Ένα πλεκτό κύμα 15 μ. μας «απειλεί»

«Αν το έργο σου δεν αντανακλά την καθημερινότητα που βιώνεις, είναι αυτιστικό» λέει στα «ΝΕΑ» ο εικαστικός Αλέξανδρος Ψυχούλης που αφήνει το τεράστιο (εργόχειρο) κύμα του να αφρίσει στο ταβάνι μιας γκαλερί
Oλόμαυρο. Απειλητικό. Φτάνει τα 15 μ. μήκος. Ένα κύμα που θα το ζήλευαν οι παθιασμένοι σέρφερ. Κύμα που όπως σκάει, βρίσκει στο ταβάνι. Και μένει ακίνητο. Παγωμένο. Για να φτιαχτεί χρειάστηκαν 37 χιλιόμετρα από κορδόνι. Έξι μήνες. Και εντατική δουλειά εννέα ανθρώπων. Είναι η νέα εικαστική εγκατάσταση του Αλέξανδρου Ψυχούλη: ένα κύμα- εργόχειρο (15Χ5 μ.) που θα «πλημμυρίσει» την γκαλερί a. antonopoulou. art.

Γιατί να «φουσκώσει» ένα κύμα στην καρδιά του Ψυρή;

Όλα άρχισαν όταν πληροφορήθηκα πως σε μια άσκηση ετοιμότητας- προστασίας από το τσουνάμι- στη Χαβάη, ενώ όλοι κινήθηκαν προς τα ψηλότερα μέρη, 50 σέρφερ κατέβηκαν στην παραλία περιμένοντας την υπέρτατη ηδονή του μεγάλου κύματος. Κι ας έλεγαν οι ειδικοί πως σε περίπτωση που γινόταν τσουνάμι, ήταν χαμένοι από χέρι. Συνειδητοποίησα λοιπόν πως υπάρχουν πάντα δύο όψεις για να αντιληφθείς κάτι. Ό,τι για κάποιους είναι καταστροφή, για κάποιους άλλους που ξέρουν να το διαχειριστούν είναι ευεργετικό. Το έργο αυτό λοιπόν είναι παιδί της οικονομικής κρίσης, που ανεξαρτήτως αν είναι αληθινή ή τέχνασμα του κεφαλαίου εις βάρος των εργαζομένων, μας έχει επηρεάσει όλους δυσμενώς. Και ενώ όλοι νιώθουμε μια κατάθλιψη για το μέλλον, διαπιστώνουμε πως όλο αυτό έχει ευεργετική επίδραση. Σκεφτόμαστε πλέον το απαραίτητο. Επαναδιαπραγματευόμαστε την υπερκαταναλωτική μας αλήθεια. Κάνουμε ένα βήμα πίσω για να δούμε τα πράγματα ξεκάθαρα και αναζητούμε το μέτρο.

Ο εικαστικός δημιουργός και επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας δεν έμεινε ανεπηρέαστος ούτε από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου για να φτιάξει το κύμα του. «Έγινα καθηγητής όταν συνειδητοποίησα ότι η ωρίμασή μου ήταν εις βάρος της οργής μου. Επιδίωξα ιδιοτελώς λοιπόν επαφή με το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας ώστε να υποκλέψω την οργή τους, αλλά αποδείχθηκε πλάνη για μια δεκαετία. Είχα καταλήξει λοιπόν πως μία σειρά γεγονότων είχε αφαιρέσει από τους νέους τη δυνατότητα της αυτοοργάνωσης και της αντίδρασης. Και εκείνοι ήρθαν να μας διαψεύσουν. Αυτοοργανώθηκαν ξε

ΙΝFΟ

Από 11 Μαρτίου στην γκαλερί a. antonopoulou. art. (Αριστοφάνους 20, τηλ. 210-32.14.994). Έως 29 Απριλίου.

περνώντας τα κόμματα για να ξεσηκωθούν ενάντια στην πίεση που βιώνουν άσκοπα, καθώς ξέρουν πως δεν έχουν προοπτική».

Το κύμα καταγράφει την πραγματικότητα ή είναι έργο- διαμαρτυρία;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Είναι μια δήλωση και μια πρόταση για να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα. Και η αλλαγή αρχίζει από τον τρόπο θέασης του έργου. Δεν θα γίνουν λοιπόν εγκαίνια. Θα υποδυθώ τον ρόλο του τελειομανούς- με τον οποίο είμαι χρόνια σε ρήξη- και θα επιμείνω στην τελετουργία της θέασης, δίνοντας βαρύτητα στο πριν και το μετά τη θέαση του έργου.

Πρόκειται για πολιτικό έργο;
Σαφέστατα. Το μήνυμα που θέλει να δώσει είναι πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε με γενναιότητα το καθετί, ακόμη και αν απειλεί να μας καταστρέψει. Η ιδέα αυτή συναντά και τη δική μου διάθεση να καταθέσω ένα μνημειακό έργο αυτή τη στιγμή της οικονομικής κρίσης, αντί να επιλέξω την εύκολη λύση των μικρών ευπώλητων έργων.

Δεν φοβάστε πως μπορεί να κατηγορηθείτε για εκμετάλλευση των γεγονότων;

Δεν μπορείς να κάνεις ένα έργο και να μην αντανακλά την καθημερινότητα που βιώνεις. Αν δεν το κάνεις, το έργο είναι αυτιστικό. Από την άλλη, δεν μιλάει μόνο για τα γεγονότα του Δεκεμβρίου και την οικονομική κρίση. Αν αναφερόταν αποκλειστικά εκεί, θα ήταν κακό έργο. Απλώς τα καθρεφτίζει. Η σχέση του έργου με όλα αυτά είναι έμμεση.


«Ψάχνουμε το μέτρο απέναντι στην τεχνολογία»

Δεν είναι η πρώτη φορά που Αλέξανδρος Ψυχούλης αφήνει κατά μέρος τα αγαπημένα του ψηφιακά μέσα για να πιάσει το κορδόνι και την τεχνική της δαντέλας και να φτιάξει ένα έργο. Το ροζ «Βody Μilk» του άλλωστε (ένα ανατιναγμένο σούπερ μάρκετ φτιαγμένο από ροζ κορδόνι) είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις όταν παρουσιάστηκε πριν από πέντε χρόνια. «Η επιστροφή μου στη χειρωναξία και στην τεχνική της δαντελούς που σκέφτεται μόνο με τα χέρια οφείλεται στην ανάγκη αναζήτησης μιας ισορροπίας. Άλλωστε, καμία εμπειρία δεν έχει αξία αν δεν είναι σωματική. Ο άνθρωπος ψάχνει να βρει το μέτρο απέναντι στην ψηφιακή τεχνολογία, που ευαγγελιζόταν θαύματα, και αναζητά τρόπους να επιστρέψει στο σώμα του. Δείτε για παράδειγμα το Facebook. Δεν θα είχε νόημα αν σταματούσε στο ψηφιακό κομμάτι. “Ζωντανεύει” μέσα από τα πραγματικά events που διακινούνται μέσω αυτής της πλατφόρμας».