Το Πνεύμα του Τόνου

Χαβαλέ ολέ
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Και να είχε κανείς απορίες για τα ιδεολογικά κίνητρα (τρομάρα τους) των διαφόρων κουκουλοφόρων ή μασκοφόρων καταστροφέων, τα πρόσφατα πυρομανή τους κατορθώματα στον σταθμό του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου στην Κηφισιά, δεν αφήνουν πια καμιά δικαιολογία. Αφού ταξίδεψαν οι μασκαράδες (με ή χωρίς εισαγωγικά) με την αμαξοστοιχία μεταμεσονύχτια και έφτασαν στο τέρμα, έβγαλαν- αντί για τις σερπαντίνες και τα κομφετί- τους λοστούς και τις μολότοφ και έσπασαν, τσάκισαν και έκαψαν τρία βαγόνια. Τι, σκάφη αναψυχής νεόπλουτων; Μονοπλάνα, υδροπλάνα μεγαλοκαρχαριών, λιμουζίνες πολυτελείας μεγαλόσχημων; Όχι. Λαϊκά βαγόνια, το φθηνότερο μέσο μεταφοράς εργατών, υπαλλήλων, μεταναστών, ανέργων και ανέστιων. Όχι βέβαια ότι θα δικαιολογούσε κανείς όποια καταστροφή της ιδιωτικής περιουσίας ή της δημόσιας. Αλλά τουλάχιστον το πράγμα, αν συνέβαινε, θα είχε κάποιον ιδεολογικό πυρήνα σκέψης και δράσης. Όχι. Εδώ πρόκειται κυριολεκτικά για αυτιστική καταστροφική μανία τύπου χαβαλέ. Βία για τη βία. Και, δυστυχώς, ούτε προλαμβάνεται ούτε αντιμετωπίζεται. Ούτε καταστέλλεται εύκολα. Να υποθέσω μάλιστα πως η μεταμεσονύχτια αποβίβαση των πυρολατρών σημειολογικά παραπέμπει και σε κατοίκους του εκλεκτού προαστίου;