[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Η δική μου γενιά ήταν ονειροπαρμένη

Ο νέος του δίσκος κουβαλάει την απουσία έξι ετών. Ο Νίκος Ζιώγαλας επιστρέφει με νέο ήχο, δείγμα του οποίου δίνει στο live του κάθε Τετάρτη στην «Αυλαία».
Χαρακτηρίζει τη δική του γενιά «ονειροπαρμένη» και τονίζει πως ένα μεγάλο κομμάτι των νέων μουσικών έχει ακόμη αυτό το στοιχείο.
Έχουν περάσει έξι χρόνια από την τελευταία δισκογραφική δουλειά. Ήταν απαραίτητο αυτό το διάστημα αποχής;

Εάν η καινούργια δισκογραφική δουλειά δικαιολογεί μια τέτοια απουσία, τότε θα απαντούσα «ναι» στην ερώτησή σας.

Ποιος είναι ο ήχος;
Η δουλειά αυτή έγινε κατά βάση στο μικρό στούντιο που έχω στο σπίτι μου σε συνεργασία με έναν φίλο μουσικό, τον Όμηρο Κομνηνό. Το νέο στοιχείο είναι ότι έπαιξα ο ίδιος στο σύνολό τους σχεδόν όλες τις κιθάρες και αυτό είναι κάτι που το κάνω για πρώτη φορά.

Έχετε ακόμη το άγχος της επιτυχίας;

Είναι αλήθεια πως κάποια τραγούδια μου κάποιες φορές έχουν αγγίξει τα όρια του «σουξέ» όπως λες. Πολύ το χαίρομαι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μακάρι να συμβεί και τώρα.

Μπήκατε στον πειρασμό να γράψετε το «σουξέ» του δίσκου;
Προσπαθώ να μαντέψω εκ των προτέρων ποιο θα ήταν το τραγούδι που θα αγαπούσε περισσότερο ο κόσμος. Τις περισσότερες φορές όμως πέφτω έξω. Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν τους ενδιαφέρει;

Δεν νομίζω. Το αποτέλεσμα μιας δουλειάς «προσεγγίζει» τις αρχικές σκέψεις;

Ναι, αν δεν υπάρξουν κατά το διάστημα της διαδικασίας σοβαρές παρεκκλίσεις. Πρέπει να έχει τον νου του κάνει γιατί κάλλιστα μπορεί να ξεκινήσει από αλλού και να καταλήξει αλλού.

Στο πρόγραμμα που παρουσιάζετε στην «Αυλαία» ποια είναι τα τραγούδια που «βαραίνουν» περισσότερο;

Στο πρώτο μέρος παίζω τα 10 από τα 14 τραγούδια του νέου δίσκου. Θέλω ν΄ ανανεώσω τη σχέση μου με τον κόσμο που έρχεται να μένει.

Η δυσκολία ενός δημιουργού είναι στην εκτέλεση ή στη σύλληψη;

Είναι η όλη διαδικασία από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι γνωστό στους μουσικούς ότι ένα μέτριο τραγούδι με καλή παραγωγή μπορεί να σταθεί αξιοπρεπώς. Όπως κι ένα καλό τραγούδι μπορεί να χαθεί λόγω κακής ενορχήστρωσης.

Από το 1985 και «Το Τζάμπο» μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει στη μουσική και στη δισκογραφία;
Το ΄85 ήταν μια κομβική χρονιά. Βγήκε το πρώτο «κύμα» των τραγουδοποιών. Αργότερα προστέθηκαν κι άλλοι και δυνάμωσε όλη αυτή η ιστορία. Νομίζω ότι στο δημιουργικό επίπεδο, αυτό είναι που χαρακτηρίζει αυτήν την εποχή.

Οι δικές σας αλλαγές;
Πολλές και τίποτα. Πού μοιάζουν και πού διαφέρουν οι νέοι που ξεκινούν σήμερα και ονειρεύονται καριέρα στη μουσική με τα παιδιά της δικής σας γενιάς;

Εμείς δεν είχαμε σαν πρώτο στόχο την επιτυχία και τα χρήματα. Ήμασταν ονειροπαρμένοι και καταγοητευμένοι από αυτόν καθαυτό τον ήχο και τα λόγια που ακούγαμε στα τραγούδια των προγενέστερων. Έχω την εντύπωση ότι περισσότερο μας επέλεξε αυτή η δουλειά παρά την επιλέξαμε. Αυτό συνεχίζει να συμβαίνει και σήμερα με τους νέους αν και όχι σε όλο το φάσμα της μουσικής παραγωγής.

Γίνατε αυτό που ονειρευόσασταν;

Δεν παρεξέκλινα του στόχου μου. Είναι αλήθεια ότι από πολύ μικρός ήξερα τι ήθελα να κάνω. Αυτό μ΄ έκανε ν΄ αντέξω τις δυσκολίες.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη χαρά
που έχετε ζήσει; (μουσική)
Όταν έπιασα στα χέρια μου ύστερα από αναμονή πολλών χρόνων τον πρώτο μου δίσκο, το «Τζάμπο».

Η μεγαλύτερη απογοήτευση;
Δεν ξέρω αν είναι καλό αλλά έχω την τάση να ξεχνάω τις αιτίες που ήμουν κάποτε απογοητευμένος.

Ο χρόνος πότε γίνεται σύμμαχος και πότε εχθρός για τους καλλιτέχνες;

Όταν μπορεί κανείς και μπαίνει στις εποχές ο χρόνος είναι σύμμαχος. Διαφορετικά σε πετάει έξω ως «παρωχημένο».

Έχετε κάνει όλα όσα θέλατε σε σχέση με τη μουσική;

Χρωστάω έναν οργανικό δίσκο με μουσικές που γράφω από τότε που ξεκίνησα να παίζω κιθάρα. Τα τραγούδια μπορούν σήμερα να είναι παρεμβατικά;

Τα τραγούδια δεν είναι πανάκεια. Μπορούν όμως να βοηθήσουν. Γι΄ αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί τι περνάμε μέσα από αυτά.

Ένα λάθος που σας έχει κοστίσει;

Έχω κάνει πολλές φορές λάθη νομίζοντας πως κάνω το σωστό. Ποιον δίσκο αγοράσατε τελευταία;

Συλλογές των ΄60s. Το μεγαλύτερο κέρδος σας που ασχοληθήκατε με τη μουσική;
Είναι πολύ ανοιχτό το πεδίο της μουσικής. Δεν ξέρεις ποτέ πού θα σε πάει ένα τραγούδι και αυτό μου αρέσει.