Τα συντρίμμια μιας φοιτητούπολης

Από την Αθήνα, ο Νίκος Κοκκόλας βρέθηκε τον Αύγουστο του 2001 στην Λ΄ Άκουιλα. «Μας τη συνέστησε κάποιος γνωστός καθηγητής της μητέρας μου και υπήρχε μεγαλύτερη πιθανότητα επιτυχίας απ΄ ό,τι στην Ελλάδα. Για παράδειγμα το 2001- 2002 δίνανε 450 και θα παίρνανε 115 στην Ιατρική» λέει.

Τον πρώτο χρόνο ο Νίκος Κοκκόλας παρακολούθησε Βιολογική Σχολή και έπειτα από εξετάσεις βρέθηκε στην Ιατρική. Χθες ξημερώματα επέστρεψε στην Ελλάδα, προσπαθώντας να ξεπεράσει τον τρόμο του καταστροφικού σεισμού. Έναν χρόνο νωρίτερα, το 2000, είχε φτάσει στην Λ΄ Άκουιλα και ο Νίκος Συμεωνίδης. Η δυσκολία εισαγωγής σε ελληνικό πανεπιστήμιο ήταν από τους λόγους που οδήγησαν και αυτόν στην ιταλική πόλη. «Δώσαμε εξετάσεις στην Ελλάδα και μας αρνήθηκε αυτές τις σπουδές. Η Ιταλία όμως μας δέχθηκε» τονίζει. Η ζωή στην ιταλική πόλη δεν ήταν εύκολη για τον 27χρονο σήμερα Νίκο Κοκκόλα. «Είχα φόρτο με τις σπουδές, σε μια πόλη που έχει να προσφέρει λίγα, με πολύ βαρύ χειμώνα και μακριά από το σπίτι μου» σχολιάζει, επισημαίνοντας πως πρόκειται ουσιαστικά για μια φοιτητούπολη με μέτρια ζωή. Ανάλογη είναι και η περιγραφή του Νίκου Συμεωνίδη. «Η ζωή ήταν ήσυχη στη Λ΄ Άκουιλα. Είναι καλή πόλη για να σπουδάσει κανείς, με αποστάσεις μικρές και δεν είναι χαοτική όπως η Ρώμη ή η Αθήνα. Είναι όμως κάπως μονότονη» υπογραμμίζει.

Διαφορετική άποψη έχουν, ωστόσο, δύο άλλοι φοιτητές της Λ΄ Άκουιλα, η Κωνσταντίνα Καλογεροπούλου και ο Λευτέρης Μαρής. «Εκεί βρίσκονται οι φίλοι μου, οι παρέες μου.

Είναι η δεύτερη πόλη μου. Μια πόλη με πολλές πανεπιστημιακές σχολές. Όπου και αν πήγαινες, έβλεπες νέους. Τώρα έχουν απομείνει ερείπια» λέει η Κωνσταντίνα, που έζησε τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην πόλη. Δύο χρόνια σπούδαζε εκεί ο Λευτέρης. «Πρόκειται για μεσαιωνική πόλη και γι΄ αυτό στο κέντρο τα κτίρια είναι διατηρητέα. Μια πόλη που βασιζόταν στο 80% της οικονομίας της στους φοιτητές. Βασιζόταν ακόμα και στην ιστορία της» υποστηρίζει.

Μεταξύ του ιστορικού κέντρου της πόλης και του νοσοκομείου έμεναν οι περισσότεροι Έλληνες φοιτητές. «Αυτό μας έσωσε γιατί το επίκεντρο ήταν από την άλλη πλευρά της πόλης» λέει ο Νίκος Συμεωνίδης. «Κατά κύριο λόγο κάναμε παρέα μεταξύ μας και τώρα με τον σεισμό ο ένας έψαχνε τον άλλο, ήμασταν σαν μια οικογένεια» παραδέχεται.

«Το σοκ είναι μεγάλο, δεν θέλω να πάω ξανά εκεί»

Η ΕΠΟΜΕΝΗμέρα του σεισμού εξακολουθεί να είναι δύσκολη για τους Έλληνες φοιτητές. «Ήταν περίοδος που έβλεπα να μπαίνω στην τελική ευθεία για να πάρω πτυχίο έπειτα από έναν χρόνο. Τώρα με τον σεισμό έχουν ανατραπεί όλα» σημειώνει ο Νίκος Κοκκόλας. «Τώρα θα φύγω απ΄ αυτή την πόλη. Ίσως να πάρω μεταγραφή σε άλλη ιταλική πόλη ή εδώ στην Ελλάδα σε περίπτωση που υπάρξει δυνατότητα» σκέφτεται για το μέλλον, αποκλείοντας πάντως να πάει σε κάποιο μέρος έστω και περιμετρικά της Λ΄ Άκουιλα. «Το σοκ είναι μεγάλο, δεν θέλω να πάω ξανά εκεί κοντά. Ο φόβος είναι τεράστιος» υποστηρίζει.

«Κάναμε πρακτική στο νοσοκομείο για να μας δώσουν άδεια άσκησης επαγγέλματος» αναφέρει από την πλευρά του ο Νίκος Συμεωνίδης που είχε πάρει από τον περασμένο Φεβρουάριο το πτυχίο του. «Τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει.

Μήπως ζητήσουμε να κάνουμε το υπόλοιπο στην Ελλάδα ή σε άλλη πόλη στην Ιταλία. Εγώ θα προτιμούσα στην Ελλάδα» δηλώνει.

Μετά τον εφιάλτη η Κωνσταντίνα προσπαθεί να προσαρμοστεί και να σκεφτεί για το μέλλον της. «Θέλω να επιστρέψω στις σπουδές μου. Είναι όμως ακόμα πολύ νωρίς για να σκεφτώ τι θα κάνω. Τέτοιες ώρες με τόσα που έγιναν, είναι το τελευταίο που με απασχολεί. Πρώτα απ΄ όλα χρειάζομαι ηρεμία» αναφέρε.

«Βασίλη, καλό ταξίδι, φίλε…» γράφουν οι συμφοιτητές του Έλληνα νεκρού

«Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΕΑτων Ελλήνων που πέρασαν από την Ιταλία όλα αυτά τα χρόνια, όλοι μας, μοιραστήκαμε χαρές, επιτυχίες, αποτυχίες. Δυστυχώς μοιραζόμαστε σήμερα 7/4/2009 και μια απώλεια… ο Βασίλης Κουφολιάς, Έλληνας συμφοιτητής μας στην Λ΄ Άκουιλα ανασύρθηκε νεκρός. Ο σεισμός της Λ΄ Άκουιλα δυστυχώς αφήνει και ελληνικό αίμα».

Με αυτό τον τρόπο αναγγέλλουν στο Facebook οι Έλληνες φοιτητές της Ιταλίας τον θάνατο του 28χρονου Βασίλη Κουφολιά. Οι συγγενείς του βρίσκονταν κοντά στα σωστικά συνεργεία, πάνω από τα συντρίμμια της πολυκατοικίας από όπου κατάφερε να βγει ζωντανή η αδελφή του, Διονυσία. Περίμεναν ώς την τελευταία στιγμή ότι και ο Βασίλης θα έβγαινε νικητής.

Οι φίλοι και οι συμφοιτητές του άνοιξαν «ηλεκτρονικό βιβλίο συλλυπητηρίων». Όπως αναφέρουν στο γκρουπ που έως αργά χθες τα μέλη του αυξάνονταν κάθε λεπτό, «ο σκοπός είναι μόνο ένας: να μαζέψουμε όσες λέξεις μπορούμε και να δώσουμε το ελάχιστο αίσθημα συμπαράστασης στην αδερφή του Διονυσία, αλλά και στους δικούς του. Τα σχόλια του wall θα κρατηθούν σαν ένα μικρό βιβλίο συλλυπητηρίων το οποίο θα δοθεί στην Ελληνική Πρεσβεία στην Ρώμη και από εκεί στους γονείς του. Βασίλη, καλό ταξίδι, φίλε…».