[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αν έχεις τύχη διάβαινε

«Πιστεύεις στην τύχη;», με ρώτησε. Η ερώτησή του μου φάνηκε άσχετη. Πριν από λίγα λεπτά είχα επιβιβαστεί στο ταξί και δεν είχα την παραμικρή όρεξη για κουβέντα. «Όχι» απάντησα, με μάλλον αυστηρό ύφος, πιστεύοντας πως κατ΄ αυτό τον τρόπο δεν του άφηνα το παραμικρό περιθώριο για να επιδιώξει ψιλοκουβέντα. Άλλωστε, δεν έλεγα και ψέματα. Εκείνος δεν πτοήθηκε…

… και έτσι η Χώρα των Θαυμάτων ξεδιπλώθηκε μπροστά μου, με μοναδικό οδηγό την αφήγησή του. Μου εξιστόρησε συνοπτικά όλη τη ζωή του.

Παντρεύτηκε. Έπειτα από αρκετές στερήσεις και πολλή δουλειά κατάφεραν να αγοράσουν ένα διαμέρισμα. Η σύζυγός του όμως απέκτησε και κάτι ακόμη: ερωμένο. Ακολούθησε το διαζύγιο.

Δεν διεκδίκησε τίποτα- έτσι είπε. Της έγραψε το σπίτι και το αυτοκίνητο και έφυγε.

«Δεν είχα στον ήλιο μοίρα», παραδέχτηκε. Ένας φίλος του έριξε την ιδέα να αγοράσουν ταξί και να το δουλέψουν μαζί. «Σακαράκα» το χαρακτήρισε. Η τύχη τον βρήκε μέσα σε εκείνη τη σακαράκα.

Ένα βράδυ, και ενώ κλείδωνε το ταξί, παρατήρησε ένα πορτοφόλι στη θέση του συνοδηγού. Μέσα είχε 300 ευρώ. Μπήκε στον πειρασμό. Τα χρήματα ήταν πολλά και εκείνος δεν είχε μία!

Τελικά, βρήκε τον ιδιοκτήτη και το επέστρεψε. Ο ηλικιωμένος κάτοχος εξεπλάγη. Ως αντάλλαγμα και έκφραση της εκτίμησής του, του χάρισε 250 χιλιάδες ευρώ- όχι, δεν κάνω λάθος, αυτό ήταν το ποσό που μου είπε.

Από τότε έχουν γίνει αχώριστοι φίλοι. Ο ηλικιωμένος είχε την ανάγκη παρέας και φροντίδας. Ο ταξιτζής του έδωσε και τα δύο. Όση ώρα οδηγούσε το νέο, υπερπολυτελές ταξί του, μου τόνιζε πως τον νιώθει σαν πατέρα του…

Λοιπόν- έπειτα από όλα αυτά- εσείς πιστεύετε στην τύχη;