Φαινόμενα
«Κι αν συλληφθεί ένας 16χρονος με αυτό τον νόμο για τις κουκούλες, τι θα γίνει; Θα πάει 10 χρόνια φυλακή;» θέτει το ρητορικό ερώτημα ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης
Συσκοτίζονται τα αίτια
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,
Οι αυστηρότερες ποινές θα αποτρέψουν τους κουκουλοφόρους, υποστήριξε στο Μega ο κ. Δένδιας, λες και η βία είναι υπόθεση… ποινής
Καλεσμένος ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Δένδιας στο κυριακάτικο πρωινό του Μega, απέναντι από τους Ιορδάνη Χασαπόπουλο και Μανόλη Αναγνωστάκη. Θέμα της συζήτησής τους ο νόμος για τις… κουκούλες. Θα αποτρέψει όσους σκέφτονται να επιδοθούν σε βανδαλισμούς, ισχυρίζεται, επαναλαμβάνοντας επιχειρήματα που θεωρεί προφανώς ακλόνητα, όπως ότι παρόμοιους νόμους έχουν θεσπίσει πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Πότε αλήθεια, τους 16χρονους και 18χρονους συνέτισε ο φόβος της ποινής; Πορευόμαστε επομένως, ως κράτος, διά της μεθόδου της προσομοίωσης των φαινομένων βίας.
Γιατί μπορεί το φαινόμενο της «κουκούλας» να υπάρχει στη χώρα μας τουλάχιστον μια εικοσαετία, χωρίς ποτέ να «ιδρώσουν» οι αρχές και να κάνουν συλλήψεις, αλλά μετά τα επεισόδια του Κολωνακίου αιφνιδίως κάναμε τις συγκρίσεις και το βρήκαμε όμοιο με φαινόμενα κουκουλοφόρων σε άλλες χώρες και καταλήξαμε σε αντικουκουλικό νόμο κατά το ισπανικό πρότυπο.
Βεβαίως, για να υποστηρίξει την αιφνίδια κυβερνητική πρεμούρα ο υπουργός διαπίστωσε μια αύξηση του φαινομένου.
Πώς το μέτρησε; Εκτός αν η ισχύς του μηνύματος, που έστειλαν οι σπασμένες βιτρίνες του Κολωνακίου, θεωρείται ευθέως ανάλογη της τιμής των εμπορευμάτων που εκτίθονταν, δηλαδή πολύ πιο φαντασμαγορική από παλαιότερες εκρήξεις βίας, ώστε να διευκολυνθεί η λήψη των αυστηρών μέτρων.
Πάντως τον δρόμο άνοιξαν- και την όρεξη- εκείνες οι εικόνες των φλεγόμενων πύργων της 11ης Σεπτεμβρίου. Σε αυτές οφείλεται μια παγκόσμια διαφημιστική διάχυση της βίας, η οποία έκτοτε διέλυσε σταδιακά κάθε δυνατότητα αξιολόγησής της.
Σιγά σιγά ερωτήματα όπως «ποια βία;», «πόθεν προερχόμενη;», «με ποιο στόχο;» έμοιαζαν να αφορούν μια άλλη εποχή, έναν διαφορετικό κόσμο. Τι κι αν επέμεναν οι Χασαπόπουλος – Αναγνωστάκης ότι το θέμα δεν είναι η προστασία της κουκούλας, όπως τους έλεγε ο κ. Δένδιας για να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση, αλλά η διερεύνηση των αιτίων της βίας.
Μήπως η αστυνομική βία δεν χρησιμοποιεί και αυτή την κάλυψη της κουκούλας; Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε η στάση του υπουργού, που υποστήριζε ότι η συμπεριφορά των αστυνομικών αφορά άλλο υπουργείο και όχι το δικό του. Το κάθε υπουργείο λοιπόν και η βία του, αλλά όλα τα είδη βίας μαζί, η ίδια βία. Μπερδευτήκαμε.
Στα αρχεία των καναλιών θα πρέπει να υπάρχουν βίντεο από επεισόδια κουκουλοφόρων στο κέντρο της Αθήνας τουλάχιστον μιας εικοσαετίας, όπου προφανώς δεν είναι οι ίδιοι κουκουλοφόροι, πιθανόν να είναι και από διαφορετικά κέντρα προερχόμενοι, ωστόσο επιδίδονταν σε βανδαλισμούς χωρίς ποτέ να συλληφθεί κανείς. Αλλά ούτε σε αυτό έδωσε απάντηση ο κ. Δένδιας- άλλωστε υπουργός ολίγων μηνών είναι, τι να ξέρει για τα παλιά, ε; Μάλιστα, πριν από τρία- τέσσερα χρόνια, σε επεισόδια στη Θεσσαλονίκη ο φακός της τηλεοπτικής κάμερας είχε «συλλάβει» μια λιλιπούτεια φιγούρα, με κουκούλα να πετάει πέτρες στα ΜΑΤ. Ήταν ένα 10χρονο που ακολουθούσε τον αδελφό του και δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιρνε μέρος σε επεισόδια. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, χωρίς οικονομικούς πόρους, τότε, είχε προκαλέσει τα δάκρυα πλήθους τηλεπαραθυράτων σχολιαστών, που πρότειναν σχεδόν να υιοθετήσει τον πιτσιρικά το κράτος, να του ζητήσει συγγνώμη που δεν τον φρόντισε και τον οδήγησε στη βία.
Όχι στην κατάχρηση ποινών
Τι θα γινόταν με τον πιτσιρικά σε μια τέτοια εποχή; Μήπως δεν δικάζονται 14χρονα με τον τρομονόμο στη Λάρισα; Γι΄ αυτό και ήταν κατηγορηματικός ο καθηγητής κ. Γιάννης Πανούσης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Εριφύλη Μαρωνίτη στο Μega: «Όχι στην κατάχρηση ποινών». Ο ίδιος θύμα της βίας κουκουλοφόρων, μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου, δεν υποχωρεί από τις αρχές και τις απόψεις του που χρόνια υποστηρίζει, ότι η τιμωρία δεν είναι η λύση του προβλήματος: «Αν συλληφθεί ένας 16χρονος με αυτό τον νόμο, τι θα γίνει; Θα πάει 10 χρόνια φυλακή;» θέτει το ρητορικό ερώτημα. Και είναι αρκετό για να δούμε σαν τον χειρότερο εφιάλτη μια κοινωνία του μέλλοντος, που σκληραίνει τις ποινές, ενώ παραμένει χωρίς λύσεις και διεξόδους, ιδίως για τα παιδιά της.














