[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αυτοεγκλωβιζόμαστε!

Άκουσα τη στιχομυθία μεταξύ γυναικών σε φιλικό σπίτι, παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας. Η σαραντάχρονηπου αφηγούνταν- είχε χτυπήσει προ ημερών το πόδι της και τη μετέφεραν στο νοσοκομείο.

«Και να με ρωτάνε συνέχεια οι γιατροί, ο ένας μετά τον άλλο, πόσων χρόνων είμαι», έλεγε.

«Και να προσπαθώ να αποφύγω την απάντηση και αυτοί, δωσ΄ του πάλι, να με ξαναρωτάνε»! Την ίδια σκηνή είχα ζήσει πρόσφατα με αγαπημένη υπέργηρη συγγενή, που παρά την κακή κατάσταση της υγείας της, όταν τη ρώτησε ο γιατρός στα Επείγοντα πόσων χρόνων είναι, του απάντησε τσαχπίνικα: «Πόσο φαίνομαι;»…. Κατά σύμπτωση, την επομένη της Παγκόσμιας Ημέρας, κοιτώντας αργά το βράδυ την αγαπημένη μου σειρά «Sex and Τhe City», παρακολουθώ την τριανταπεντάχρονη και αξιόλογη Σαρλότ να κάνει ολόκληρο αγώνα για να κρύψει την ηλικία της στο αρκετά νεώτερο φλερτ της. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, εάν εμείς οι ίδιες οι γυναίκες συνεχίζουμε να κουβαλάμε τις αλυσίδες μας- ακόμα και οι πολύ νέες- και αυτοεγκλωβιζόμαστε στα κλισέ που μας έχουν φτιάξει εδώ και αιώνες.

Διστάζουμε να πούμε την ηλικία μας, δεν τολμάμε να πούμε τη λέξη «χωρισμένη», τρέμουμε τα σχόλια των άλλων. Η εικοσιτριάχρονη κόρη μιας φίλης βρίσκεται τον τελευταίο μήνα σε διάσταση με τον άνδρα της, επειδή ανακάλυψε ότι την απατούσε. Έχει επιβάλει, λοιπόν, σιωπή Καμόρας σε ολόκληρη την οικογένεια για το γεγονός, γιατί «ντρέπεται τον κόσμο» ή γιατί πιστεύει ότι η ίδια «έφταιγε» για την απιστία του συντρόφου της.

Δεν είναι εύκολο. Φτάνει, όμως, να κάνεις την αρχή. Να πεις για πρώτη φορά δυνατά την ηλικία σου ή να μιλήσεις με αξιοπρέπεια για το πρόβλημα με τον σύντροφό σου. Έτσι, απλώς για να κερδίσεις τον αυτοσεβασμό σου, να νιώσεις ότι έχεις τον έλεγχο της ζωής σου. Κανείς δεν μας χάρισε ουσιαστικά τίποτα- ούτε θα το κάνει τώρα. Voila, mesdames! Και Χρόνια μας Πολλά- κάθε μέρα και όχι μόνο στις 8 του Μάρτη!