[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εθνική αναισθησία

Την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, είδα την Ελλάδα του 2009 κατάματα. Αφορμή ένα μαύρο διπλοπαρκαρισμένο τζιπ που έκλεινε το αυτοκίνητό μου για μιάμιση ολόκληρη ώρα και ανέτρεψε όλο το πρόγραμμά μου, χωρίς βεβαίως ο οδηγός του να χολοσκάσει.

Ας τα πάρω όμως από την αρχή: Παρκάρω κανονικά σε εμπορική λεωφόρο αθηναϊκού προαστίου για να τακτοποιήσω μια δουλειά. Όταν γυρνώ βιαστική, για να φύγω για επαγγελματικό ραντεβού, βρίσκω να είμαι πολιορκημένη από ένα τεράστιο αρχοντοτζίπ με τα αλάρμ να αναβοσβήνουν.

Περιμένω λίγη ώρα. Τίποτα. Κορνάρω μερικές φορές – κάτι που απεχθάνομαι- μήπως ξυπνήσει ο οδηγός από τον καταναλωτικό του λήθαργο και θυμηθεί το παρκαρισμένο όχημα. Τίποτα. Αρχίζω να παίρνω βόλτα τα γύρω μαγαζιά ρωτώντας, ζητώ από τα πολυκαταστήματα να ανακοινώσουν τον αριθμό από τα μεγάφωνα.

Απολύτως τίποτα- και περίμενα ήδη μισή ώρα. Αποφασίζω να πάρω το 100. Με «διαβεβαιώνουν» ότι «έρχονται». Άλλη μισή ώρα μετά- και ενώ το τζιπ έπαιζε ακόμα με τα φωτάκια του κοροϊδεύοντας κάθε κανόνα αυτής της πόλης- ξαναπαίρνω θυμωμένη την Τροχαία. Αυτή τη φορά μού απαντούν ότι έχουν «μεγάλο φόρτο» και δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το περιπολικό. Ο μόνος άνθρωπος από όσους- μαγαζάτορες, περαστικούς, άλλους οδηγούς- συγκινείται με το πρόβλημά μου είναι μια πωλήτρια, που από την προφορά της καταλαβαίνω ότι είναι μετανάστρια. Προθυμοποιείται να με βοηθήσει να βγω ανορθόδοξα στον δρόμο, ανεβαίνοντας λοξά στο πεζοδρόμιο με την καθοδήγησή της και κάνοντας μετά όπισθεν. Απελπισμένη, πείθομαι να δοκιμάσω. Λίγα λεπτά μετά, βλέπω μπροστά μου έναν έξαλλο σαραντάρη καταστηματάρχη, ιδιοκτήτη μιας μαύρης Μπε-Εμ-Βε που ήταν παρκαρισμένη ακριβώς πίσω μου, ο οποίος με έβριζε, γιατί ο προφυλακτήρας μου είχε αγγίξει τον δικό του! Όταν του εξήγησα την κατάσταση, η καθαρά νεοελληνική αντίδρασή του ήταν: «Και τι με νοιάζει εμένα;»… Ακολουθεί λοιπόν ο διαπληκτισμός με τον τζέντλεμαν νούμερο δύο- με νούμερο ένα τον οδηγό του τζιπ που εξακολουθούσε να είναι άφαντος- και η ώρα είχε πάει αισίως οκτώ. Είχα χάσει πια το ραντεβού μου, αλλά και τη διάθεση για οτιδήποτε. Κατάφερα τελικά με περίτεχνες μανούβρες να βγω στον δρόμο και να φύγω- αφού είχε προηγηθεί ένα ακόμα άκαρπο τηλεφώνημα στο 100- αφήνοντας πίσω μου το τζιπ-φάντασμα να διαλαλεί την εθνική αναισθησία και γαϊδουριά, αλλά και την κρατική αδιαφορία για τον πολίτη.