. Έχω δει πολλά παιδιά που πέρασαν αυτά που πέρασα εγώ και κατάρρευσαν. Πήραν τον κακό δρόμο. Εγώ δεν θέλω να πέσω στη λούμπα. Θέλω να τα καταφέρω. Θα τα καταφέρω».

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogsspot.com