«Με την τέχνη δεν κάνεις πολιτική»

«Δεν θέλω να λέει ο θεατής μπροστά στο έργο μου “μπορώ κι εγώ να το κάνω”», λέει ο ζωγράφος Αχιλλέας Δρούγκας
«Την πολιτική δεν την εκτιμώ πολύ. Δεν γίνεται να κάνεις πολιτική με την τέχνη. Η πολιτική απαιτεί διαρκείς συμβιβασμούς. Όταν βλέπω καλλιτέχνες να γίνονται πολιτικοί, σημαίνει πως είτε τελειώσανε, οπότε βρίσκουν άλλον τρόπο βιοπορισμού, είτε πως έχουν καβαλήσει το καλάμι», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αχιλλέας Δρούγκας.

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος καλλιτέχνης που ξεκίνησε από τη χαρακτική για να αφιερωθεί στη ζωγραφική και έργα του οποίου βρίσκονται από το Μuseum of Μodern Αrt της Νέας Υόρκης έως το Victoria and Αlbert Μuseum του Λονδίνου, παρουσιάζει αναδρομικά τη δουλειά του- από το πρώτο του λάδι το 1974 έως πρόσφατα ανέκδοτα έργα του – στην Εθνική Πινακοθήκη.

«Με διέλυσαν οι εικόνες του Δεκεμβρίου και δεν νομίζω πως θα μπορούσα να φτιάξω ένα έργο που να σοκάρει κοινωνικά όσο με σόκαρε η αμεσότητα της φωτογραφίας και της τηλεοπτικής εικόνας. Δεν έχει νόημα να ερμηνεύσω τα γεγονότα», συνεχίζει ο ζωγράφος που συνδυάζει στα έργα του καθημερινά αντικείμενα και σύμβολα της αρχαίας Ελλάδας με στοιχεία χιούμορ και ειρωνείας. Σημεία- κλειδιά της ζωγραφικής του κοσμοθεωρίας που θα αναπτύξει μέσα από 120 λάδια και 25 χαρακτικά στην Εθνική Πινακοθήκη.

Επιλέξατε τον δρόμο της παραστατικής ζωγραφικής, που είναι και ο πιο εμπορικός. Γιατί;
Η σύγχρονη τέχνη έχει σκοπό να σοκάρει, κάτι που το θεωρώ εύκολο. Και αλλάζει η μόδα της ανάλογα με το τι πωλείται. Εγώ θέλω μια τέχνη πιο άμεση με πιο σταθερές αξίες, να μη χρειάζεται δικηγόρους του διαβόλου για να την εξηγήσουν. Ζωγραφίζω τα πράγματα που βλέπω δίπλα μου και παράλληλα κάνω ένα ταξίδι στον μύθο, χωρίς όμως να τον εικονογραφώ. Όλα εκείνα τα εννοιολογικά έργα που δεν στέκουν χωρίς θεωρητική υποστήριξη με αφήνουν αδιάφορο.

Πιστεύω ότι καλλιτέχνης είναι εκείνος που μπορεί να δώσει εντολή στα χέρια του να φτιάξουν τις εικόνες που έχει στο μυαλό του. Κι αυτό για μένα είναι μια πρόκληση που έχει εξαφανιστεί από τη σύγχρονη τέχνη. Δεν θέλω να λέει ο θεατής μπροστά στο έργο μου “μπορώ κι εγώ να το κάνω”.

Η συγκεκριμένη έκθεση έρχεται 20 χρόνια μετά την τελευταία σας ατομική και 15 ύστερα
από την πρώτη σας αναδρομική. Γιατί τόσο αραιές εμφανίσεις;

Δεν κάνω πολλά έργα κι ό,τι φτιάχνω είτε το δείχνω σε ομαδικές εκθέσεις είτε το πουλώ από το ατελιέ μου. Δεν με φοβίζει να εκτίθεμαι, απλώς θεωρώ την προετοιμασία μιας έκθεσης χάσιμο χρόνου. Δεν με ενδιαφέρει να ακούγομαι συνέχεια, αλλά να ζωγραφίζω. Η αναδρομική έρχεται σε μια στιγμή που κλείνει ένας κύκλος. Από δω και πέρα, τα έργα μου θα είναι πιο αυθαίρετα.

Δεν είναι «προκλητικό» να κάνετε αναδρομική έκθεση στην Πινακοθήκη, ενώ είστε μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου;

Όταν αποφασίστηκε η έκθεση δεν ήμουν μέλος του Δ.Σ., αλλά της καλλιτεχνικής επιτροπής που δεν έχει αποφασιστικό ρόλο. Δεν το πρότεινα. Μου προτάθηκε και δέχτηκα ευχαρίστως. Ποια γεύση σάς αφήνει το σύνολο της δουλειάς σας;

Δεν είμαι από αυτούς που νομίζουν ότι έκαναν επανάσταση στην τέχνη, αλλά είμαι ευχαριστημένος.

ΙΝFΟ

Αναδρομική έκθεση του Αχιλλέα Δρούγκα από 29 Απριλίου στην Εθνική Πινακοθήκη (Βασ. Κωνσταντίνου 50). Έως τέλος Αυγούστου.

Με μια μάτια

1940.

Γεννιέται στον Πειραιά 1970. Ολοκληρώνει τις σπουδές του στην ΑΣΚΤ και συνεχίζει με υποτροφία στο Λονδίνο 1974.

Αφιερώνεται αποκλειστικά στη ζωγραφική 1982.

Ζωγραφίζει τοιχογραφία 45 μέτρων για το ξενοδοχείο «Ιντερκοντινένταλ» 1994.

Αναδρομική έκθεση στην Πινακοθήκη Πιερίδη