Το Πνεύμα του Τόνου

Κάρτες
ΤουΜάνου Ελευθερίου

Ποτέ δεν θυμάμαι Μεγάλη Εβδομάδα χωρίς συννεφιά. Κάτι γίνεται.

Κάποιος κινεί τα νήματα για να συντηρείται το παραμύθι. Ιδιαίτερα τη Μεγάλη Παρασκευή, που πολλές φορές ψιλοβρέχει. Λένε ότι κλαίει ο ουρανός! Με κάτι τέτοια μεγαλώσαμε.

Στα Γιάννινα, όπου υπηρέτησα αρχές της δεκαετίας του ΄60, έριχνε παγωμένο χιονόνερο και φορούσαμε χλαίνες.

Προτού πάω στην Ήπειρο, βράδυ Μεγάλης Παρασκευής και Μεγάλου Σαββάτου υπηρετούσα στο Χαϊδάρι. Και ήμουν σκοπιά λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Κρύο τρομερό και χιονόνερο. Και κάπου πολύ μακριά έβλεπα φώτα και κάποια στιγμή πυροτεχνήματα. Εκκλησίες και σπίτια ήταν τότε σε πολύ μεγάλη απόσταση από το στρατόπεδο.

Τότε δεν ήξερα σε τι κολαστήριο είχαν μετατραπεί από τους Γερμανούς οι στρατώνες. Ότι ίσως ακριβώς στη θέση στην οποία κοιμόμουν γίνονταν βασανιστήρια. Δεν ήξερα πόσα γνωστότατα ονόματα, και του καλλιτεχνικού και του δημόσιου βίου, θα έβρισκα αργότερα μπροστά μου και θα τα περνούσα σε κάποιο μου μυθιστόρημα.

Και μέχρι τώρα δεν αξιώθηκα να διαβάσω το περιλάλητο στα χρόνια του και ανάρπαστο μυθιστόρημα του Θέμου Κορνάρου «Χαϊδάρι».

Η συννεφιά, λοιπόν, και το κρύο. Και οι άγιες ημέρες, με τις ανθισμένες νεραντζιές να έχουν αφηνιάσει. Και από δίπλα οι «χαρούμενες» ευχετήριες κάρτες. Και μαζί η επιμονή, χρόνια τώρα, σοβαρών και ευαίσθητων ανθρώπων να αγοράζουν κάρτες με γλυκανάλατα θέματα και όχι, ας πούμε, της UΝΙCΕF, που τα έσοδα πιάνουν τόπο. Καλή Ανάσταση!