Δίκτυο

Άρωμα ανθρωπιάς
Π.Κ.

Μα πώς είναι δυνατόν! Τέτοια ομορφιά, τέτοια τέχνη και να μας την κρατούν κρυμμένη επί τόσα χρόνια, σε απρόσιτες αποθήκες. Γενιές ολόκληρες Ελλήνων και εκατομμύρια ξένων επισκεπτών που πέρασαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τις αίθουσες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, δεν είχαν δικαίωμα να γευθούν την «κρέμα» της αρχαιότητας- και κάθε κοινωνίας- που δεν είναι άλλη από τα κοσμήματα και τα κομψά «μπιμπελό» της, τα περιττά, τα στολίδια της ζωής. Αγκώσαμε με τα τόσα πέτρινα αγάλματα, τα ακρωτηριασμένα και τις αίθουσες με τις επιτύμβιες στήλες, που δίνουν την εντύπωση ότι η αρχαιότητα είναι ένα απέραντο νεκροταφείο. Δροσερό αεράκι ζωής, κομψότητας, λεπτότητας, φαντασίας φυσάει τώρα στις αίθουσες του άνω ορόφου, όπου συνωστίζονται τα 2.500 αγγεία και μικροαντικείμενα των άγνωστων μέχρι τώρα συλλογών, τα οποία αντιπροσωπεύουν τον κρίκο που έλειπε σαν χάδι της μνήμης στον καθημερινό άνθρωπο. Κανονικά, σειρά θα είχαν τώρα οι αίθουσες με τα εργαλεία, την τεχνολογία, τα όπλα, τα πρόσωπα, τις μορφές της ιστορίας, της σκέψης, το Μουσείο όμως δεν έχει άλλους χώρους. Μόνο με την υπόγεια επέκτασή του υπάρχει ελπίδα για κάποια επόμενη γενιά. Διότι, αν ο αρχαιολογικός χρόνος κυλάει πολύ αργά, ο χρόνος του βίου των πολιτικών- υπουργών Πολιτισμού- είναι πολύ σύντομος. Από το 2004 κ.έ. είχαμε: Κώστα Καραμανλή, Πέτρο Τατούλη, Γιώργο Βουλγαράκη, Μιχάλη Λιάπη και τώρα Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος επανέλαβε την υπόσχεση για την επέκταση του Μουσείου.


Η Μικρασία συγκινεί πάντα
Μ.Π.

«Το θέμα είναι για τους περισσότερους, δίκαια ή άδικα παραχρονισμένο και ξεχασμένο, και μάλλον δεν συγκινεί πια», γράφει ο γιατρός Γιώργος Πολυκράτης στον πρόλογο του ποιητικού του βιβλίου «Γη Λαλέουσα» (Εκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος). Το ίδιο του το κείμενο τον διαψεύδει. Το μακροσκελές ποίημά του- έκτασης περίπου πενήντα σελίδων- για τη Μικρασία, τη γη του πατέρα του που γεννήθηκε στα Βουρλά, διαπνέεται από το πάθος κάποιου που όχι μόνο δεν ξεχνά, αλλά που η μνήμη του βράζει. Τα μικρασιατικά θέματα, ας μείνει ήσυχος ο ποιητής, όχι μόνο δεν έχουν πάψει να συγκινούν αλλά γνώρισαν τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη έκρηξη ενδιαφέροντος. Απόδειξη τα πολλά μυθιστορήματα που έσπασαν ρεκόρ πωλήσεων- ποιος δεν θυμάται τα 350.000 αντίτυπα του βιβλίου «Μάγισσες της Σμύρνης»- αλλά και ταινίες, όπως η «Πολίτικη κουζίνα», που έφερε εκατοντάδες χιλιάδες θεατές στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Και ίσως αυτό οφείλεται στη δεύτερη και την τρίτη γενιά των προσφύγων, που καταπίνουν με ακόρεστη δίψα οτιδήποτε μπορεί να τους δώσει καινούργιες εικόνες για τις ρίζες τους- για τους τόπους που μόνο εξ ακοής γνωρίζουν. «Αιώνιες ακτές/ τονισμένες μ΄ απαλή μουσική στις κουφάλες, στην άμμο, στα φύκια…/ Τι κι αν φύγαν σπασμένα τα καΐκια;/ Η ψυχή σπαρταράει εκεί».


Η «τρύπα» παραμένει
Β.Χ.

Ήταν κι ο πολυαναμενόμενος «Βασιλιάς Ληρ», ήταν κι ο «Ματωμένος γάμος» που πήραν δεκαήμερες αναβολές για τις πρεμιέρες τους, ήταν οι 100 και πλέον προγραμματισμένες παραστάσεις που ματαιώθηκαν, ήταν και οι περί τις 100.000 ευρώ που χάθηκαν από τα εισιτήρια των παραστάσεων που δεν έγιναν, ήταν και ο νέος υπουργός, ήταν και οι «παλιοί» εργαζόμενοι και συνδικαλιστές που δεν υποχωρούσαν, ε, τελικά, δόθηκε η πολυσυζητημένη πρόσθετη επιχορήγηση των 450.000 ευρώ από το ΥΠΠΟ και επικράτησε η εργασιακή ειρήνη στο πολύπαθο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Οι διεκδικούμενες αυξήσεις δόθηκαν, οι ηθοποιοί επέστρεψαν στη σκηνή, οι πρεμιέρες θα πραγματοποιηθούν με μικρή καθυστέρηση, η «τρύπα» όμως των 2,5 εκατ. ευρώ του ελλείμματος παραμένει. Ακολουθεί διάλειμμα απεργιακών κινητοποιήσεων ολίγων… μηνών. Του χρόνου θα ανεβεί και πάλι το ίδιο έργο…