«Η κρίση στη δισκογραφία θα φέρει ξεκαθάρισμα»

Από τουςπρωτεργάτες της αναβίωσης του ρεμπέτικου με τη Ρεμπέτικη Κομπανία, με μεγάλη θητεία στο δημοτικό και στο λαϊκό τραγούδι και ενεργή συμμετοχή στην παρέα Ξυδάκη- Ρασούλη- Παπάζογλου, που ανέτρεψαν τα δεδομένα με την «Εκδίκηση της Γυφτιάς» και τα «Δήθεν», ο Δημήτρης Κοντογιάννης συνεχίζει πεισματικά τη διαδρομή του με νέα τραγούδια (σε δική του μουσική), με εμφανίσεις, αλλά και με ένα αφιέρωμα στον Καζαντζίδη που δημιουργούσε το αδιαχώρητο στη μουσική σκηνή «Επτά Νύχτες».

«Κάνω δίσκους μόνο όταν έχω ανάγκη. Δεν κάνω εσωστρεφή τραγούδια, αλλά κομμάτια που αφορούν και άλλους» λέει ο Δημήτρης Κοντογιάννης για το νέο του άλμπουμ «Αρχάγγελος» (από το label «7»).

Γράψατε τραγούδια για τη «μίζα» και τον Εφραίμ. Τι σας οδηγεί στο κοινωνικό τραγούδι;
Η ανάγκη των ανθρώπων να ξεκαθαρίσει αυτό το πράγμα. Κι όταν μου ζητάνε να πω τη γνώμη μου για την κρίση στη δισκογραφία λέω πως είναι ο καιρός να γίνει η μετάβαση, το ξεσκαρτάρισμα και η εξυγίανση. Μόνο έτσι προχωρούν τα πράγματα. Πώς επιβιώνει ο λαϊκός τραγουδιστής στην εποχή του Ιnternet και της κατάρρευσης των δισκογραφικών εταιρειών;

Ο καλλιτέχνης έχει μικρές δυνάμεις σ΄ αυτή τη συνολική αλλαγή- που δεν είναι μόνο πολιτιστική. Είναι νομοτελειακό να περάσει η κρίση. Το κόσκινο έχει αρχίσει. Εμείς κάναμε μια βραδιά Καζαντζίδη και το μαγαζί ήταν γεμάτο. Ο κόσμος μεταστρέφεται, αναγνωρίζει το τίμιο. Έχει αρχίσει η μετάβαση. Και στον Καζαντζίδη δεν κάναμε μνημόσυνο, αλλά αφιέρωμα στο ρεπερτόριό του. Πάνε κάποιοι μικροαστοί να τον ακυρώσουν, δηλαδή ακυρώνουν όλους τους συνθέτες που τραγούδησε (Θεοδωράκη, Δερβενιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα κ.ά.). Ο Στέλιος πέρασε στη μεγάλη μυθολογία γιατί ταύτισε την καθημερινή συμπεριφορά του με το συλλογικό έργο. Αυτή ήταν η διαφορά, γιατί καλοί τραγουδιστές υπήρξαν κι άλλοι. Αυτό το ρεπερτόριο εκκρεμεί. Πρέπει να αποκαταστήσουμε τον παρεξηγημένο Καζαντζίδη. Υπάρχει λαϊκό τραγούδι σήμερα;
Το λαϊκό τραγούδι πρέπει να ορίζεται με βάση τα εργαλεία της προφορικής παράδοσης. Αυτό που κληρονομήσαμε είναι το δημοτικό, το ρεμπέτικο, το λαϊκό και τα εργαλεία τους (ρεπερτόριο, μουσικές κλίμακες). Άμα δεν ξέρεις αυτά τα πράγματα, δεν μπορείς να γράψεις. Υπάρχουν πάντως λαϊκοί τραγουδιστές και οργανοπαίχτες. Ο Γιάννης Ντουνιάς, ο Κώστας Μάντζιος, ο Βαγγέλης Λιόλιος, ο Γιώργος Δράμαλης, ο Μανώλης Καραντίνης, ο Νίκος Τατασόπουλος.

Αφού υπάρχει πληθώρα λαϊκών καλλιτεχνών γιατί το λαϊκό τραγούδι δείχνει να οπισθοχωρεί;
Δεν οπισθοχωρεί το λαϊκό, οπισθοχωρεί το εμπορικό, το καταναλωτικό. Αν ο Πλούταρχος δούλευε έξι μέρες τώρα δουλεύει δύο. Δεν φτάνει να είσαι καλός τραγουδιστής. Πρέπει να έχεις και μια στάση.