«Μισώ να μου αλλάζουν έστω και μία λέξη»

«Από όλους όσοι δούλεψαν στην προεκλογική εκστρατεία του Νικολά Σαρκοζί, ορισμένους τους αγνόησα ενώ άλλους τους πρόβαλα περισσότερο. Με αυτή την έννοια ενήργησα σαν μυθιστοριογράφος περισσότερο παρά σαν χρονικογράφος», λέει η Γιασμίνα Ρεζά στην εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», μιλώντας για το βιβλίο της «L΄Αube le soir ou la nuit paru». Ο Σαρκοζί είχε πει «ναι» στο αίτημά της να καταγράψει την εκστρατεία του, δεν συμφώνησε όμως αναγκαστικά με όλα όσα έγραψε μετά. «Εκείνο το διάστημα έζησα από κοντά την προεκλογική καμπάνια σαν ένα καθημερινό έργο της Κομέντια ντελ Άρτε που αργότερα κόλλησα στο χαρτί. Όλα είναι μυθοπλασία σε αυτό το βιβλίο».

Το οποίο μεταφράστηκε και σε άλλες γλώσσες.

Ο αμερικανικός Τύπος έγραψε πως το βιβλίο της Ρεζά ήταν το καλύτερο που αφορούσε την εκστρατεία των…

αμερικανικών προεδρικών εκλογών:

«Ήταν το 2006 και σε αυτό το ταξίδι ο Σαρκοζί είδε τον ΜακΚέιν, τον Μπους, την Κοντολίζα Ράις. Παραβρέθηκα μόνο στη συνάντησή του με τον Ομπάμα. Εκείνη την εποχή ήταν ο λιγότερο σημαντικός από τους τέσσερις», εξηγεί η Ρεζά και περιγράφει σχετικά: «Κάθησαν ο ένας απέναντι στον άλλον. Δύο άνδρες, που προορίζονται κάποια μέρα να προεδρεύσουν στη χώρα τους».

Θεατρική συγγραφέας έργα της οποίας έχουν κατ΄ επανάληψη παιχτεί και στην Ελλάδα-λ.χ. το «Αρτ» ανέβηκε από τον Σταμάτη Φασουλή αλλά και από τον Γιώργο Βούρο- η 49χρονη Ρεζά, δοκιμάζει τον εαυτό της, πέρα από το θεατρικό έργο και το μυθιστόρημα, και στον κινηματογράφο.

Ξεκινάει γυρίσματα αυτή τη στιγμή, και το μόνο, ίσως, που την απασχολεί είναι τι θα συμβεί στο σενάριό της: «Η διδασκαλία των ηθοποιών στο θέατρο και τον κινηματογράφο γίνεται με τον ίδιο τρόπο. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Το σενάριο όμως είναι ένα κινούμενο αντικείμενο», λέει. «Στο θέατρο, μισώ να μου αλλάζουν έστω και μία λέξη από τα κείμενά μου», λέει. Κείμενα που έφτασαν να θριαμβεύσουν και στο Μπρόντγουεϊ που έπαιζε κάποια στιγμή για αρκετές εβδομάδες δύο παραστάσεις της την ημέρα. «Το μυθιστόρημα μου χάρισε την έκφραση της ελευθερίας. Ενώ από το θέατρο παίρνω χαρές πιο “ζωηρές”. Όπως το αποθεωτικό χειροκρότημα ή τις τελετές απονομής βραβείων σε όλον τον κόσμο». Κι εννοεί τα βραβεία Λόρενς Ολίβιε από την Αγγλία και το Τόνι από την Αμερική, με τα οποία έχει διακριθεί. «Είναι πιο διασκεδαστικά και πιο ελαφρά από τα λογοτεχνικά βραβεία. Η απονομή τους είναι αφορμή για γιορτή. Βάζουμε ένα όμορφο φόρεμα και συμμετέχουμε στο θέαμα».