Κρυφά καπέλα στις μειωμένες τιμές

Οι δημοφιλέστερες σελίδες του «ΑutoΝΕΑ» είναι εκείνες με τις τιμές των αυτοκινήτων. Αποδεδειγμένα! Ιδιαίτερα μετά τις μειώσεις του Ειδικού Τέλους Ταξινόμησης και τις προσφορές των εταιρειών, πολλοί αναγνώστες μας τις ξεκοκαλίζουν, είτε επειδή σκέφτονται να αλλάξουν αυτοκίνητο είτε από απλή περιέργεια. Όσοι μπουν πάντως σε μία αντιπροσωπεία έχοντας αυτές τις τιμές στο μυαλό τους και ζητήσουν μία προσφορά για το μοντέλο, το οποίο τους ενδιαφέρει, θα πάρουν μία πικρή γεύση. Όχι επειδή είναι λάθος οι τιμές που δημοσιεύουμε, αλλά επειδή διαμορφώνονται εντελώς διαφορετικά με τα καπέλα που τους βάζουν. Έχω μπροστά μου την προσφορά για ένα σούπερ μίνι αξίας γύρω στις 14.200 ευρώ συμπεριλαμβανομένου του μεταλλικού χρώματος. Ο πελάτης χρεώνεται με 315 ευρώ έξοδα μεταβίβασης, δηλαδή για την άδεια και τις πινακίδες, του κόβουν άλλα 200 ευρώ κοστούμι ως έξοδα φακέλου για τη χρηματοδότηση της αγοράς και άλλα τόσα για μεταφορικά και για έξοδα προετοιμασίας του αυτοκινήτου. Με άλλα λόγια, ένα μοντελάκι με τιμή αγοράς γύρω στις 14.000 ευρώ χρεώνεται με πάνω από 700 ευρώ επιπρόσθετα και μάλιστα καλείται να τα πληρώσει άμεσα ο αγοραστής κατά την παραλαβή του αυτοκινήτου. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, φτάνουμε τελικά σε ένα ποσό που αναλογεί στο 5% της τιμής του αυτοκινήτου μας και το οποίο ενδέχεται να διαμορφώνεται και αυθαίρετα. Δεν θέλω να παίξω την κολοκυθιά, όμως έχω κάποια ερωτήματα. Γιατί καθορίστηκαν για παράδειγμα τα μεταφορικά και τα έξοδα προετοιμασίας από τον αντιπρόσωπο στα 200 ευρώ; Πόσο νόμιμα είναι τα έξοδα φακέλου και ποιος αποφασίζει για το ύψος τους; Είναι τα έξοδα μεταβίβασης πραγματικά 315 ευρώ ή μήπως βγάζει και από εκεί κέρδος ο έμπορος; Υπάρχει κάποιος ελεγκτικός μηχανισμός από πλευράς κράτους, αλλά και από την πλευρά του εισαγωγέα, που θα μπορούσε να βάλει φρένο σε ενδεχόμενες αυθαιρεσίες; Γιατί καλείται να πληρώσει ο αγοραστής ενός καινούργιου αυτοκινήτου φόρους πάνω στους φόρους, δηλαδή έξοδα μεταβίβασης; Γιατί- τελικά- πρέπει να μπαίνουμε σε μία έκθεση έχοντας στο μυαλό μας να επενδύσουμε ένα συγκεκριμένο ποσό και στην πορεία να ανακαλύπτουμε ότι δεν αρκεί, αν και δεν παραγγείλαμε κάποια πρόσθετα αξεσουάρ; Και κάτι για τις νέες τιμές και τις προσφορές. Μην εντυπωσιάζεστε από τις εκπτώσεις, όπως τις διαφημίζουν οι έμποροι. Ζητούμενο παραμένει η σύγκριση των τελικών τιμών- μαζί με τους όρους χρηματοδότησης- μεταξύ μοντέλων της ίδιας κατηγορίας, που βρίσκονται ψηλά στη λίστα των επιλογών μας. Ρωτάμε επίσης για τις εγγυήσεις, για το διάστημα και το μέσο κόστος ενός σέρβις, ώστε να μην εξανεμιστεί το όφελος μίας συμφέρουσας τιμής αγοράς από το τσιμπημένο κόστος χρήσης. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά μέσο όρο κρατούμε το καινούργιο μας αυτοκίνητο περίπου μία επταετία. Εκτός και αν μειωθεί ενδιάμεσα το Ειδικό Τέλος Ταξινόμησης.