Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Θα πέσει να τους πλακώσει

Πώς πέφτει ένα σημαντικό ενετικό τείχος; Ρωτήστε στο Ηράκλειο Κρήτης.

Ξέρουν πως το τείχος πέφτει όχι μόνον από τον χρόνο και τις φθορές, αλλά και από την άρνηση του διαβόητου εκ-Πολιτισμού μας να κουνήσει το χεράκι του.

Ο ΔήμοςΗρακλείου ανέλαβε να κάνει ο ίδιος τις σωστικές επεμβάσεις στο ενετικό τείχος (μην πέσει και πλακώσει κανέναν ή διαλυθεί ύστερα από τόσα χρόνια), αφού το εκ-Πολιτισμού περί άλλα τυρβάζει χρόοοονια τώρα (κι ας διαλύεται το μνημείο). Έλα όμως που κολλάει στους «σοφούς» του Αρχαιολογικού μας Συμβουλίου και στο ΥΠΠΟ η αδειοδότηση και η έγκριση των μελετών του δήμου (π.χ. για την Πύλη του Ιησού).

Εμ δεν συνδράμειστην αποκατάσταση ενός μνημείου, εμ κωλυσιεργεί δηλαδή, όπως καταγγέλλουν και βουλευτές. Αιδώς Αργείοι!

Φοίβη
Τι άλλο πια να πάθει; (που έλεγε κι ο Στέλιος)

Αγαπητή Φοίβη, Με αφορμή τη δήλωση του Πρωθυπουργού μας περί κούρασης και επειδή αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία του να εξηγήσει τους λόγους, σου στέλνω τη δική μου εκδοχή, παραφράζοντας το γνωστό παλιό τραγούδι «Κουράστηκα να σ΄ αγαπώ».

ΥΓ: Θερμά συγχαρητήρια στον Φλάβιο Βέσπα. Μας… απογείωσε! Βαρβάρα- Ταβλαρίδου Μπακάλη Κουράστηκα να κυβερνώ, ήρθ΄ ο καιρός να τα μαζέψω και να φύγω.

Να μείνω θα ΄τανε κουτό, τη συντριβή στις εκλογές δε θ΄ αποφύγω.

Κι ας έρθει ο Γιώργος να γενεί πρωθυπουργός, να μάθει κούραση τι πάει να πει κι αυτός.

Κουράστηκα να προσπαθώ, το «Καφενείον η Νου Δου» να κουμαντάρω.

Μπελάδες να ΄χω ένα σωρό, απ΄ τον Αλμούνια, τον Εφραίμ ή τον κουμπάρο.

Κι αν ίσως τώρα με στηρίζουν οι οπαδοί, με τον καιρό θα κουραζόντουσαν κι αυτοί.

Σουφλιάς, Ντορούλα κι Αβραμό…, με δυσκολία τα προσχήματα κρατάνε.

Στου Χίλτον το «Βυζαντινό», μαχαιροπίρουνα ακονίζουν να με φάνε.

Γι΄ αυτό παρέα με Νατάσα και παιδιά, θ΄ αράξω στης Ραφήνας τη ζεστή αμμουδιά…

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον, κατά δήλωσή του, «κουρασμένο» Πρωθυπουργό μας.

Υπάρχει και το ωραιότατο ταιριαστό τραγουδάκι του Στέλιου Καζαντζίδη (σε στί χους Γιάννη Βασιλόπουλου), αγαπητή Βαρβάρα: «Νιώθω μια κούραση βαριά/ στο σώμα μου και στην καρδιά/ και δε μου κάνει όρεξη/ ούτε να κουβεντιάσω…/ Με κατατρέξανε πολλοί/ και με ποτίσανε χολή,/ τα πιο μεγάλα βάσανα/ μου φόρτωσαν στον ώμο,/ απελπισμένος σέρνομαι / μέσα στον ψεύτη κόσμο./ Είναι τα ντέρτια μου πολλά,/ πικρό το δάκρυ μου κυλά,/ έτσι που με κατάντησαν/ τι άλλο πια να πάθω…».
Υγρή απελπισία

Αγαπητή Φοίβη, Έχουμε όντως πρόβλημα νερού, όπως αναφέρεται τόσο συχνά στις εφημερίδες, στα περιοδικά και στην τηλεόραση;

Αν δεν κάνω λάθος, το 80% της γήινης επιφάνειας καλύπτεται από νερό. Και όπως έλεγε στην αρχή του το παλαιό σίριαλ «Ο βιονικός άνθρωπος», We have the technology…

Ναι, έχουμε την τεχνολογία να κάνουμε τη Γη παράδεισο και αντί να ξοδεύουμε τεράστια ποσά για να κατασκευάζουμε όπλα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε εργοστάσια αφαλάτωσης ώστε να χρησιμοποιούμε το νερό της θάλασσας για να ποτίζουμε τις καλλιέργειες (και όταν βρεθούμε στην ανάγκη να πιούμε κιόλας).

Μήπως τελικά όλες αυτές οι ειδήσεις καταστροφολογίας δεν μας αφορούν καθόλου;

Όλα είναι θέμα χρημάτων- ποιοι έχουν και μπορούν να δώσουν και ποιοι όχι, και όχι το τι θα κάνουμε εμείς ως μονάδες ή λαοί.

Κλείνουμε τα φώτα για μια ώρα… Και λοιπόν; Θα αλλάξει τίποτε; Δεν θα ξοδεύουμε πια άσκοπα ηλεκτρισμό; Δεν θα μολύνουμε πια τις θάλασσες; Δεν θα καίμε τα δάση για να αποκτήσουμε ένα οικοπεδάκι;- για τη φουκαριάρα τη μάνα μας… Γιατί τα μέσα ενημέρωσης κοροϊδεύουν τον κόσμο;

Αυτοί που δεν έχουν σήμερα νερό, ηλεκτρικό και τρόφιμα, δεν θα έχουν ούτε σε 10 χρόνια, μια και κανείς δεν νομίζω να ενδιαφέρεται να τους τα προσφέρειδυστυχώς δεν έχουν χρήματα.

Καλό είναι νομίζω να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, και στην πραγματικότητα εμάς δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξει κάτι, καθώς γεννηθήκαμε σε κράτος που μπορεί να μας προσφέρει αυτά που θέλουμε.

Μετά τιμής, Απόστολος Παύλου Πώς τα λέτε έτσι, αγαπητέ Απόστολε. Μου θυμίζετε ένα ποίημα του (αυτόχειρα) Κώστα Καρυωτάκη σε άκρα απελπισία: Αχ αυτοί οι άνθρωποι που/ όταν θέλουν το κακό,/ του δίνουν όψη ν΄ αρέσει…/ Κι όταν διαφιλονικούν/ τη σάρκα σου και το αίμα,/ τότε/ του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν/ με την πειθώ, με το ψέμα./ Αχ αυτοί οι άνθρωποι/ που όλο/ φεύγουν, ή όταν πλησιάζουν,/ στέκουν για λίγο πάνω μας, ακούνε/ την έρημη βοή, μάταιη και κούφια… / κοιτάζουνε με φόβο με απορία,/ έπειτα φεύγουν πάλι στους αγώνες…