Γνώμη

Ο στίβος σε κρίση
του , Γιώργου Ρουσάκη

Το ότι ο ελληνικός στίβος επιστρέφει στην προ ΄92 εποχή, που έβλεπε δύσκολα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, είναι υπεράνω πάσης αμφιβολίας μετά και το ευρωπαϊκό κλειστού.

Με εξαίρεση πάντως την αποτυχία Τσάτουμα, η εμφάνιση ήταν ελπιδοφόρα. Επιτυχίες υπήρξαν η 6η θέση Κώστα Μπανιώτη στο ύψος με ατομικό ρεκόρ (2μ.29), η πρόκριση της 20χρονης Βούλας Παπαχρήστου στον τελικό του τριπλούν με εντυπωσιακό ατομικό ρεκόρ (14μ.47) και η πρόκριση στα ημιτελικά των 60μ. εμπ. του επίσης νεαρού Κώστα Δουβαλίδη.

Δεν είναι εύκολο να ανεβαίνει κανείς όποτε θέλει στο ευρωπαϊκό βάθρο. Απόντων Δεβετζή- Ιακωβάκη, είναι φανερό ότι λείπει το βάθος. Ο Τσάτουμας μπορούσε. Όμως είδαμε στο Τορίνο δεκάδες αστέρια (Βλάσιτς, Μπορίσοφ κ.ά.) να αποτυγχάνουν. Ας μη τα δραματοποιούμε.

Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν διαθέτει την υποδομή ώστε να έχει σε μόνιμη βάση πέντε- έξι πρωταγωνιστές στη διεθνή σκηνή.

Το χειρότερο είναι ότι χωρίς επιτυχίες και λόγω κάποιων θετικών δειγμάτων ντόπινγκ έχει απαξιωθεί πλήρως ο στίβος (μόνο) στην Ελλάδα. Το κράτος δίνει πολύ λιγότερα, οι χορηγοί εξαφανίζονται, ο κόσμος δεν πάει στα στάδια ούτε σε μίτινγκ πολλών αστέρων. Έτσι πώς θα (ξανα)έλθουν οι επιτυχίες;