Δίκτυο

«Αναγνώσεων» διαφαινόμενη απαξίωση
Γ.Δ.Κ.Σ.

Παρακολουθώ τις «Αναγνώσεις»- παρουσίαση καινούργιων, άγνωστων, ελληνικών και μεταφρασμένων ξένων, έργων με τη μορφή ανάγνωσης από ηθοποιούς αλλά με σκηνοθετική επιμέλεια- αφ΄ ότου ξεκίνησαν ως «Θεατρικό Αναλόγιο» από τη Σίσσυ Παπαθανασίου η οποία συνεχίζει να είναι η ψυχή τους για να υιοθετηθούν, μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσαν, από το Φεστιβάλ Αθηνών πρώτα και, από πέρσι, από το Εθνικό Θέατρο οπότε και βαφτίστηκαν «Αναγνώσεις». Πολύ ενδιαφέροντα έως εξαιρετικά τα αποτελέσματα σε γενικές γραμμές. Έχω όμως τρεις επί του θέματος απορίες να εκφράσω. Η πρώτη: το Εθνικό Θέατρο που τις υιοθέτησε, για μία διοργάνωση, που ήταν γνωστό πως συγκεντρώνει πολύ κόσμο, ως καταλληλότερο χώρο έκρινε φέτος την ασφυκτική Β΄ Σκηνή του «Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας». Απορία δεύτερη: το Εθνικό τις «Αναγνώσεις» γιατί τις οργανώνει; Για να προσθέτει, απλώς, τον θεσμό στις δραστηριότητές του; Το λογικό δεν θα ήταν να επιλέγει κάποια- κάποιο, έστω- από τα πολλά έργα που παρουσιάζονται για να τα ανεβάσει κανονικά την επόμενη χρονιά; Ειδικά από τα ελληνικά, από τα οποία ομολογουμένως δεν ξεχειλίζει το ρεπερτόριό του… Ή κανένα, για δεύτερη χρονιά, δεν κρίνει άξιο; Απορία τρίτη: κάθε χρόνο τα παρουσιαζόμενα έργα εκδίδονταν σε έναν κομψό τόμο. Φέτος, που το Εθνικό έχει μία ικανοποιητικότατη εκδοτική δραστηριότητα, τόμος δεν εκδόθηκε! Γιατί; Οπότε, αναρωτιέμαι: τις «Αναγνώσεις», το Εθνικό, για ποιον λόγο τις έχει αναλάβει; Απλώς για να γίνουν; Μια απαξίωσηεντελώς ακατανόητη- διακρίνω εκ μέρους του. Ή, μήπως, ιδέα μου είναι;


Η τέχνη της κουκούλας
Ε.Φ.

Στη Γαλλία όπου ούτε εκεί βιώνουν ευχάριστα την παγκόσμια κρίση και την πολιτική Σαρκοζί, η τέχνη μπορεί ακόμα να κάνει αντίλογο. Και μάλιστα σε μέρη που έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πολυτέλεια και τη ματαιοδοξία. Όπως το Ίδρυμα Καρτιέ στο Παρίσι.

Δεν είναι μουσείο κοσμήματος, στεγάζει τέχνη και πολιτισμό. Και ανάμεσα στις εκδηλώσεις του παρουσιάζει μία λογοτεχνική εκδήλωση- παρέμβαση με τέσσερις φωνές: «Je est un flic- Νous sont des terroristes» («Εγώ είναι ένας μπάτσος- Εμείς είναι τρομοκράτες»). Οι συγγραφείς Ντανιέλ Φουκάρ, Ιγκ Ζαλόν διαβάζουν τα μαχητικά τους κείμενα, ενώ οι θεωρητικοί Φρανσουά Γκουσέ και Λιονέλ Ριφέλ τούς διακόπτουν και παρεμβαίνουν με τις απόψεις τους. Τι είναι αυτό; Η απόδοση των σύγχρονων εμμονών της κοινωνίας: τάξη, πανικός, ασφάλεια, τρόμος. Όσο για εμάς, δημιουργικά έχουμε «παγώσει» και δεν έχουμε καλλιτεχνικές προτάσεις. Βρίθουμε όμως σχολιαστών στα δελτία ειδήσεων πάνω στο τι γίνεται και τι μας συμβαίνει. Έτσι απλά παρακολουθούμε επεισόδια από το ριάλιτι «Παράνομες κουκούλες».


Ανοιχτά μνημεία
Μ.Α.

Σαββατοκύριακο με ανοιχτά μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους προβλέπεται αυτό που έρχεται, καθώς οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού δεν έχουν προγραμματίσει αποκλεισμούς. Πιο διακριτικοί χθες, πάντως, περιορίστηκαν σε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από την Ακρόπολη χωρίς να κλείσουν την είσοδο, ενώ η επίμαχη τροπολογία που επιλύει αρκετά από τα αιτήματά τους υπερψηφίστηκε από την αρμόδια επιτροπή της Βουλής και αναμένεται να περάσει από την ολομέλεια έως το τέλος του μήνα. Όσο για την πορεία των κινητοποιήσεων, νεώτερα θα έχουμε από Δευτέρα, καθώς είναι η ημέρα που το σωματείο των συμβασιούχων έχει αρχαιρεσίες.