«Το κοινό του λαϊκού γίνεται όλο και καλύτερο»

Πάνω από 30 χρόνια στο τραγούδι, με περισσότερους από 30 προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό της, η Γλυκερία παραμένει τραγουδίστρια του πάλκου. «Με ανανεώνει» λέει. «Ίσως γιατί δεν είμαι και τόσο ανοιχτός άνθρωπος στην καθημερινότητά μου, το live γίνεται μέσο να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους. Παίρνω απ΄ αυτό πολλά. Απ΄ αυτή την ανταλλαγή που γίνεται εκεί πάνω. Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα».

Πέρα από μόδες, δισκογραφικές κρίσεις και ενδοεπαγγελματικά μαγειρέματα, η Γλυκερία ταυτίστηκε στις συνειδήσεις μας σαν μια σταθερή αξία του χώρου, μια φωνή που μας ενώνει με τη γραμμή των μεγάλων κυριών του λαϊκού- και χωρίς να μπει ποτέ στον κόπο να διεκδικήσει τα πρωτεία.

Τι να διεκδικήσει άλλωστε; Από την Κύπρο μέχρι τη Θράκη κι από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά και το Ισραήλ, το ταμπεραμέντο και η φωνή της δεν αφήνουν μέση (και τακούνι) στη θέση τους. Το ρεπερτόριο, ανεξάντλητο. Με αφετηρία το 1978 και τον Απόστολο Καλδάρα που κάνει τον πρώτο της προσωπικό δίσκο («Μην κάνεις όνειρα»), η Γλυκερία θα πει τα πάντα.

Φέτος, ο χειμώνας της πέρασε στο «Ρolis Τheater». Με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και το Τρίφωνο, σε ένα πρόγραμμα που επιμελήθηκε η Λίνα Νικολακοπούλου.

Σας έχουν κουράσει οι πίστες; Πολλοί συναδέλφοί σας λένε ότι τους ενοχλεί πλέον αυτό το είδος της διασκέδασης.

Εξαρτάται. Δεν μπορεί κανείς να στήνεται σ΄ αυτά τα πράγματα. Είμαστε κι εμείς λιγάκι όπως το κοινό- όλα τα έχουμε ανάγκη.

Τόσα χρόνια στο πάλκο, έχετε διακρίνει αλλαγές στο κοινό; Διασκεδάζουμε διαφορετικά σήμερα;

Δεν θα το πιστέψεις, παρ΄ όλο που ακούγεται ότι το κοινό έχει αλλοτριωθεί κ.λπ. κ.λπ., εγώ έχω αντίθετη άποψη.

Εγώ πιστεύω το αντίθετο ακριβώς.

Σήμερα είναι πολύ καλύτερο. Ειλικρινά το πιστεύω. Έχω την αίσθηση δε ότι, και πιο συνειδητά έρχεται ο κόσμος να μας ακούσει, και νιώθει πιο πολύ από μουσική, και έχει και περισσότερες απαιτήσεις. Και οι νέοι ακόμα περισσότερο. Είναι και πιο ενημερωμένοι μουσικά. Δεν είναι κολλημένοι όπως ήμασταν εμείς. Αν δεν σε πάνε, δεν θα έρθουν καθόλου. Αν σε πάνε, όμως θα έρθουν και θα ξέρουν και τι θέλουν να ακούσουν.

Υπάρχει κατά τη γνώμη σας νέο αίμα στο λαϊκό τραγούδι;

Από φωνές; Σίγουρα υπάρχουν. Και από συνθέτες;
Λίγοι. Δεν υπάρχει βέβαια αντιστοιχία με το λαϊκό που έκανε ο Θεοδωράκης, ο Λοΐζος, ο Μαρκόπουλος, ο Ξαρχάκος κ.λπ. Άσε που τα πράγμα σήμερα είναι τόσο μπερδεμένα που και οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Τι εννοούμε λαϊκό; Πάντως αυτό που εννοώ εγώ, το απλό, με τον ωραίο στίχο και με την αμεσότητα που σε χτυπάει κατ΄ ευθείαν στην καρδιά, δύσκολο να το βρούμε σήμερα. Μόνο ένας Νικολόπουλος, ένας Βαρδής… Λίγοι, πολύ λίγοι.

Αναπολείτε κάτι από τα πρώτα χρόνια στο τραγούδι;
Έχω περάσει καλά στη ζωή μου, κι έχω ζήσει πολλά μέσα στο τραγούδι. Και εξακολουθώ να περνάω πολύ καλά. Αλλά σίγουρα υπάρχουν εποχές που δεν ξεχνιούνται εύκολα, όπως εκείνη της «Όμορφης νύχτας»- ήταν το ΄82 ή το ΄83 και κράτησε μέχρι το ΄87. Ήμουν με τον Κόρο, τον Κουλαξίζη, τον Μητσάκη… Μια μεγάλη παρέα γινόμασταν με τον κόσμο.

ΙΝFΟ

Τα «Όμορφα τραγούδια» της Γλυκερίας, κασετίνα με δύο CD, τη Μεγάλη Παρασκευή μαζί με «ΤΑ ΝΕΑ», με το πρόγραμμα «Γλυκερία- Χάραμα 2001» με τους Αγάθωνα Ιακωβίδη, Σοφία Παπάζογλου, Πέτρο Ίμβριο, Νίκο Καραγιάννη (το πρώτο) και τραγούδια από το σύνολο της δισκογραφίας της (το δεύτερο).

Το τραγούδι γιατρεύει

Τι ακριβώς είναι για σας το τραγούδι;

Κάτι που σε γιατρεύει.

Που σε ταξιδεύει. Που σου δίνει ενέργεια και ελπίδα. Που σε λυτρώνει απ΄ τα βάρη σου. Αυτό είναι το τραγούδι.

Θεραπεία είναι. Μια αγκαλιά για τον κόσμο. Η κρίση σάς έχει επηρεάσει;

Σίγουρα. Και ποιον δεν έχει επηρεάσει;

Γι΄ αυτό είπατε να μειώσετε τα μεροκάματά σας;
Κι αυτό έχει γίνει- αν και εγώ δεν ήμουν από εκείνους που χτυπούσαν τρελά ποσά. Ανθρώπινα πράγματα, πάντα. Να μπορεί να έρθει κι ο κόσμος να σε δει. Αν κι αυτό, εδώ που τα λέμε, εξαρτάται από τον μαγαζάτορα. Πάντως ένα είναι το σίγουρο: σήμερα όταν έρθει ο άλλος στο μαγαζί, θέλει να έχει το χρήμα του αντίκρυσμα. Αλλιώς θα κάτσει σπίτι του. Και καλά θα κάνει.