ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το μέλλον…

O λόγος στους αναγνώστες.

ΟΝ. Δεληγιάννης, Αρκαδικό Χωριό Α3, Άστρος Κυνουρίας, γράφει:

«Γεννήθηκα το 1938 στην όμορφη Γορτυνία δίπλα στον Λάδωνα, στον πλούσιο αυτό τόπο που δυστυχώς παραμένει αναξιοποίητος. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησαν, ενώ όλοι οι λαοί της Ευρώπης προσπαθούσαν να ανορθώσουν τα κράτη τους, εμείς εδώ σκοτωνόμασταν γιατί έτσι το ήθελαν οι ξένες δυνάμεις, να μας βλέπουν χωρισμένους. Δυστυχώς, οι άσχημες αυτές εποχές δεν μου επέτρεψαν να τελειώσω το σχολείο (μέχρι 4η Δημοτικού πήγα), ενώ θα το επιθυμούσα πολύ. Στο χωριό έβοσκα τα λίγα πρόβατα του σπιτιού μέχρι να έρθει η ώρα να ασκήσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, πράγμα το οποίο και έγινε.

Παρακολουθώντας τα πράγματα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά και γενικότερα, καθημερινά απογοητευόμουν και η καρδιά μου έκλαιγε, γιατί ήθελα μια άλλη Ελλάδα να βλέπω. Έτσι, έβαλα στο μυαλό μου μια σκέψη: να ξενιτευτώ για να βρω την τύχη μου και να έρθω πίσω να βοηθήσω την πατρίδα μου να γίνει καλύτερη.

Και αυτό έκανα. Πήρα τον δρόμο της ξενιτιάς, χωρίς γλώσσα, χωρίς γνώσεις, χωρίς γνωστούς και βρέθηκα στον Lippstadt της Δυτικής Γερμανίας, όπου εργάστηκα ως εργάτης σε εργοστάσια και φίρμες αρκετά χρόνια. Οι ανησυχίες μου και η γορτυνιακή φλέβα βοήθησαν να προκόψω, να ανοίξω δικές μου δουλειές, να βοηθήσω τις αδελφές μου και γενικά να κάνω μια καλή ελληνική παρουσία στην ξένη γη μέσα στον χώρο των επιχειρήσεων. Το μυαλό μου ήταν πάντα εδώ, η αγωνία μου μεγάλωνε. Βλέποντας κατά καιρούς όλα τα περίεργα που γίνονταν εδώ, έσφιγγα την καρδιά μου και έλεγα “Κουράγιο ρε Νίκο, θα πας στην πατρίδα να βοηθήσεις και εσύ να ορθοποδήσει η χώρα μας”.

Σήμερα βρίσκομαι ως συνταξιούχος εδώ. Στη μητέρα Ελλάδα, που μας κάλεσε να φτιάξουμε το Αρκαδικό Χωριό και μας κορόιδεψαν οι άνθρωποί της, άλλη μια φορά. Παρακολουθώ τα πράγματα και ώρες ώρες μου φεύγει το μυαλό απ΄ το κεφάλι. Ακούω σκάνδαλα, ψεύτικες υποσχέσεις. Ακούμε καθημερινά τους πολιτικούς να υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, μέχρι να τα ξεχάσουν για να υποσχεθούν άλλα. Διαπιστώνω καθημερινά ότι η οικονομία της χώρας κατρακυλάει και έχουμε χάσει την αξιοπιστία μας στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο κι ο Πρωθυπουργός μας δεν γνώριζε τίποτα για τα σκάνδαλα. Ο κόσμος σκοτωνόταν και οι αρμόδιοι υπουργοί γλεντούσαν στα μπουζούκια. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά για ένα ευνομούμενο κράτος, όπως αρμόζει στην Ελλάδα μας;

Πού βαδίζουμε, τέλος πάντων; Πού θα οδηγηθούμε με τον τρόπο που πολιτευόμαστε; Πού είναι τα πρότυπα για τη νεολαία μας, τους μαθητές, τους φοιτητές, τα παιδιά μας; Απογοητεύομαι κάθε ημέρα, αλλά δεν το βάζω κάτω.

Απευθυνόμενος σε εσάς, εξοχότατε Πρόεδρέ μας, κύριε Παπούλια, που η παρουσία σας κοσμεί διεθνώς την Ελλάδα, σας παρακαλώ να αναλάβετε πρωτοβουλία και με όλους τους αρχηγούς των κομμάτων να κάνετε προσπάθεια διάσωσης του ελληνικού κράτους. Οι δε πολιτικοί μας, ας αφήσουν τα παράθυρα των ΜΜΕ και ας καθήσουν με σοβαρότητα να λύσουν τα καυτά προβλήματα που καίνε τον κόσμο μας, να γίνει μια ειλικρινής απογραφή και να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός εντός και εκτός Ελλάδος και να δούμε τι μπορεί να γίνει για το μέλλον μας».