Εναλλακτικά Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον

ΕΝΤΑΞΕΙ, ΤΟ Νταβός ήταν φέτος κηδεία. Ποιος έχει όρεξη να κάνει τον έξυπνο για την οικονομία μέσα στην κρίση; Πολλοί μάνατζερ δεν πήγαν. Έτσι, το γήπεδο- ή μάλλον το παγοδρόμιο- έμεινε στους πολιτικούς. Σωστό. Είναι οι κυβερνήσεις που έχουν πλέον τον πρώτο λόγο. Τον πρώτο λόγο για το ποια τράπεζα θα επιζήσει και ποια θα χρεοκοπήσει. Για το ποια βιομηχανία θα σωθεί ή θα αφεθεί στην τύχη της. Και για το πόσα χρήματα θα πέσουν – υπό μορφή δημοσίων επενδύσεων- στην οικονομία μπας και την αναζωογονήσουν.

Όπως πάντα- ανεξαρτήτως της κρίσης- όλα τα λεφτά ή, τέλος πάντων, το ενδιαφέρον του Νταβός ήταν στα πριβέ πάρτι, στο περιθώριο ομιλιών και σεμιναρίων. Σε αυτά που συμμετείχαν Βρετανοί- κυρίως η οικογένεια Μέρντοκ, δημοσιογράφοι και πολιτικοί – το θέμα ήταν ένα: «Ο Γκόρντον Μπράουν είναι τελειωμένος. Σε δεκαοκτώ μήνες δεν θα είναι καν πρωθυπουργός». Πράγματι, εντός του 2010, η θητεία της κυβέρνησης των Βρετανών Εργατικών εκπνέει και η χώρα πρέπει να πάει στις κάλπες.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τίποτε χειρότερo στην πολιτική από να τελειώνουν οι μέρες σου στην εξουσία και να το ξέρουν όλοι. Ο κώδικας του παιχνιδιού προβλέπει πως θα σε εξευτελίσουν. Με τον ίδιο τρόπο που σε κολάκευαν. Πάνω από τον Μπράουν, τα κοράκια μαζεύονται. Στην ίδια- και χειρότερη – μοίρα είναι ο Κώστας Καραμανλής. Τον Μάρτιο του 2010, με αφορμή την προεδρική εκλογή, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάει τη χώρα στις κάλπες. Άρα, το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Ακόμη χειρότερα: καθίσταται όλο και περισσότερο σαφές ότι η ελληνική οικονομία δεν θα πάει καλύτερα μέχρι τότε. Δεν είναι πια θέμα εκτίμησης. Δεν μπαίνει ζήτημα πρόγνωσης αν πράγματι μεταξύ Σεπτεμβρίου και Δεκεμβρίου του 2009 η εγχώρια αγορά θα ζήσει την πιο σκοτεινή στιγμή της. Είναι οι Βρυξέλλες που υπαγορεύουν στην κυβέρνηση μια σειρά από μέτρα- ακόμη και για το 2010-, από αυτά που δεν κερδίζουν εκλογές.

Από το 2004 και μετά, ο Καραμανλής τά ΄σπρωχνε όλα πίσω στην οικονομία. Ώσπου τον πέτυχε η κρίση. Μπορεί να πέταξε στη θάλασσα τον υπουργό Οικονομίας και έμπιστο συνεργάτη του Γιώργο Αλογοσκούφη, τού είναι όμως αδύνατον να αλλάξει πολιτική. Για την ακρίβεια, το μοντέλο διακυβέρνησης που έλεγε ότι ο Πρωθυπουργός καλύπτεται πίσω από τους υπουργούς κι αν κάτι δεν πάει καλά θα τους το χρεώσει αποδεικνύεται τραγικός στρουθοκαμηλισμός. Όπως είπε ο Ομπάμα για να καλύψει τον υπουργό Οικονομίας Γκάιτνερ που είχε στριμωχτεί για το πακέτο διάσωσης των τραπεζών, «η τελική ευθύνη είναι στον Πρόεδρο». Ο δικός μας το ανακάλυψε στην πράξη.

ΦΕΤΟΣ, ΔΕΝ πήγε ούτε ένας Έλληνας στο Νταβός. Πιθανώς να έκανε πολύ κρύο. Ωστόσο, στα πριβέ δείπνα της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ ο Καραμανλής θεωρείται τελειωμένος. Δεν είναι τυχαίο το δείπνο δώδεκα μεγάλων επιχειρηματιών στο σπίτι του Νίκου Καραμούζη στην Εκάλη με τιμώμενο πρόσωπο τον Γιώργο Παπανδρέου. Ούτε, βέβαια, το γεύμα Σουφλιά – Ντόρας στο «Βυζαντινό». Και είναι ακόμη λιγότερο τυχαίο ότι συνήθεις καραμανλικές διατυπώσεις για την υπαρξιακή κόπωση της διακυβέρνησης βρίσκουν τον δρόμο προς τις εφημερίδες. Ο νυν Πρωθυπουργός καλείται να χειριστεί κάτι που βίωσαν όλοι οι προκάτοχοί του: δυσκολότερο κι από το να εκλεγείς είναι να διαμορφώσεις μια στρατηγική αξιοπρεπούς εξόδου.