Τα σημάδια για τον καρκίνο στις ωοθήκες

Οι ωοθήκες όχι μόνον είναι αόρατες για τους περισσότερους από εμάς, αλλά σπανίως συζητάμε γι΄ αυτές. Ως επακόλουθο, λίγες γυναίκες γνωρίζουν τα συμπτώματα που προειδοποιούν ότι είναι πιθανό να έχουν αρχίσει να εμφανίζουν σε αυτές επικίνδυνες αλλοιώσεις, σύμφωνα με την εφημερίδα «Τάιμς» του Λονδίνου.

Ακόμα πιο θλιβερή είναι η διαπίστωση ότι ο καρκίνος των ωοθηκών είναι πολύ πιθανότερο να προσβάλει μια γυναίκα με παιδιά εφηβικής ηλικίας, παρά την 80χρονη μητέρα της.

Παρότι οι θεραπείες για τον καρκίνο των ωοθηκών έχουν εξελιχθεί πολύ την τελευταία δεκαετία, η καλύτερη θεραπεία είναι η έγκαιρη διάγνωση. Ο βρετανικός οργανισμός Οvarian Cancer Αction εκτιμά ότι εάν μπορούσε να βελτιωθεί η έγκαιρη διάγνωση, 90% των ασθενών θα γινόταν καλά.

Η επιστημονική έρευνα αναζητά κάποιον δείκτη στο αίμα, ο οποίος θα αποκαλύπτει την παρουσία ενός όγκου. Ένας τέτοιος δείκτης είναι ο CΑ125, ο οποίος όμως δεν είναι αρκετά ειδικός (μπορεί να αυξηθεί και σε περίπτωση άλλων καρκίνων), ενώ άλλοι 25 αποτελούν αντικείμενο κλινικών μελετών.

Μέχρις ότου βρεθεί η εξέταση που θα ανιχνεύει νωρίς τον καρκίνο των ωοθηκών, η καλύτερη τακτική είναι να ενταθεί η ενημέρωση για τα πρώιμα συμπτώματά του. Δυστυχώς, ούτε τα συμπτώματα αυτά είναι αρκετά ειδικά (μπορεί να προκληθούν και από άλλα νοσήματα και διαταραχές) όταν υπάρχουν μεμονωμένα.

Όταν ένα σύμπτωμα είναι συχνό ή επίμονο ή συνοδεύεται από άλλα, επιβάλλεται μια επίσκεψη στον γιατρό για διερεύνηση.

Οι γυναίκες πρέπει κατ΄ αρχάς να έχουν τον νου τους για συνεχές αίσθημα φουσκώματος και αύξηση της περιμέτρου της μέσης, δίχως να υπάρχει ανάλογη αύξηση βάρους. Μερικές φορές, το πρώτο σύμπτωμα είναι η επείγουσα ανάγκη για ούρηση.

Η δυσπεψία δίχως εμφανή αιτία και η ναυτία επίσης χρειάζονται διερεύνηση – το ίδιο και η αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου, ο πόνος στη μέση ή στην κοιλιά, ακόμα και η αυξανόμενη και ακραία κόπωση.

Ιδιαίτερα προσεκτικές πρέπει να είναι οι γυναίκες οι οποίες έχουν δύο στενές συγγενείς με καρκίνο των ωοθηκών, είτε από την πλευρά του πατέρα είτε από την πλευρά της μητέρας τους, καθώς 5%- 10% των κρουσμάτων της νόσου σχετίζονται με ένα κληρονομούμενο γονίδιο.