ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Εξαφάνισε τα ελλείμματα η κυβέρνηση Κόπερφιλντ

Το καταγγέλλω. Μας ζηλεύουν. Για να είμαι ειλικρινής το έχω καταλάβει από καιρό. Το βλέπεις, παιδί μου, στο μάτι τού κάθε ξένου που σε ρωτάει από πού είσαι. Του απαντάς «Ελλάδα» και αμέσως σκοτεινιάζει. Το μάτι του παίρνει εκείνο το χρώμα του ουρανού που είναι στο παρά ένα να ξεφορτώσει σε καταιγίδα τα σύννεφα που σέρνει πάνω του.

«Έλληνας, ε;». Ε ναι, Έλληνας. Πειράζει; Αυτόν πολύ. Γιατί την ώρα που εκείνος ο Γερμανός, ο Βέλγος, ο Ολλανδός, ο Άγγλος είναι στη δουλειά, ο Ελληνάρας δεν έχει ακόμη ανοίξει το μάτι. Την ώρα που ο άλλος είναι στο φουλ της παραγωγικής διαδικασίας, ο πατριώτης μπαίνει στο αμάξι για να πάει στη δουλειά (και απορείς εσύ μετά πώς γίνεται στις 10 το πρωί να γίνεται της κολάσεως στους δρόμους- να γιατί), κατά τις 11 έχει καφέ και τσιγάρο, θα δουλέψει κάνα δίωρο ώς τη 1.00, άντε το πολύ 1.30, και από εκεί και πέρα θα αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την ώρα που θα φύγει. Επιστροφή στο σπίτι, 2.30 αυστηρά, φαγητό, ύπνο καμιά ώρα, και κατά τις 5 καφετέρια για φραπέ γλυκό με γάλα!

Νομίζουν ότι θα στρώσουμε
Πεντέμισι η ώρα έχει κάνει ήδη ένα πακέτο τσιγάρα, μιλάει συνέχεια στο κινητό και στα διαλείμματα κάνει κριτική με τους κολλητούς στον Τεν Κάτε «πώς την έστησε ρε την ομάδα έτσι και χάσαμε από τους κιτρινιάρηδες τους Ισπανούς;». Πεντέμισι η ώρα που σχολνάνε οι φάμπρικες στην Ευρώπη εκείνος κάνει ήδη σχέδια για το βράδυ«πάμε ρε κάνα μπαράκι για ποτό, γιατί αυτή η κρίση δεν αντέχεται με τίποτε». Τα βλέπουν αυτά στην Ευρώπη, που χειμώνα καιρό 5.30 με 6.00 νυχτώνει και μετά περνάει το «θηρίο» και τους μαζεύει όλους από τους δρόμους και τρελαίνονται. Σου λέει, αυτοί άμα περνάνε έτσι μέσα στο καταχείμωνο, όταν θα ΄ρθει δηλαδή το καλοκαίρι τι θα κάνουν; Πάνω εκεί, την ώρα αυτού του συλλογισμού είναι που γίνεται το κακό! Διότι αδυνατώντας να πιάσουν το νόημα του «πώς γίνεται», νομίζουν ότι αν επιβάλουν μέτρα, θα στρώσουμε. Ή- κούνια που τους κούναγε- θα μας στρώσουν! Παιδιά χαλαρώστε, «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει»- το είπαν και κάτι πρόγονοι, πριν καν εμφανιστεί στη ζωή μας ο Αλμούνια και τα παλικάρια του.

Οι άνθρωποι γύριζαν από κηδεία…
Αλλά, παιδί μου, δεν έχουμε κυβέρνηση. Δεν έχουμε κυβέρνηση που να «παίζει» το μυαλό της. Οι άνθρωποι είναι ημιυπαίθριοι σε όλα τους. Τους έβλεπα τις προάλλες να κατεβαίνουν τις σκάλες του Μαξίμου τα μέλη της Κυβερνητικής Επιτροπής- Σουφλιάς, Παπαθανασίου, Χατζηδάκης, όλοι φίλοι δεν λέω- και αισθανόμουν ότι οι άνθρωποι γύριζαν από κηδεία. Τον έκλαψαν τον μακαρίτη και μετά τον συνόδευσαν εκεί όπου κάποια στιγμή θα οδηγηθούμε όλοι. Τι φάτσες. Μανιάτισσες μοιρολογίστρες να ήταν, αποκλείεται να πετύχαιναν να αποτυπώσουν τόση θλίψη. Τόσο στεναγμό και τόση πίκρα. Να τους πάρω και τους τρεις να τους δώσω στο Μega, να πρωταγωνιστήσουν στο σίριαλ «Ζω ένα δράμα» να σκίσει- όχι σαν το άλλο που πήγε άπατο. Ενώ αν είχαν φαντασία, θα έβγαιναν χαρούμενοι, θα έδειχναν ευτυχισμένοι, ανέμελοι. Διότι τι έγινε; Μας έβαλαν στην επιτήρηση. Ε, και; Πρώτη φορά είναι; Κάνε μια φαντεζί πολιτική. Σκέψου κάτι που θα γεμίσει αισιοδοξία τον λαό…

Πακέτο που μας χρειάζεται!
Πες, ας πούμε, ότι επειδή εμείς δεν είμαστε άκαρδοι, αλλά σκεφτόμαστε τους φουκαριάρηδες τους Αμερικάνους και τους Γάλλους που θα μείνουν άνεργοι επειδή κλείνουν η μία μετά την άλλη οι αυτοκινητοβιομηχανίες τους, αποφασίσαμε να πάρουμε γενναία μέτρα στήριξης των οικονομιών των φίλων χωρών που δοκιμάζονται. Δίνω ένα πρώτο πακέτο- γιατί δηλαδή, οι πολιτικοί που ανακοινώνουν κατά καιρούς διάφορα πακέτα, καλύτεροι είναι; Έχουμε και λέμε:

Μέτρο πρώτο: κάθε Έλληνας που αγοράζει καινούργιο αυτοκίνητο θα παίρνει κι άλλο ένα δωρεάν με επιχορήγηση του ελληνικού κράτους.

Μέτρο δεύτερο: κάθε Έλληνας που διαθέτει αυτοκίνητο άνω των τριών ετών υποχρεούται να το πάει για ανακύκλωση, προκειμένου να πάρει καινούργιο με ευνοϊκούς όρους και με επιχορήγηση 50% από το Ελληνικό Δημόσιο.

Μέτρο τρίτο: κάθε Έλληνας άνω των 18 ετών που έχει δικαίωμα ψήφου υποχρεούται να αγοράσει αυτοκίνητο αμερικανικής ή γαλλικής προέλευσης (γερμανικής δεν παίζει λόγω Μέρκελ- εκεί, στα γόνατα να μείνει η άτιμη να παρακαλάει τον Κώστα τον κατάλληλο να τη δεχτεί).

Μέτρο τέταρτο: κάθε Έλληνας που έχει μόνο ένα σπίτι για πρώτη κατοικία, εξοχικό σε νησί, σπίτι στο χωριό, υποχρεωτικά αγοράζει σπίτι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και βεβαίως στην ευρωζώνη με εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, προκειμένου να στηριχτεί ο κατασκευαστικός τομέας στις χώρες αυτές που έχει πληγεί καίρια από την ύφεση.

Θέλετε κι άλλα; Έχω, αλλά δεν θα φάω τον χρόνο μου αραδιάζοντας πακέτα εδώ. Άλλωστε δεν είμαι εγώ στην Κυβερνητική Επιτροπή. Ο Σουφλιάς, ο Παπαθανασίου, ο Χατζηδάκης, ο Άρης και τα άλλα παιδιά είναι. Με τη γνωστή επιτυχία, όπως όλοι ξέρουμε… Έρχεται η φοροκαταιγίδα
Για έναν περίεργο λόγο, που αδυνατώ να κατανοήσω, στην Κυβερνητική Επιτροπή, δεν έχει ανακοινωθεί ότι μετέχει ο μάγος Δαβίδ Κόπερφιλντ, ο οποίος έχει την ικανότητα να εξαφανίζει πράγματα- από αγάλματα, μέχρι αυτοκίνητα, πολυκατοικίες, την πεθερά σου, κ.λπ. Καταγγέλλω τον Καραμανλή γι΄ αυτή την εσκεμμένη παράλειψη και αποκαλύπτω ότι το άτομο αυτό, ο Κόπερφιλντ, είναι αυτός που έχει εξαφανίσει από τα μάτια μας το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Δεν ακούσατε που η κυβέρνηση δηλώνει πως δεν θα αυξήσει τον ΦΠΑ ούτε θα επιβάλει νέους φόρους, προκειμένου να μαζέψει λεφτά; Αν υπήρχε το πρόβλημα προφανώς θα έκανε ό,τι κάνουν όλοι. Άρα; Δεν υπάρχει πρόβλημα. Το εξαφάνισε ο Δαβίδτον οποίο παρεμπιπτόντως μισώ απεριόριστα διότι, όπως είναι γνωστό, είχε πλανέψει την Κλόντια Σίφερ.

Το κακό με τους μάγους, όμως, είναι πως όσα κάνουν ύστερα από λίγο αποκαλύπτονται. Βγαίνουν στο φως. Ως εκ τούτου, μη χαίρεστε, ώς τις ευρωεκλογές θα κρατήσει το θαύμα. Μετά θα έρθει η καταιγίδα των μέτρων. Κι όποιος αντέξει.


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Όαση ευημερίας σε έναν κόσμο που διαλύεται

Μου το λένε και δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω. Ο καταλληλότερος πρωθυπουργός είναι τόσο βέβαιος για τον εαυτό του όσο και μια καλαμιά στον κάμπο- τι είπε πάλι ο ποιητής- στο μέσο μιας μεγάλης θύελλας. Είναι επίσης- μου τον περιγράφουν δηλαδή- και τόσο βαρύθυμος που δύσκολα μιλιέται. Μόνο τον Αντώναρο (λέει ο Αντώναρος δηλαδή) βλέπει κάθε πρωί, διαβάζουν μαζί τις εφημερίδες (και μένα, και μένα), συζητάνε και για τον Παναθηναϊκό που πάει χάλια και μετά εκεί κατά τις 11 τελειώνει η σεμνή τελετή κι ο καταλληλότερος Κώστας κάνει το ένα και μοναδικό ραντεβού της ημέρας. Α, όλα κι όλα.

Μπορεί η χώρα να περνάει τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων χρόνων, αλλά ο άνθρωπός μας δεν θα χαλάσει και τη ζαχαρένια του εδώ που τα λέμε. Μια συνάντηση με υπουργό την ημέρα κι αυτό είναι. Μετά στο σπίτι, κατάκοπος. Θα μου πεις, άμα το προηγούμενο διάστημα δεν έκανες ούτε αυτό, το να βλέπεις τον Χατζηδάκη ή τον Στυλιανίδη, έστω και για μια φορά, είναι κούραση μεγάλη. Τέλος πάντων. Αυτά να τα βλέπουν στην Ευρώπη που οι πρωθυπουργοί από το πρωί ώς το βράδυ είναι με τον διοικητή της κεντρικής τους τράπεζας και τον υπουργό Οικονομικών. Μόνο μαζί δεν κοιμούνται. Κουβεντιάζουν όλη την ημέρα για το πώς θα βρουν λύσεις. Εδώ ο δικός μας, που διοικεί τον επίγειο παράδεισο, τη μοναδική όαση ευημερίας σε έναν κόσμο που διαλύεται, μια συνάντηση την ημέρα και πολύ είναι.