Το όνειρο της «μεζονέτας»

Η αναζήτηση στέγης εξακολουθεί να απασχολεί την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό και να τους οδηγεί στα γραφεία των αρμοδίων υπουργών.

Χθες ήταν η σειρά της ΠΑΕ και Ερασιτεχνικής ΑΕΚ να εμφανιστούν διά των προέδρων τους Νίκου Θανόπουλου και Δημήτρη Χατζηχρήστου ενώπιον του υφυπουργού Αθλητισμού Γιάννη Ιωαννίδη και να δηλώσουν «ενωμένοι» προς την κοινή κατευθυντήρια γραμμή, που είναι η ανέγερση του γηπέδου στην περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας.

Η ιστορία που έχει προηγηθεί παραμένει γνωστή σε όλους μας και το φρέσκο νέο είναι ότι στη μετά Ντέμη εποχή ξεχάστηκε η σκέψη για τις παρυφές της Αττικής Οδού, στον χώρο του ΟΔΔΥ, και πλέον η πυξίδα όλων δείχνει τον χώρο του παλαιού γηπέδου.

Η επόμενη είδηση έχει να κάνει με τις ρεαλιστικές φιλοδοξίες που έχουν οι σύλλογοί μας, και μάλιστα αυτοί που διαθέτουν και το ισχυρό brand name, και αφορά τη χωρητικότητα των γηπέδων.

Μετά τον Ολυμπιακό, που επέλεξε το 33.000 θέσεων Καραϊσκάκη, η ΑΕΚ προτιμά τη χωρητικότητα των 30.000 και ο Παναθηναϊκός με το σχέδιο για τον Βοτανικό θέλει να φτάσει στις 40.000.

Γίνεται αντιληπτό ότι τα όνειρα για τις «μεζονέτες της μπάλας» μάς παραπέμπουν σε… θερινές νύχτες, και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις επιπτώσεις της οικονομικής ύφεσης που μας έχει προκύψει αλλά δίνει την αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια και τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας, οι ποδοσφαιρικές εταιρείες ομολογούν ότι δεν μπορούν να συγκεντρώσουν στα γήπεδά τους περισσότερο από 30.000- 40.000 κόσμο, ίσως γιατί έχουν βολευτεί με τις συμφωνίες για τα τηλεοπτικά δικαιώματα και δεν το κρίνουν σκόπιμο να περιμένουν τον πελάτη στο γήπεδο. Πού να μπαίνουν στα έξοδα να συντηρούν τα μεγάλα γήπεδα, όταν το ενδιαφέρον του κόσμου περιορίζεται κυρίως στα παιχνίδια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων και στα πέντε καλά ματς της Σούπερ Λίγκας.

Για τα υπόλοιπα, δεν γεννάται ζήτημα, αφού έτσι κι αλλιώς η (όχι και τόσο καλή) νοοτροπία του φίλουοπαδού τον θέλει να εγκαταλείπει τον καναπέ μόνο όταν η ομάδα του νικάει και διεκδικεί τα τρόπαια. Τις ήττες δεν θέλει να τις βλέπει κανείς, αλλά υπάρχουν κι αυτές μέσα στο παιχνίδι, ενώ είναι και το άλλο: ο κόσμος για να πάει στο γήπεδο θέλει να τον μαγνητίσουν και οι παίκτες- ονόματα που θα του προκαλέσουν το ενδιαφέρον. Να δει μπάλα και όχι να ασχολείται μόνο και μόνο με την υπόδειξη του διαιτητή ή των βοηθών του, για τις αποφάσεις των οποίων δεν υπάρχει και το… ριπλέι στην εξέδρα.

Ούτε και μπορεί να ρισκάρει τη σωματική του ακεραιότητα με τα τόσα κρούσματα βίας που εξακολουθούν να επαναλαμβάνονται με ανησυχητική συχνότητα και χωρίς κανείς να μπορεί να δώσει τη λύση σε αυτό το σοβαρό πρόβλημα.

ΚΑΙ Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ Θοδωρής Ζαγοράκης μπορεί να μοίρασε χθες ευθύνες σε όλους τους άλλους για τα όσα συνέβησαν στον πρόσφατο αγώνα ΠΑΟΚ- Ολυμπιακού στην Τούμπα αλλά ξέχασε τον εαυτό του. Δεν μπορεί οι ηγέτες των συλλόγων να μην φταίνε ποτέ και για τίποτα. Εκτός και αν μας αρέσει η… ιδέα να μειώσουμε όλο και περισσότερο τις χωρητικότητες των γηπέδων. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος να βγούμε από τη δύσκολη θέση…