Γνώμη

Η ψυχή του αθλητή!
του , Γιάννη Λαμπίρη

Αποτελούσε από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 το νέο αστέρι της ελληνικής άρσης βαρών και έδειχνε καθαρά ότι μπορεί να είναι (τηρουμένων των αναλογιών) ο διάδοχος του Πύρρου Δήμα, του Κάχι Καχιασβίλι και των άλλων «χρυσών» παιδιών της «Dream Τeam» του αθλήματος που μεσουράνησε τόσα χρόνια στον παγκόσμιο αθλητισμό.

Ο νεαρός Νίκος Κουρτίδης είχε δείξει από νωρίς το τσαγανό που διαθέτει, έχοντας γαλουχηθεί και προπονηθεί δίπλα στους αστέρες της ελληνικής άρσης βαρών. Σχεδόν πάντα πλασάρεται στα μετάλλια στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά ίσως τη μεγαλύτερη νίκη του ώς τώρα την πέτυχε έναν χρόνο πριν χωρίς καν να αγωνιστεί.

Τότε που δεν βρέθηκε ντοπέ μεταξύ σχεδόν όλης της (νέας) εθνικής ομάδας, σε μία από τις πιο μαύρες σελίδες του ελληνικού αθλητισμού γενικότερα.

Παρ΄ όλα αυτά ήταν οι πιο δύσκολες ημέρες της ζωής του, καθώς το άθλημα μπήκε στην απομόνωση, όλα «πάγωσαν» και ο νεαρός αθλητής (που δεν είχε άλλους πόρους) αναγκαζόταν να μένει εκτός δράσης αφού δεν υπήρχε για μήνες συμμετοχή εθνικής ομάδας σε διεθνείς αγώνες.

Στο κρίσιμο σταυροδρόμι, ο Νίκος Κουρτίδης δεν διάλεξε το εύκολο μονοπάτι (να τα παρατήσει δηλαδή), αλλά προτίμησε να πορευτεί στα δύσκολα και να συνεχίσει τον μοναχικό του (εκείνη την εποχή) αγώνα.

Η εκλογή του Πύρρου Δήμα λίγο αργότερα στον προεδρικό θώκο της ελληνικής ομοσπονδίας ήταν μία ακόμα αναλαμπή φωτός για τον Κουρτίδη, που του έδωσε κουράγιο να συνεχίσει ακόμα πιο δυνατά. Η (υλική) επιβράβευση ήρθε με τα τρία μετάλλια στο Ευρωπαϊκό για έναν αθλητή που τα γιόρτασε, απλά πηγαίνοντας για ύπνο, λόγω της μεγάλης κούρασης που ένιωθε.

Πρωταθλητής στις καρδιές μας.